کاشان : شهید حسین صنعتکار، فرمانده روحانی اطلاعات عملیات لشکر 8 نجف اشرف

مروری بر خاطرات فرمانده روحانی اطلاعات عملیات لشکر 8 نجف اشرف

سردار شهید حسین صنعتکار سوم فروردین ماه 1337 در کاشان ، در خانواده ای مذهبی چشم به دنیا گشود .او با قدرت و شجاعت و خلوص تمام ، مسئولیت های محوله را یکی پس از دیگری انجام می داد تا اینکه سرانجام در مردادماه 1365 جهت شناسایی از منطقه غرب رهسپار خط دشمن شد .پس از شناسایی در هنگام بازگشت بر اثر انفجار مین به درجه رفیع شهادت نائل گشت و به آرزوی دیرینه اش رسید و یاد و خاطره حماسه ها و رشادت ها و شجاعت ها و جانبازی هایش به جای ماند.و راه جاودانگی را به انسانها نمایاند.

کد خبر: ۴۳۵۱۶۷

شنبه - ۲۰ مرداد ۱۳۹۷ / 1397 20 May

خاطراتی از سردار شهید حسین صنعتکار

بالاتراز فرمانده

با اینکه بنده فرمانده لشکر بودم و حسین صنعتکار زیرمجموعه من محسوب می شد ، مع الوصف او را همیشه بالاتر از خود می دانستم ، از هر نظر او یک انسان کامل بود .طلبه ای باهوش ، رزمنده ای شجاع ، فرماندهی مدبر و از همه بالاتر معلمی دلسوز بود .هر وقت مشکلی داشتم با او مشورت می نمودم .برای واگذاری مسئولیت های لشکر به افراد ، با اشاره و مشورت حسین این کار را می کردم و همیشه کارهایی که با او مشورت کرده بودم خاتمه خوبی داشت .

در طول عملیات های مختلف ، هرگاه لشکر با مشکل رو به رو می شد وقتی صنعتکار به آن ناحیه می رفت خیال همه راحت بود .در طول این مدت حتی یک مرتبه اتفاق نبفتاد کاری را ولو در خت ترین شرایط به او محول کنم و نتواند به خوبی از عهده آن برآید.

به نقل از سردار شهید احمد کاظمی فرمانده لشکر 8

روحیه ای بسیار بالا

در رابطه با مسائل حادی که پیش می آمد هیچگاه هودش را نمی باخت و از روحیه بالایی برخوردار بود .در عملیات بدر به دلائل خاص و مشکلاتی که برای بعضی از لشکرها پیش آمده بود ، لشکر نجف نیز مانند سایر لشکرها مجبور به عقب نشینی شد. بیشتر نیروها و مسئولین لشکر از این مسئله ناراحت بودند و بسیاری از نیروها گریه می کردند.در این وضعیت تنها کسی را که خندان دیدم صنعتکار بود که از ایشان جویا  علت را شدم .در جواب بنده گفت :ما برای ادای تکلیف آمده ایم نه برای گرفتن عراق .این حرف آبی بود روی آتش قلبهای سوزان ما .

نقل از دوست شهید

پاسخ قرآنی به مادر

هر مادری علاقه دارد که وقتی فرزندش به سنین رشد می رشد او را برای ازدواج و تشکیل خانواده ترغیب و تشویق کند و آرام آرام مقدمات آن را در مرحلیه اول از طریق گفتگو باز کند .از این روی روزی برادرم حسین در کنار حوض خانه مشغول وضو گرفتن بود که مادرم از راه رسید و گفت تو به جبهه زیاد رفته ای و دیگر تو را کفایت می کند الان موقع آن رسیده است که به فکر تشکیل خانواده و زندگی باشی .برادرم بدون درنگ در پاسخ مادر آیه 24 سوره توبه را با ترجمه آن از حفظ خواند که برای من بسیار جالب بود .لذا مناسب است آیه با ترجه آم در اینجا ذکر شود.

«قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَ تَرَبَّصُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ»

(ای رسول ما امت را) بگو که اگر شما پدران و پسران و برادران و زنان و خویشاوندان خود و اموالی که جمع آورده‌اید و مال‌التجاره‌ای که از کسادی آن بیمناکید و منازلی را که به آن دل خوش داشته‌اید بیش از خدا و رسول و جهاد در راه او دوست می‌دارید منتظر باشید تا خدا امر خود را جاری سازد (و اسلام را بر کفر غالب و فاتح گرداند و شما دنیاطلبان بدکار از فعل خود پشیمان و زیانکار شوید) و خدا فسّاق و بدکاران را هدایت نخواهد کرد.

مجروح به کمک مجروح

در یکی از بمباران های دشمن یک بمب حاوی مواد آتش زا بین دو چادر واحد تخریب اصابت کرده هر دو چادر آتش گرفتند، با اینکه شهید صنعتکار توصیه کرده بود که در مواقع بمباران به شیارها پناه ببرند مع الوصف به خاطر بی احتیاطی یا غافلگیری نتوانسته بودند و در چادر مشتعل در حال سوختن و فریاد زدن بودند .در این هنگام اولین کسی که به کمک مجروحان شتافت صنعتکار بود که با بدن مجروح و خون آلود به اتفاق شهید محمودی به وسیله پتو سعی در خاموش کردن چادرهای شعله ور داشت .با سع و تلاش این دو شهید چند نفر از بچه ها نجات یافتند.

نقل از سید مصطفی موسوی

من یک بسیجی ام

برای نجات عملیات در شمال کشور پادگانی را از ارتش تحویل گرفته وسایل و ملزومات لکر را در آنجا تعبیه می کردیم تا وقتی نیروهای رزمنده به آنجا می آیند مشکلی برایشان پیش نیاید .کاری طاقت فرسا و مشکل بود ولی صنعتکار همانند ما بلکه بیشتر از ما کار و فعالیت می کرد به او گفتیم : شما زحمت نکشید ما خودمان کارها را انجام داده وسایل را به صورت منظم و مرتب مهیا می کنیم .در حایل که داشت یک محموله سنگین را جابجا می کرد و عرق از سرو صورتش جاری بود گفت : مگر من با شما چه فرقی دارم ؟ مگر خون من از شما رنگین تر است ؟من هم یک بسیجی ام .و تا آخر کار ادامه داد.

چند روز بعد که نیروها آمدند من مامور بودم با ماشین آنها را گروه به گروه به خط مقدم برسانم .پس از چند نوبت احساس خستگی کرده و به صنعتکار گفتم : می ترسم خوابم ببرد اگر ممکن است کسی را به جای من پیدا کنید .خیلی عادی کلید ماشین را از من گرفت و گفت : مانعی ندارد من خودم می برم و با اینکه خیلی خسته تر از من بود مثل یک راننده معمولی لشکر ، به انتقال نیروها پرداخت.

نقل از همرزم شهید

نگهبانی فرمانده

در عملیات والفجر 4 یک روز هنگام غروب همه با خستگی مفرط از فعالیت های چندروزه به قرارگاه گردان بازگشتیم .از شدت خستگی همه حتی بدون شام خوابشان برد هیچ کس نبود که نگهبانی قرارگاه را تقبل کند .من و شهید صنعتکار تصمیم گرفیتم دو نفری علی رغم خستگی تا صبح نگهبانی بدهیم .پس از مدتی من هم بی اختیار پلک هایم به هم چشبید ، صنعتکار در حالی که با صلابت قدم می زد و نگهبانی می داد به من گفت : برو بخواب خیلی خسته هستی .من هم رفتم .

نقل از علی زمانی نژاد

آیه وجعلنا....

متن کامل آیه این است :« وَ جَعَلْنَا مِن بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدّاً وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ» این آیه جزء اولین آموزش های جبهه بود . هرکس حتی برای یک بار به جبهه آمده باشد با این آیه و اثر معجزه آسای آن آشنایی دارد.

