حماسه های ناگفته؛ رشد فضيلتها (4)

هر چه اسارت طولاني تر مي شد به جاي اينكه ناهنجاريها بيشتر شود و صبر و تحمل كمتر شود و اسارت و نگرانيهاي روحي بيشتري به بار بياورد ،‌انسان مي ديد كه درست،‌ عكس اين مسأله پيش مي آمد

کد خبر: ۴۳۶۸۸۱

شنبه - ۱۰ شهريور ۱۳۹۷ / 1397 10 June

نوید شاهد:

هر چه اسارت طولاني تر مي شد به جاي اينكه ناهنجاريها بيشتر شود و صبر و تحمل كمتر شود و اسارت و نگرانيهاي روحي بيشتري به بار بياورد ،‌انسان مي ديد كه درست،‌ عكس اين مسأله پيش مي آمد. همان طور كه صليب گفته بود:"ما تعجب مي كنيم هر چه اسارت طولاني تر مي شود آرامش شما بيشتر و نگرانيهاي شما در اسارت كمتر مي شود.
اين يكي از مهمترين مسائل زندگي اسارتي ما بود كه بازگو كردن و بازگوشدن اين واقعيت با شواهد و با بيان خاطره ها براي ملت شريف ما مي تواند اثر بسيار مطلوب و خوبي را باقي بگذارد.

سال هفتم اسارت بود. موقع عصر در اردوگاه موصل قدم مي زديم. پيرمرد درجه دار اسيري آمد پهلوي من و گفت:"حاجي! ‌من در ايران ژاندارم بودم و در پادگانهاي آموزشي مأموريت خدمتم زياد بود. ما سرباز را براي مدت چهارماه در اين پادگان هاي آموزشيي نمي توانستيم نگه بداريم. تا مي شد دوماه،‌ ديگر اين سربازها مي خواستند سركشي و طغيان كنند و مفاسد اخلاقي دورهْ‌ آموزشي از دو ماه به بعد ديگر كولاك مي كرد و ما همه اش مراقب اين مفاسد اخلاقي بوديم كه معمولاً ‌به وجود مي آمد. در عين حال هيچ راه گريزي هم نبود و اين آلودگي را اين چهار ماه دورهْ‌آموزشي به بار مي آورد."
اين پيرمرد كه حدود پنجاه و اندي سنش بود،‌ تا اين را گفت شروع كرد به گريه كردن. گفت:" هفت سال است كه اسيرم. در اينجا آنچه كه ديده نمي شود فساد اخلاقي است. اهميت رابطهْ  اينها با خدا و اهميت رابطهْ‌ اينها با اهل بيت چه اثر حياتي دارد. براي شما آنقدر مملوس و قابل درك نيست كه من درك مي كنم؛‌ چون من آن روزها را ديده ام و امروز را هم دارم مي بينم".
ايشان كسي بود كه اوايل اسارت نماز نمي خواند و توجه به اين مسائل ديني نداشت؛‌ ديگر بعداً‌ خيلي اهل نماز و احكام ديني شد و حتي نسبت به انقلاب هم پايبند و دلخوش نبود و علاقه مند هم نبود و به تدريج روز به روز علاقه هايش بيشتر مي شد. پسرش درايران از سربازي فرار كرده بود و ايشان نامه نوشت كه تو پسر من نيستي اگر براي نظام جمهوري اسلامي به خدمت سربازي نروي.

.....................................................................................

الله،‌خون آلود شده است. بچه ها گفتند: تيغي كه در جيب حاج آقا بوده، ‌به سينهْ‌مبارك ايشان فرو رفته و جراحتي عميق ايجاد نموده است. عراقيها سيد را به سوي بهداري اردوگاه بردند،‌ برادران ايراني در آنجا خدمت مي كردند. آنها با ديدن وضعيت آن انسان مظلوم حالشان منقلب شد و به گريه افتادند. بدن او آن قدر بر اثر ضربات كابل ها كوبيده شده بود كه چندين روز در بهداري بستري شد.
از 28/1/63 تا 13/2/66 حدود 35 ما،‌ حاج آقا در اردوگاه موصل يك به سر برد و خدمات ارزنده اي را به جمع اسيران اردوگاه تقديم كرد.
او روحاني پرجاذبه اي بود كه براي رسيدن به هدف،‌ خود را فدا مي ساخت . در اسفند همان سال،‌ارشد اردوگاه شد و دست به خدمات جاودانه اي زد. هر چند مدت مسئوليت ايشان در مديريت رسمي اردوگاه كم بود؛‌اما دستش براي هدايت و ارشاد و حل مشكلات،‌ بازتر بود. در اول خرداد 64 عراقيها او را به بغداد بردند و نوزده روز بعد،‌او را بازگرداندند. دو روز بعد،‌ دوباره  غم و اندوه اردوگاه را فرا گرفت؛‌ زيرا عراقيها حاج آقا را به بغداد بردند. اما هشت روز بعد يعني در ببيست و نهم همان ماه كه شب عيد فطر بود،‌ شادي و سرور بچه ها مضاعف شد و حاج آقا كه بشارت دهندهْ‌ همه اسرا بود به جمع اسيران بازگشت.
در اواخر تير ماه 64 آن سيذ جليل القدر مسؤول آشپزخانه شد. او با كمال افتخار به خدمت گذاري فرزندان امام خميني همت گماشت. همان روزها بود كه برنامهْ‌سفره هاي وحدت در شب هاي جمعه را پايه ريزي كرد و آسايشگاه ها از فرمان روح بخش آن اميد بخش بزرگ،‌ پيروي كردند و كدورتها را با گستردن سفره هاي وحدت در همهْ‌ شبهاي جمعه،‌ از بين بردند. همچنين روزهاي پنج شنبه را "روز صله رحم" نام نهد و همهْ‌ بچه ها به ديد و بازديد مي پرداختند. در هفتم آبانماه 65 يك گردهمايي برگزار كرد و به تجليل از زحمتكشان اردوگاه پرداخت و بدين طريق،‌روحيهْ‌ خدمتگزاري بي ريا را توسعه بخشيد.
در اوايل سال 66 با تلاش پيگير ايشان،‌نرمش در اردوگاه آزاد شد و اسيران توانستند شادابي بيشتري به دست آورند. آن عالم وارسته، ‌قدمش سرشار از خير و بركت بوده و هر جا كه رحل اقامت مي افكند،‌ باران رحمت و بركت نازل مي شد و سرانجام در سيزدهم ارديبهشت 66 ايشان را به همراه 13 نفر به تبعيدگاه كوچك و متروك تكريت در كمپ شمارهْ‌5 قسمت B تبعيد كردند.

در این زمینه بخوانید:

حماسه های ناگفته؛ پيرمردي شجاع و لايق شهادت (2)

حماسه های ناگفته؛ روز خونين اسارت (3)