روایت غواصان غیور لشکر 32 انصار الحسین (ع) در عملیات کربلای 4

غواص ها بوی نعنا می دهند/قسمت 20

"غواص ها بوی نعنا می دهند" چشم اندازی است به بصیرت ۷۲ غواص کربلای اروند. روایت این حماسه دقیقا منطبق با واقعیتی است که در شامگاه چهارم دی ماه سال ۶۵ در منطقه عملیاتی کربلای ۴ اتفاق افتاد. این داستانواره برگرفته ای از خاطرات بازماندگان این حماسه عاشورایی است. فرمانده گردان غواصی گردان جعفر طیار برادر جانباز کریم مطهری، جانشین گردان برادر آزاده حاج محسن جامع بزرگ، همرزم صبور و آزاده حمید تاجدوزیان و سه تن از یادگاران بازگشته از اسارت گردان غواصی لشکر انصارالحسین. به همت "حمید حسام"

کد خبر: ۴۳۹۳۵۳

يکشنبه - ۲۹ مهر ۱۳۹۷ / 1397 29 July

پسرک داشت میگفت بچه یزد است و سال سوم راهنمایی که آمدند ریختند توی اتاق و با کابل و میلگرد افتادند به جان هممان.

و من فکر کردم اگر می خواهند اعداممان کنند پس چرا...

ضربه ای خورد به لبم و در دل گفتم ای نانجیب و ضربه دیگر به دست زخمی ام که حالا بعد از دو هفته و خوردن آن پنی سیلین های کم جان داشت کرم می گذاشت و من نه زیاد آرام گفتم پس چرا اعداممان نمیکنید راحتمان کنید؟

هممان را زخم و زار گذاشتند و رفتند. ناله ها در خود بود و با خود و ما در نعجب بودیم که چرا اینطور ناغافل آمدند. از کجا می دانستیم که این تازه اول ماجراست و باید منتظر نیم ساعت بعد باشیم که می آیند دست هامان را از پشت می بندند و باز می‌زنند بعد می‌برند می‌اندازند هممان را داخل خودرویی که آسمان فقط از سوراخهای سقف برزنتیش پیداست.

سر و صورت های ما هنوز آغشته به گِلهای اروند بود و سر من روی پای محسن احمدی. از پشت ساختمان های ابوالخصیب نزدیکی بصره که گذشتیم صدای انفجار توپ ها را تشخیص دادم و چه انفجاری، رگباری و پر صدا و این خبر از حمله بود آن هم درست دو هفته بعد از حمله ما و درست هم اسم عملیات ما و فقط با یک شماره اختلاف: کربلای ۵.

انگار محسن هم فکر به حمله بچه ها می کرد که گره ابروهاش باز شد و رویش به لبخند نشست و تند نفس کشید. چشم دنبال هم فکر گرداند که دید هیچ کس متوجه او و شادی پنهانش و این لبخند عجیبش نیست. خون از زخم سرش و از پیشانیش جوشید و از کنار چشمش چکید روی صورت من. خیلی آنی متوجه من شد و دید آن ابروی بی گره و آن لبخند را من هم دارم حس کردم او هم بوی نعنا را شنیده که لبخندش آرام تبدیل شد به خنده.

من هم خندیدم.