با اینکه ایمان به آیه داشتم ولی بدم نمی آمد یک بار امتحان کنم .از اتفاق در عملیات والفجر مقدماتی جهت شناسایی رفته بودم .شهید صنعتکار فرمانده و جلودارمان بود.از جلو سنگر کمین دشمن با احتیاط کامل و بدون سرو صدا رد می شدیم .ناکهان پای یکی از بچه ها به بوته ها خورد و سو صدای آن ، نگهبان عرقی را هوشیار کرد .او سریعا" با چند نفر شروع کردند به جستجوی منطقه در یک لحظه حس کردم نگهبان ما را دیده است چون کاملا در دید او قرار داشتیم .مهیا شدم که اسلحه را به طرفش هدف گیری نمایم .صنعتکار چهره اش را به طرف ما برگرداندو گفت : آیه .

همینطور که میخکوب شده بودیم و نفس هایمان حبس شده بود شروع کریدم به خواندن آیه . آنچنان از دید نگهبان مستور شدیم که خودن باورم شد و به ایه یقین پیدا کردم.

نقل از حسین علی اسماعیلی

نوحه خوان امام حسین (ع)

سال 61 در پادگان جواد الائمه زرین شهر آموزش اعزام به جبهه می دیدیم .از اتفاق حسین صنعتکار نیز با ما بود .یک روز ناها چلو مرغ دادند .بچه ها که دست مربیان را خوانده بودند گفتند : ناهار خوب حکایت از یک کلاس خوب دارد .بعد از ظهر خدا کمک کند .حتما" کلاس سختی برایمان تدارک دیده اند .ساعت 2 بعد از ظهر همه را به خط کردند و گفتند به غیر از شلوار همه ، لباس و پوتین را درآورید.با بدن و پای برهنه در ظهر تابستان حسابی تلافی ناهار را درآوردند .اواخر آموزش که نفس همه بند آمده بود تازه مربیان گفتند : باید بدوید.

از دور یک تیر برق را خارج از پادگان به ما نشان داده گفتند : آن تیر برق را دور زده برگردید.وقتی رسیدیم به تیر برق دیگر توان برگشتن از ما سلب شده بود .صنعتکار با صدای خوشش شروع به خواندن یک نوحه از امام حسین (ع) کرد و در همان حال شروع به سینه زدن کردیم .در این هنگام مربیان سلاح ها را به نشانه عزا دوش فنگ کرده جلو آمدند و به اتفاق سینه زنان به سوی پادگان حرکت کردیم.

نقل از ابوالفضل مقدس نیا

آخرین مجروح

مجروحان را سریعا" به عقب انتقال می دادم تا به سرعت مداوا و اعزام شوند و خدای نکرده صدمات بیشتری نخورند .چون امکانات تخلیه کم و مجروح زیاد بود بر اساس وخامت حال و شدت جراحات اولویت بندی می کردم .وقتی تقریبا" همه مجروحان تخلیه شدند ، ناله مجروحی به گوشم خورد .متعجب شده به طرف صدا رفتم .دیدم مجروحی که از فرط جراحت به جسد آغشته در خون بیشتر شبیه است زیر لیفتراک افتاده است .

با خود گفتم : اگر جلوی چشم بود حتما" تخلیه شده بود خوب است زنده است و شهید نشده .او را برگرداندم تا از زیر لیفتراک خارج کنم .چشمم به چهره اش خورد ، صنعتکار بود .گفتم : ای وای چرا شما را به بیمارستان منتقل نکرده اند ؟ شما علاوه بر اینکه فرمانده هستید از نظر وخامت حال نیز اولویت اول بوده اید.در حالی که از شدت درد به خود می پیچید با صدای ضعیفی گفت : خودم را مخفی کردم که بچه های مجروح را زودتر تخلیه کنند و من شرمنده آنها نشوم .

