شهید انقلاب / ابراهیم اژدر بهروز نژاد

شهید ابراهیم اژدر بهروز نژاد در تاریخ 1330/10/2 در مراغه دیده به جهان گشود ، سال 1353 ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک دختر شد ، وی با درجه استوار دوم ارتش در تاریخ 1357/11/10 در درگیری با ضد انقلاب بر اثر اصابت گلوله آسمانی شد.

کد خبر: ۴۳۴۴۶۹

چهارشنبه - ۱۰ مرداد ۱۳۹۷ / 1397 10 May

زندگینامه شهید ابراهیم اژدر بهروزنژاد

شهید ابراهیم اژدر بهروزنژاد در سحرگاه 1330/10/2 در شهرستان مراغه پا به دنیا گذاشت تا زود رخت از خاک برکند. او در خانواده ای پر از عشق و نجابت رشد و تربیت یافت، پدرش مغازه ای داشت و ابراهیم در آن مغازه کمک حال پدرش بود. پس از آنکه تحصیلاتش را با موفقیت به پایان رسانید در سال 1350 موفق به خدمت در یگان گردان نگهداری نیروی هوایی جمهوری اسلامی شده و انجام وظیفه نمودند. در تاریخ 1351/4/1 به درجه گروهبان دومی نائل آمدند. ایشان در تاریخ 14/6/1353 با دختری متین و با وقار از یک خانواده متدین و مذهبی که از اقوام دور ایشان بودند ازدواج کردند و حاصل این پیوند مقدس یک دختر و یک پسر به نامهای فاطمه و علیرضا شد. ابراهیم در تاریخ 1354/4/1 به درجه گروهبان یکم، درجه ای که او را به دنیای عشق برد نائل آمدند. او عضو گروههای انقلابی بود و در مساجد جلسه برگزار می کردند و اعلامیه های امام را دست به دست می گرداندند. خلاصه در راه انقلاب قدم بر میداشت. در بحبوحه درگیری های مردمی علیه رژیم طاغوت یکی از مبارزان دستگیر می شود که عضو گروه آنان بوده و بر اثر شکنجه اعتراف کرده بود که با چه کسانی فعالیت می کند و این عامل باعث شده بود تا رد ابراهیم و دیگر دوستانش را نیز بگیرند و خانه ایشان را زیرو رو کنند و با پیدا کردن تعدادی کتاب و نوار بهانه ای برای دستگیری ابراهیم فراهم شد بالاخره بعد از مدتی که در زندان اوین بود آزادش کردند ولی او از فعالیتهای مذهبی و انقلابی خود دست نکشید و روز به روز به فعالیتهایش افزوده میشد. سرانجام خورشید زندگی ابراهیم در تاریخ 1357/11/10 به دست نیروهای ساواک در گوشه های سرد و غم انگیز خیابانهای تبریز به کسوفی غم انگیز بدل شد. آن زمان شهر تبریز در شلوغی و هراس بود که جسد پاک و مطهرش را اشتباهی به شبستر برده بودند و بعد مجدداً به شهرستان مراغه آورده و در گلشن زهرای مراغه در تاریخ 1357/11/25 به خاک سپرده شد. دو برادر دیگر ایشان نیز اسماعیل و محمدرضا هر دو بعد ایشان به شهادت رسیدند و درخت انقلاب را با خون خود آبیاری کردند.