در سی امین سالروز شهادت شهید « بایرام علی امیدی» منتشر می شود:

شهادت آخرین لحظه خوشی ام در دنیاست

...من از خدا بزرگ طلب کردم تا زمانی که لیاقت شهادت را ندارم از این دنیا نروم و این را می دانم که آخرین لحظه خوشی ام در این دنیا همان لحظات آخریست که چشمانم بسته می شود ...

کد خبر: ۴۲۲۸۷۳

سه‌شنبه - ۰۸ اسفند ۱۳۹۶ / 1396 08 December

نویدشاهد البرز:

شهید «بایرام علی امیدی» در دوم بهمن ماه 1346، در روستای رزن همدان چشم به جهان گشود. در دوران جنگ تحمیلی به سربازی اعزام شد و در زیر پرچم جمهوری اسلامی ایران دلاور مردانه از وطن و ایین خود دفاع کرد و در تاریخ هشتم اسفند ماه 1366، در منطقه عملیاتی «ماووت» به فیض شهادت نائل امد و پیکر پاکش در گلزار شهدای زادگاهش مظهری از بی تعلقی به دنیای فانی و ایثار برای دین و وطن می باشد.

شهید گرانقدر « بایرام علی امیدی » وصیت نامه با برکت خود را با آیه 169 از سوره شریفه « آل عمران» آغاز می کند و در اثنای وصیت نامه خود حدیثی گوهربار از امیرالمومنین (ع) می آورد و به روشنگری بین حق و باطل می پردازد. متن کامل این وصیت نامه  بصیرتمندانه  را در ادامه مطلب می خوانید:

بسم الله الرحمن الرحیم

وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا ۚ بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ﴿۱۶۹﴾ «آل عمران»
(ای پیامبر!) هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.

بنام خدای هستی بخش وجود که هستی در نزد قدرت اوست. ای کسانی که ندای ما را می شنوید تا زمانیکه دشمن نابود و مستضعفان از زیر سلطه ابر قدرتهای جهانخوار بیرون نیامده و کربلا را بعثیان کافر رها نکرده اند و مکه معظمه آن خانه و جای عبادت و سیاست آزاده نشده همه ذلیل هستیم و تنها رمز رسیدن به این هدف پشتیبانی از ولی امر ولایت فقیه است.

پدر بزرگوارم! مادر عزیزم! درست است که باید عصای پیری شما می شدم اما چه می شود کرد وقتی می بینم که صدام خونخوار آن نوکر شرق و غرب چنین بی رحمانه به اسلام عزیز و میهن اسلامی ما حمله می کند نمی توان ساکت نشست و نگاه کرد که به جنایت خود ادامه دهد باید پوزه این جانی قرن را به خاک مالید تا دیگر جنایتکاران نتوانند چنین خیالی رادر سر بپرورانند و تنها خواهش من این است که گریه و شیون نکنید چون خدای بزرگ اجر شما را خواهد داد.

امیدوارم که هر وقت خواستید برای من گریه کنید برای امام حسین(ع) گریه کنید و حضرت عباس(ع) و حضرت زینب(س) و حضرت قاسم(ع) و علی اکبر(ع) وعلی اصغر (ع) شش ماهه که هنوز بوی خوش سرخشان از صحرای کربلا به مشام می رسد و هر مسلمانی را سرمست می کند و هنوز طنین فریادشان که ما را به یاری می طلبند و در گوشهای هر انسان آزاده طنین افکن است. باشد تا ریخته شدن خون های ما زمینه ای باشد برای ظهور امام مهدی(عج) که خونخواه واقعی امام حسین(ع) او و یارانش می باشند و خداوند ان شاالله از عمر ما بکاهد برعمر امام عزیز بیفزاید.

تا این امید مستضعفان تا ظهور مهدی زنده بماند و پرچم انقلاب اسلامی را به دست امام عصر بسپارد. هر وقت خواستید برای من گریه کنید برای صدها شهید بی کفن گریه کنید (من نیز بی سر و بی دست بودم) که صهیونیستها و بعثی ها در ایران مردم را با موشک و بمب و در فلسطین با تیر و گلوله با بدترین وجه به جرم حق خواهی به خاک وخون می کشد. برای صدها جوانی گریه کنید مادرانشان برای آنها آرزوهای داشتند. برای فرزندان و خانواده شهیدان انقلاب گریه کنید و آنها را یاد کنید. امیدوارم اگر کسی برای فاتحه برسر قبرم می آید ابتدا برای طول عمر امام و برای ظهور امام عصر حجت حق دعا کند و سپس مرا تیر از دعا خیر و فاتحه بی نصیب نگذارد که آنچه بیشتر روح مرا شاد خواهد کرد. همراهی و همکاری عملی و قلبی با انقلاب اسلامی و کمک به تداوم آن است.