نقل از همرزم شهید

تدبیر راه گشا

قبل از عملیات بدر چند شب به اتفاق شهید صنعتکار برای شناسایی رفتیم و او با درایت تمام مواضع دشمن را در دفترچه اش ثبت می کرد .در طول راه نیز با گره زدن نی ها علامت گذاری می کرد.شب عملیات پرسید کدامیک راه را بلد هستید؟ هیچکدام پاسخ ندادیم .گفت خودم نیروها را می برم و همراه اولین گروه حرکت کرد.

نزدیکی های مواضع دشمن عملیات لو رفت و تیربارها به کار افتاد .صنعتکار با یک تدبیر راه گشا گفت : سریع موتور قایق ها را روشن کنید و با سرعت تمام به سمت دژ دشمن پیش برویدتا قبل از آن بدون سرو صدا پارو می زدیم .گفتم : با تیربارها چه کنیم .گفت چون تیربارها روی دژ مستقر هستند فاصله کمتر از 100 را نمی توانند هدف بگیرند .با این تدبیر ، بدون تلفات ، خیلی راحت به خط دشمن رسیده حمله کردیم .

نقل از امیر وفایی

حواله حقوق

در سال 63 که مسئول اعزام نیروی بسیج کاشان بودم شهید صنعتکار جهت کاری به بسیج مراجعه نمود .در آن زمان پرداخت حقوق نیروهای اعزامی نیز با ما بود .به ایشان گفتم : برادر صنعتکار مدت 24 ماه است که شما حقوق ماموریت جبهه را دریافت نکرده اید .لطفا" حالا که تشریف آورده اید ، حقوق خود را بگیرید.

با تعجب گفت : مگر بیسجس هم حقوق دارد ؟گفتم حقوق که نه ، قدری کمک هزینه پرداخت می کنند که هزینه راه و کمک خرجی خانه باشد .در حالی که قصد رفتن داشت گفت : من حقوق نمی خواهم .اصرار کردم که باید بگیرد تا ما بتوانیم حسابهای مالی خود را صفر کنیم و در این لحظه حواله حقوق را به دستش دادم .حواله را روی میز گذاشت و گفت : به حساب جبهه واریز کنید.گفتم خودتان زحمت بکشید و شماره حساب کمک به جبهه را به او نشان دادم .اصلا" نگاه نکرد ببیند چقدر است و چندماه است .حواله حقوق و فیش واریزی به حساب جبهه را امضا کرده به من داد و خداحافظی کرد.

نقل از مجتبی صفاری

رعایت مقررات حتی برای برادر

برادرم حسین خیلی به نظم اهمیت می داد و برای اجرای نظم ، مقرارات را دقیقا رعایت می کرد.نیروهای تحت فرماندهی او نیز ناچار منظم و مقرراتی بودند . در منطقه جفیر حدمت ایشان رسیدم .البته اول خدمت چادر ایشان ! وقتی رفتم و خودم را معرفی کردم ، نیروهای داخل چادر مرا گرم پذیرفتند .در گوشه ای نشستم .ناگهان مشاهده کردم همه به جنب و جوش افتاده سریعا" چادرو لباش هایشان را مرتب می کردند .نگاهی به بیرون انداخته دیدم حسین از 200 متری چادر ظاهر شده ایت .من یک روز بیشتر مهمانش نبودم چون متوجه شدم که من برای او با سایر نیروها تفاوتی ندارم لذا به چادر نیروها رفتم .در آن مکنطقه یک میدان صبحگاه درست کرده بود و همه ملزم بودند سر وقت در صبحگاه حاضر شوند چون می گفت : روح یک محیط نظامی در صبحگاه آست .از اتفاق یک روز کمی دیرتر به محل صبحگاه رسیدم .چند نفر دیگر هم دیر آمدند .آنها با خود می گفتند : امروز شانس آوردیم چون برادر حسین نیز دیر آمد ، امروز با ما کاری ندارد.

