خاطرات خانواده، دوستان و همرزمان از شهید امیر امیرگان

فرار از امتحان ریاضی

خواهرش تازه دنیا آمده بود. آخر مادر جان با این بچه سخت است. عصبانی بودم. آخر معلم شما فکر نکرده شماها چطوری صبح زود باید بروید مدرسه. خیلی التماس کرد. پدرش سرکار بود. تنها از پدر همسرم که در منزل ما بود می‌توانستم کمک بگیرم.

کد خبر: ۴۳۲۲۸۸

يکشنبه - ۳۱ تير ۱۳۹۷ / 1397 31 April

چند روز گذشت گفت: مامان امتحان ریاضی داریم معلممان گفته یک ساعت زودتر برویم مدرسه.

امیر هیچ وقت دروغ نمی‌گفت کلاس ریاضی و امتحان ریاضی راست بود رفت جلوی در اما ترسید و دوباره برگشت. آن موقع سخنانی در مورد منافقین و ترور و شکنجه هایشان شنیده می‌شد. صبح زود بیرون رفتن هم نا امن بود.

-مامان مرا میبری مدرسه؟

بابا زحمت میکشید امیر را برسانید مدرسه؟ دستتان درد نکند. سرگرم کارهای خانه شدم. پیش خودم فکر کردم کاش سری به مدرسه بزنم و به معلمشان درباره صبح زود رفتن بچه ها اعتراض کنم در همین افکار بودم که حدود ساعت ۹ زنگ در به صدا درآمد. در را باز کردم خانمی پشت در بود.

منزل آقای امیرگان؟

چشم های خیس و پف کرده اش دلم را لرزاند. مادر حسینی مقدم دوست امیر هستم.

هول کردم.

پسرم رفته زیر ماشین؟ چیزی به امیر شده؟ گریه امانم را بریده بود؟ مادر دوستش هم اشک میریخت. تو را به خدا خانم امیرگان گریه نکنید. امیر سالم است با پسر من رفته. گریه کردن من برای چیز دیگری است. با پسر من رفته برای اعزام به جبهه. پسرم راه را بلد است. نگران نباشید.

-شما از کجا فهمیدید که رفتند؟

خواستم برم شیر بخرم دیدم کاغذی روی پله نوشته بود مامان دارم میروم جبهه. حلالم کن به مادر امیرگان هم بگو حلالش کند. جلیلوند مادرش نگذاشته بیاید. جر زنی کرده نیامده.

مثل ابر بهار گریه می کردیم. مادر حسینی مدام می گفت نگران نباش من به خاطر چیز دیگری گریه می کنم.

بچه ها سر کلاس ریاضی حضور داشتند ولی برای شرکت در امتحان نه. از مدرسه برای اعزام به جبهه فرار کرده بودند. تلفن نداشتیم. رفتم از مغازه سر کوچه زنگ زدم به بابای امیر و قضیه را برایش تعریف کردم. گفت ناراحت نشو الان میرم سراغشان. سنشان کم است. مطمئن باش آنها را نمی برند.

خانم حسینی مادر شهید