خاطره شهید به نقل از خانم معصومه جباري (همسر شهيد)

خدا را از یاد نبرید

هميشه به من و فرزندانش يادآور مي شد كه هرگز خدا را از ياد نبريم و در هر لحظه و در هر شرايطي به ياد او باشيم و نماز را با یاد خدا بخوانیم.

کد خبر: ۴۳۶۰۷۳

دوشنبه - ۲۹ مرداد ۱۳۹۷ / 1397 29 May

نوید شاهد آذربایجان غربی: شهيد «الهوردي مولا» در سال 1346 در روستاي قلقاچي بخش انزل دیده به جهان گشود. تا پایان دوره راهنمايي درس خواند سپس در اروميه مشغول شغل آزاد شد. سال 1365به خدمت مقدس سربازي رفت، و در مناطق در سردشت و در جبهه هاي نبرد با دشمنان اسلام مبارزه کرد. بعد از اتمام خدمتش در سال1369 وارد نيروي انتظامي شد و در مناطق عملياتي سرو، سردشت و سپس در کلانتری خدمت کرد تا اینکه سی و یکم مرداد ماه سال 1384 طی ماموريتي و همکاری نکردن با عوامل جرم، مجرمان او را به صورت فجيعي به شهادت رساندند.

می خواهم اتفاقي كه در سال1378 در محل خدمت شهيد الهوردی در يكي از پاسگاه هاي مرزي سردشت رخ داده بود و خود ایشان آن را برای ما تعریف کرده اند، بگویم:

الهوردی تعریف می کرد:  يكي از روزهاي زمستان بود كه مي خواستم براي مرخصي به منزل بيايم ولي چون برف زيادي آمده بود و در پايگاه ماشين نبود بايد راه طولاني را از دره ها و كوه ها با پاي پياده طي مي كردم. به همين دليل صبح زود از پايگاه خارج شدم و بعد از يك ساعت در راه بودن به يك دره رسيدم كه عبور از آنجا كار مشكلي بود اما با توكل به خدا كمي از راه دره را طي كردم. يكدفعه نگاهي به پائين دره انداختم، ته دره ديده نمي شد. ناگهان پاهايم سُر خورد و به پايين دره پرتاب شدم. ولي در نصف راه به ياري خداوند خودم را روي تنه يك درخت كه از ديواره دره روئيده بود، ديدم. به مدت نيم ساعت به همان حالت روي تنه درخت ماندم و كسي هم در آنجا نبود كه كمكم كند تا اينكه خودم با تلاش بسيار و كمك خواستن از خداوند و انبيا و در آخر با ياري آنها بعد از دو ساعت خودم را به بالاي دره رساندم و به خواست خداوند نجات يافتم.

الهوردی که بعدها اين خاطره را براي من و فرزندانش تعريف مي كرد، چشمهايش پر از اشك شده بود و مي گفت در ان لحظه كه روي تنه درخت بودم، فهميدم كه خداوند هر لحظه و هر زمان با ماست و چقدر بزرگ و بزرگوار است كه در آن لحظه تنه درخت مرا از افتادن به دره نجات داد.

منبع: پرونده فرهنگی بنیاد شهید آذربایجان غربی