خاطرات خانواده، دوستان و همرزمان از شهید امیر امیرگان

مگر آنها مادر ندارند؟

بعد از کجا معلوم که من زنده باشم از کجا معلوم دیپلم بگیرم و آن وقت جنگ تمام شود تو مرا نگه دار ولی دیگران بچه هایشان را بفرستند جبهه الان در سنندج و سقز کوموله ها گودال کندند بچه ها و مردم را تا گردن در خاک گذاشتند.

کد خبر: ۴۳۲۲۸۷

شنبه - ۳۰ تير ۱۳۹۷ / 1397 30 April

سال ۱۳۵۹ به خاطر انتقالی احمد آقا به تهران رفتیم. امیر کلاس پنجم بود. دائم اصرار می‌کرد من و پدرش رضایت بدهیم که برود جبهه. من حرف هایش را شوخی می گرفتم و می خندیدم. می گفت مادر جان بابا که می گوید حالا وقت رفتن تو نیست چرا وقتش نیست.

عزیزم تو کلاس پنجمی بگذار دیپلمت را بگیری بزرگ‌تر شدی بعد.

-بعد از کجا معلوم که من زنده باشم از کجا معلوم دیپلم بگیرم و آن وقت جنگ تمام شود تو مرا نگه دار ولی دیگران بچه هایشان را بفرستند جبهه الان در سنندج و سقز کوموله ها گودال کندند بچه ها و مردم را تا گردن در خاک گذاشتند. زنبور و حشرات را در بدن شان ریختند تا اذیت و کشته شوند. شما رضایت می‌دهید آنها اینجوری کشته شوند. مگر آنها مادر ندارند مگر مادرانشان مادر نیستند.

نمی دانم این اتفاقات را از کجا شنیده بود. هر بهانه‌ای می‌آوردم جوابی در آستین داشت.

خانم حسینی مادر شهید