خدایا! من از زندگی و خانواده ام سیر نشده ام و بدون هدف خودم را بکشتن نمی دهم بلکه این راه را شناختم و انتخاب کردم و منتهای آرزوی من رسیدن به لقا تو است و این برداشت کلی مناسب که شهادت شربتی است که هر کسی توان آن را ندارد که بنوشد مگر اینکه خود را از تمام قید و بند های ظاهری اعم از مال وجان خود گذشته و در راه حق علیه باطل فدا کند و من از خدا بزرگ طلب کردم تا زمانی که لیاقت شهادت را ندارم از این دنیا نروم و این را می دانم که آخرین لحظه خوشی ام در این دنیا همان لحظات آخریست که چشمانم بسته می شود دیگر اینکه خوشحالم که جانم را نثار اسلام و مکتب محمد و امام علی می کنم و این را بدانید ای مسلمانان به خصوص مردم عزیز که اسلام همیشه در حال جنگ با کفار است و برادرانم و ای همه شما وارث لباس رزم می باشید.

شما باید با آمدن به جبهه ها با ریختن خون این جنایت پیشه گان چون صدام امثالم درخت نوپای انقلاب اسلامی را آبیاری نمایید.

جهان همیشه عرصه پیکار حق و باطل است و هر یک از این جبهه ها پیروانی داشته است. زمانی هابیل در مقابل قابیل و زمانی حسین و حسینیان در مقابل یزید و یزیدیان امروز هم تیر شاهد در گیری جبهه حق یعنی ایران مسلمان به پاخواسته به رهبری امام خمینی(ره) در جبهه باطل یعنی دنیای کفر به رهبری جنایتکاران آدم کش غرب و شرق است. وظیفه هر کسی است که موضع خویش را در برابر این جبهه هامشخص کند و با عمل خویش ادعای خویش را به اثبات رساند اگر کسی ادعا می کند که پیرو جبهه حق است و رهبرش حسین زمان امام خمینی(ره) است به دست که رمز پیروزی و سعادت انسان در جهاد است چنانچه امام علی مولای متقیان می فرماید: « "إنّ الجهاد باب من أبواب الجنّة فتحه الله لخاصّة أوليائهِ وهو درع الله الحصينة وجنّته الوثيقة، فمن تركه رغبة عنه ألبسه الله ثوب الذّل وشمله البلاء» جهاد دری است از درهای بهشت که خداوند آنرا برای دوستان خاصش می گشاید و چه بهتر شهادت در این راه که شهادت دراین راه انسان را به درجه اعلای ملکوتی می رساند و چقدر زیباست شهادت در راه خدا که همانند گل محمدی است که وارثان خون پاک شهید از آن می بویند.

خدایا! شهادتم که خاری در چشم دشمنان اسلام است بپذیر والسلام. در پایان از هم حضار محترم که قدم رنجه فرموده اند تشریف آوردند، مجلس را خوش به نور خودکردند، تشکر می کنم. از خداوند منان خواهانیم به همه ما توفیق ادامه راه شهدا را بدهند. دکلمه شعری به مناسبت شهادت پر افتخار «بایرامعلی امیدی» تقدیم حضار می گردد.

درسینه ام دوباره غمی جان گرفته است

امشب دلم به یاد شهیدان گرفته است

تا لحظه های پیش دلم گور سرد بود

اینک به یمن یاد شما جان گرفته است

در آسمان سینه من ابر بغض حقت

صحرای دل بهانه باران گرفته است

از هر چه بوی عشق تهی بود خانه ام

اینک صفای لاله و ریحان گرفته است

دیشب دو چشم پنجره پایان گرفته است

امشب قضای خانه دل بر و دیدنی است

در فصل زرد این دل به سوی رنگ بهاران گرفته است

با قافله عشق سفر باید کرد

از معبر سرخ خون گذر باید کرد

گر شوق زیارت حسین است به سر

بی واهمه ترک جان و سر باید کرد

منبع: پرونده فرهنگی شهدا،اداره اسناد انتشارات، هنری