خاطراتی از شهيد نعمت رمضاني

بعد از ناپديد شدن او برادرش به مدت 10 روز در منطقة جنگ به دنبالش گشت امّا اثري از او نيافت و به خانه برگشت از اينكه دست خالي برگشت ما بيشتر ناراحت شديم و بر سرو جان خود كوبيديم.

کد خبر: ۴۲۶۷۷۹

دوشنبه - ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۷ / 1397 10 February

به گزارش نویدشاهدگیلان شهيد نعمت رمضاني هميشه با پدر و مادر و دوستانش رفتار خوب داشت. من هر روز صبح كه از خواب بلند مي شدم تا آنها را براي خواندن نماز بيدار كنم مي ديدم او در حال خواندن نماز و قرآن مي باشد.
وقتي كه جنگ شروع شد دو تا از برادرانش در جبهه مشغول خدمت بودند او نيز مي خواست به جبهه برود ولي من از او خواستم نرود و صبر كند تا يكي از برادرانش از خدمت به خانه باز گردد امّا او گفت من بايد بروم چون الان موقع خدمت من است و بر من واجب است كه به جبهه جنگ بروم چون به من احتياج دارند.
خلاصه او به جبهه رفت و هر هفته از آنجا براي ما نامه مي داد, هفت ماه و نيم از خدمت او گذشته بود تا اين مدت ما هميشه از طرف او نامه دريافت مي كرديم اما بعد از اين مدت نامه اي براي ما نداد و  خبري از او نشد. ما ناراحت بوديم و به خاطر او گريه مي كرديم, چون فكر مي كرديم يا اسير عراقي ها شده يا به شهادت رسيده است.
اين ناراحتي ها به مدت 10 سال ادامه يافت و هميشه با ما همراه بود ولي ما صبر و تحمل مي كرديم بعد از گذشت 10 سال , جنازه شهيد را كه فقط استخوان بود براي ما آوردند و ما جنازه اش را به خاك سپرديم , بعد از آن فكر ما آسوده و راحت شد. ولي هنوز هم من و مادرش به خاطر او ناراحت هستيم.