نگاهي كوتاه به زمدگي و خاطره اي از شهید عنایت الله رحیمی ملکشان

پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ که گروهکهای ضدانقلاب کردستان را میدان تخت و تاز خود قرار داده بودند، برای مقابله با جنایات آن ها به صفوف سپاه پاسداران پیوست. وی در چندین عملیات پاکسازی منطقه از لوث وجود ضدانقلابیون شركت نمود....

کد خبر: ۴۳۸۷۵۵

يکشنبه - ۰۱ مهر ۱۳۹۷ / 1397 01 July

نويد شاهد كردستان:

شهید معظم عنایت الله رحیمی ملکشان

فرزند صنعان ولادت ۵ ̷ ۴ ̷ ۱۳۲۴

محل ولادت روستای ملکشان علیا سنندج

شغل پاسدار تاریخ شهادت ۲۲ ̷ ۶ ̷ ۱۳۶۷

محل شهادت روستای ملکشان علیا سنندج

نحوۀ شهادت درگیری با ضدانقلاب- اصابت گلوله

محل دفن گلزار شهدا بهشت محمدی سنندج

شهید عنایت الله فرزند صنعان و سعدیه، در روستای ملکشان علیا سنندج دیده به جهان گشود. در خواندن و نوشتن سواد آموخت و از همان کودکی تن به کار سخت روستا سپرد. سال ۱۳۵۱ ازدواج نمود که حاصل آن یازده فرزند (شش پسر و پنج دختر) بود.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ که گروهکهای ضدانقلاب کردستان را میدان تخت و تاز خود قرار داده بودند، برای مقابله با جنایات آن ها به صفوف سپاه پاسداران پیوست. وی در چندین عملیات پاکسازی منطقه از لوث وجود ضدانقلابیون شركت نمود. سرانجام اواخر تابستان ۱۳۶۷ در سمت مسٶل پایگاه روستا و درگیری با آن ها هدف اصابت گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید.

پسرم کجاست

زمانی که شهید عنایت پاسدار شد و مقابل ضدانقلاب اذیت وآزار زیادی می کشیدیم. مثلا یک بار عوامل ضدانقلاب شب گندمهایمان را آتش زدند. نصف آن از بین رفت. روز حادثه ما در مزرعه بودیم و مشغول کندن پیاز. عنایت هم بود و تا قبل از ظهر با ما بود بعد به پایگاه برگشت. غروب به طرف خانه مان راه افتادیم. دیدیم ضدانقلاب روستا را محاصره کرده است. تا نزدیک به نیم ساعت اجازۀ ندادند وارد روستا بشویم. قبلش صدای تیر اندازی را شنیده بودیم. به خانه رفتیم. ضدانقلاب در روستا پخش شده و شادی می کردند. مادر شوهرم پرسید پسرم کجاست؟ گفتم نمی دانم تا قبل از ظهر با ما بود. بالاخره فهمیدیم پایگاه را زده اند. به طرف پایگاه رفتیم. چند جنازه طرف پایگاه بودند. مادرشوهرم جیغ کشید و گریه و زاری را شروع کرد. جنازۀ پسرش را دید. آن ها را به مسجد انتقال دادیم. صبح گروهی ازبرادران سپاه پاسداران آمدند و پیکر های شهدا را به مسجد امین سنندج منتقل و طی مراسمی باشکوهی خاکسپاری شدند.

از خاطرات خانم مریم رحیمی ملکشان، همسر شهید