مروری بر زندگی هنرمند شهید محمد هنرمند باقری در عرصه" خوشنویسی"

قرآن در تک تک لحظاتش حضور داشت و قرائت همیشگی آن ورد زبان و جاری در نوشته هایش بود. این بخشی از دعای پر فیض کمیل " الهی و ربی من لی غیرک، اسئله کشف ضری" که مناجات اش بود در اکثر خوشنویسی هایش موجود است. حافظ را خوب می شناخت و روح ادب پرورش همیشه در جستجوی کمال بود.

کد خبر: ۴۳۴۸۸۳

دوشنبه - ۱۵ مرداد ۱۳۹۷ / 1397 15 May

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه؛شهید محمد هنرمند باقری در یازدهمین روز از فصل زیبای بهار در سال 1318 در شهر کرمانشاه دیده به جهان گشود.

دوران کودکی اش همزمان شد با شهریور 1320 و حمله روس ها و انگلیس ها به ایران و از جمله کرمانشاه که مردم در رنج و سختی از لحاظ معیشتی و امکانات به سر می بردند.
محمد در دامان خانواده ای مذهبی رشد و نمو یافت. تحصیلات را تا سوم نظری ادامه داد و به دلیل مشکلات مالی تحصیل را رها کرد. از همان کودکی با قلم و دوات آشنا شد. عاشق خط نوشته ها و خوشنویسی بود و این هنر را با علاقه هر چه تمام تر دنبال می کرد.
در جریانات قبل از انقلاب حضوری فعال داشت. شرکت در راهپیمایی ها و تظاهرات، پخش کردن اعلامیه و نوشتن آنها از کارهای این مرد بزرگ بود. مکتب امام را مکتب اسلام راستنین می دانست، عاشق امام بود و در اکثر خوشنویسی هایش جمله هایی در وصف امام نوشته است.
بعد از شروع جنگ تحمیلی به طور داوطلبانه راهی میدان های نبرد شد و در سپاه مشغول به کار شد. دوره های آموزش سپاه را با شور و اشتیاق دنبال می کرد و بارها به مناطق مرزی برای مأموریت اعزام شد.
محمد همسری نمونه و پدری مهربان برای فرزندانش بود، مردم داری احترام به والدین و عشق بی شائبه اش به امام از وی الگویی برای نسل های بعد از خود ساخت.
در زمان جنگ هم خوشنویسی را دنبال کرد و شعار نویسی های میادین عملیاتی را انجام می داد تا سال 1366 به طور مداوم در جبهه ها حضور داشت، قرآن در تک تک لحظاتش حضور داشت و قرائت همیشگی آن ورد زبان و جاری در نوشته هایش بود.
این بخشی از دعای پر فیض کمیل " الهی  و ربی من لی غیرک، اسئله کشف ضری" که مناجات اش بود در اکثر خوشنویسی هایش موجود است. حافظ را خوب می شناخت و روح ادب پرورش همیشه در جستجوی کمال بود.
سرانجام در دوازدهمین روز از پاییز، مهمان بهار در طی مأموریتی در جاده دیوان دره به کمین منافقین افتاد و بر اثر اصابت گلوله به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

جملاتی از شهید:

همه عمرم فدای یک لحظه از عمر امام

امام قلب من است بدون قلب می میرم و مادرم چشم من است بی چشم زنده می مانم.

هزار و چهارصد سال دیگر بگذرد تازه امام خمینی را می شناسند چه رسد به آقایمان علی ( ع ).

انتهای پیام