نگاهي به زندگي شهيد ذبیح الله گرشاسبی

از خصوصیات بارز دیگرشهید خوش رفتاری او با مردم بود و هیچوقت کسی از رنجشی نداشت و تولی و تبری داشتند و در فراگیری اسلام به دیگران کوشش می نمود و می گفت پیروزی اسلام یعنی آسایش فکری مومنین و مسلمین و البته این موضوع نیاز به خون دارد و بر همین اساس به جبهه های حق علیه باطل درراه خدا شتافت...

کد خبر: ۴۲۷۵۳۲

سه‌شنبه - ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۷ / 1397 18 February

نويد شاهد كردستان:

شهید ذبیح الله گرشاسبی

شهید معظمذبیح الله گرشاسبی در بیستم اردیبهشت ماه سال یکهزار و سیصد و چهل و یک در خانواده ای ساده و متدین در شهرستان بیجاردیده به جهان گشود .

پدرش محمد حسین و مادرش راضیه نام داشت .شهید در سن هفت سالگی راهی مدرسه شد و در دبستان الماسیه دوران ابتدائی را به پایان رسانید و دوران سه ساله تحصیلی راهنمائی خود را در مدرسه فاضل گروسی باتمام رساند . و دوران تحصیلی دبیرستان او مصادف بود با شروع انقلاب و تظاهرات مردم بر علیه رژیم پهلوی و تا سال دوم متوسطه ادامه تحصیل دادند. شهید گرشاسبی همیشه در جلسات قرآن که در آن زمان در خانه ها تشکیل می شد شرکت میکرد و علاقه وافری به اسلام و قرآن داشت و همیشه در مساجد حضور داشت با وجود اینکه سنش کم بود ولی همیشه در قبال مستضعفین احساس مسئولیت میکرد و در انجام فرایض دینی بسیار کوشا و فعال بود .

ذبیح الله بسیار با غیرت بود و نسبت به کارهای خلاف حساسیت نشان می دادند و با مشاهده افراد منحرف سعی میکرد آنها را امر به معروف و نهی از منکر نماید. شهید گرشاسبی فعالانه در تظاهراتها بر علیه رژیم پوسیده شاهنشاهی شرکت می نمود و همیشه عکسهای امام و اعلامیه با خود داشتند و جهت ضربه زدن به رژیم پهلوی در بین مردم پخش می نمودند .

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی با توجه به علاقه ی زیادی که به ارتش داشتند وارد ارتش شد و در آنجا خدمت نمودند .

از خصوصیات بارز دیگرشهید خوش رفتاری او با مردم بود و هیچوقت کسی از رنجشی نداشت و تولی و تبری داشتند و در فراگیری اسلام به دیگران کوشش می نمود و می گفت پیروزی اسلام یعنی آسایش فکری مومنین و مسلمین و البته این موضوع نیاز به خون دارد و بر همین اساس به جبهه های حق علیه باطل درراه خدا شتافت و می گفت مادر دستت درد نکند که این بازو و سینه را که پرورده ای باید فدای اسلام شود و صدام را نابود کند و برود به ضریح مطهر امام حسین (ع) بچسبد و بعد راه رهایی قدس را پیش بگیریم با اینکه نمی گذاشتند برود جبهه می گفتند خدمتت در پادگان ضروری است اما او با اصرار زیاد به جبهه رفت روح سرگشته او در سرزمین نور کمی آرام گرفت اما او عاشق پرواز بود عاشقانه می سوخت می جنگید تا اینکه در هفدهم اردیبهشت ماه سال یکهزار و سیصد و شصت و یک ، پیکر جوانش بوسه باران گلوله و ترکش های دشمن گردید .جان از خاک به رفعت افلاک پرواز داد و ذبیح ،الله در جبهه خرمشهر شهيد گردید ودر گلزار مطهر شهدای شهر بیجار بخاک سپرده شد.