ولی تصور انها و خوش خیالی من دیری نپایید .بعد از مراسم صبحگاه ، حدود 15 کیلومتر ما را دواند و تنبیه سختی برای ما در نظر گرفت .چون برای حسین برادرش مثل سایر نیروها بود.

نقل از ماشااله صنعتکار

استخاره سرنوشت ساز

مدتها بود شهید صنعتکار تصمیم به ازدواج گرفته بود ولی خوف آن داشت که ازدواج گرفتاریهای او را در پشت جبهه زیاد کند و نتواند به نحو احسن به وظایف خویش عمل کند .از یک طرف حکم خدا (ازدواج ) از طرفی حمایت از دین خدا (جبهه ) او را در یک برزخ تردید قرار داده بود .بالاخره تصمیم به ازدواج گرفت و نزد فرمانده لشکر رفت و گفت : حاج احمد ، می خواهم دینم را کامل کنم .فرمانده تبسمی کرد و گفت مبارک است .بیا این هم برگه مرخصی ، همین الان حرکت کن ، تاخیر جایز نیست .برگه مرخصی را از فرمانده گرفت .سیل افکار پریشان او را احاطه کرده بود .دستش را به پیشانی گذاشته ، آرنج آن را به دیوار تکیه داد و مدتی با چشمان نیمه باز به عمق افکار و خیالات خود غوص کرد .همه متحیر بودند چرا به فکر فرو رفت .ازدواج که این همه فکر ندارد .ناگهان به سمت قرآن رفت .رو به قبله ایستاد .فهمیدیم قصد استخاره دارد .شوخی ها شروع شد.

فکر ندارد !قرآن برای چی ؟در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست !حسین قرآن را باز کرد و آیه را دید .دوباره استخاره کرد .بعد در حالی که قرآن را سر جایش می گذاشت .گفت : استخاره کردم اگر بمانم بهتر است .حاج احمد برگه مرخصی را پس بگیر.

در همان ماندن ، چند روز بعد به شهادت رشید و حکمت آن تفکر و آن استخاره بر ما کشف شد .

نقل از برادر مقصودی

) برگرفته از کتاب پله پله تا شهادت     (

امنیت اخلاقی و اجتماعی جامعه در کلام سردار شهید حسین صنعتکار

اگر رزمندگان به جبهه ها می روند دیگر طاقت این را ندارند که در گوشه و کنار شهر یک مطلبی بشنوند که فحشا و منکرات و ظلم و فسادی رواج پیدا کرده و کسی نباشد جلو این گونه مسائل را بگیرد ، نیروی رزمنده حق دارد بگوید ما که در مقابل صدام ایستادگی می کنیم و خون خود را در جبهه های غررب و جنوب می ریزیم دیگر حاضر نیستیم که به خود بقبولانیم و تحمل این را نداریم که در شهر و روستا فحشا و منکراتی رخ دهد .امروز رزمندگان اسلام در جبهه ها مظلومانه شهید می شوند به واسطه مسائلی است که قرآن و اسلام گفته اند و اگر رزمندگان از اول جنگ تاکنون آن همه فداکاری و جانفشانی کرده اند به جهت این است که احکام جاری شود و قرآن پیاده گردد.

آن نیروهایی که در جبهه بودند و تحمل مشکلات را کردند و در جبهه ها سوختند و پاهایشان را زا دست دادند ، سرشان را دادند و صدام آنها را قتل عام کرد ، در آبهای اروند به شهادت رسیدند یا در هورالهویزه مفقود گردیدند و یا در کردستان ناپدید گشتند ، رزمندگانی که بیش از 20000نفر اسیر و بیش از 20000 نفر مفقود گشته اند و بیشش از 150000 نفر از قبل از انقلاب تا به حال (1365) شهید شدند ، برای چه بود ؟ و من اینها را برای جه می گویم ؟به خاطر این می گویم که به مسائل فحشا و منکرات باید رسیدگی شود.

فرازی از سخنرانی شهید در مراسم اعزام رزمندگان به جبهه ها

(برگرفته از کتاب پله پله تا شهادت)