از دانشگاه و آموزش موسیقی تا شهادت/ زندگی نامه شهید «عنایت الله مالکی»

طبع لطیف و استعداد هنری عنایت اله باعث شد پس از ورود به دانشگاه به سرودن شعر و آموختن موسیقی بپردازد. اشعار عرفانی وی مورد تشویق استادان چون دکتر حسین بهزادی اندوه جردی قرار گرفت.

کد خبر: ۴۳۷۴۸۱

پنجشنبه - ۱۵ شهريور ۱۳۹۷ / 1397 15 June

نوید شاهد کرمان، شهید «عنایت اله مالکی» در دی ماه سال 1340 درخانواده ای متدین و اهل علم به دنیا آمد و در دامان مادری نجیب از سلاله سادات پرورش یافت.

عنایت اله در سال 59 در کنکور سراسری شرکت کرد و در رشته پزشکی پذیرفته شد. با شروع جنگ تحمیلی؛ تحصیل را رها کرد و عازم جبهه های حق علیه باطل شد و بیش از 24 ماه دلیرانه در جبهه های جنگ حضور داشت و دلیرانه از دین و میهن دفاع کرد و در پاییز سال 61 در منطقه اروندرود مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و از ناحیه سر، صورت مجروح شد و چشمانش را از دست داد.

ابتدا در بیمارستان اهواز و بعد در تهران بستری شد و برای ادامه درمان عازم آلمان شد.

وی پس از مجروحیت با توجه به علاقه شدید به رشته پزشکی نتوانست در این رشته ادامه تحصیل دهد و در کنکور سراسری شرکت کرد و در رشته ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان پذیرفته شد و با وجود تمام سختی ها و عدم بینایی جزو برترین دانشجویان بود.

در زمینه موسیقی سنتی نیز مهارت های زیادی کسب کرد و در مسابقات مختلف جوایزی کسب کرد. تحصیلات را تا دوره فوق لیسانس ادامه داد.

عوارض گازهایی شیمیایی دوران جنگ باعث شد عنایت اله به بیماری خونی سختی مبتلا شود و بارها در بیمارستان های تهران و انگلستان بستری شد. نزدیک به یازده سال با این بیماری دست و پنجه نرم کرد و تقدیر بر این بود که پس از سال ها صبر و استقامت در تیرماه سال 71 و در ایام شهادت سالار شهیدان امام حسین (ع) در بیمارستان ساسان تهران به سوی معبودش پر کشد و در جوار سایر همرزمانش در گلزار شهدای شهرستان جیرفت آرام بگیرد.

یکی از اشعار شهید «عنایت الله مالکی» را مرور می کنیم:

سر ز افق تا که برآورد مهر                        لاله صفت گونه خاور ز گل

باد بیاورد گل از هر طرف                        باغ چنین ساخته منظر ز گل

تاج شکوفه به سر کاج و سرو                        بید و چناران را افسر ز گل

جوی کند رقص و خورد پیچ و تاب                        بر سر آن سنگ شناور ز گل

ابر ز شادی به چمن اشکبار                        نعره زند یکسره تندر ز گل

فاخته و کبک خرامان و سار                        بر تنشان جامه دیگر ز گل

و آن گل صد برگ و گل نسترن                        نقش عجیبی است به دفتر ز گل

قمری و بلبل به عزا نخوانید                        کف بزند برگ صنوبر ز گل

تا که دهد مژده به هر انجمن                        قاصدکی گشته مدور ز گل

ماه چو بتابد تماشای گل هم دیدنی است                        گشته دل و روح منور ز گل

با قلم خاطر تصویرگر                        دشت چنان است مصور ز گل

تاب نیارم ز گل آتشین                        سوخت دل و دیده به مجمر ز گل

پر شده چون لاله شقایق ز خون                        یاد کنم یاد تو یاور ز گل

خون تو بر پهنه اروند رود                        رنگ زده او سراسر ز گل