وصیت نامه شهید ابوالقاسم وطن پور

همیشه به فرامین اسلام عمل کنید

ابوالقاسم وطن پور، یکم بهمن ۱۳۴۵، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش محمدعلی، کشاورز بود و مادرش بانو نام داشت. تا دوم متوسطه درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم دی ۱۳۶۶، در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش به پا، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای روستای داکان از توابع شهر تاکستان واقع است.

کد خبر: ۴۱۹۰۹۴

يکشنبه - ۲۴ دی ۱۳۹۶ / 1396 24 October

نوید شاهد قزوین:

وصیت نامه شهید ابوالقاسم وطن پور

همیشه به فرامین اسلام عمل کنید.

سپاس و ستایش مخصوص پروردگار بزرگی است که آفریننده ی جانها و پدیدآورنده ی آسمانها و زمین است.

سپاس، فقط مخصوص اوست و سپاس‏ کردن به غیر او گمراهى و نادانى است.

حمد و سپاس مخصوص یگانه معبودى است که به ‏وجود آورنده ی عالمیان است.

حمد و سپاس فقط براى یگانه محبوب قلب ها، پروردگار –عزّوجل- مى‏ باشد.

حمد و سپاس مخصوص آن ذات یگانه و یکتاست که مثل و مانند ندارد.

پروردگارا! نمى ‏دانم و نمى ‏توانم در مدح و ستایش تو چه بگویم و چه بنویسم؛ چون تو همه چیز هستى و زبان من بَسى قاصر که بتواند در ستایش تو لب به سخن بگشاید.

پروردگارا! خودت بهتر مى ‏دانى که من هیچم در مقابلت؛

تو مرا از هیچ به ‏وجود آوردى تا بتوانم خودم را بشناسم و دلیلِ به وجود آمدنم را بفهمم؛ ولى از آن ‏جایی ‏که من دائماً در فکر هواهاى نفسانى بودم، از تو بسیار فاصله گرفتم؛ ولی تو به ‏طرفم آمدى!

پروردگارا! من غرق در منجلاب هواى نفس شدم و باز تو مرا فراموش نکردى؛ من بَد کردم... نافرمانى کردم... ستم کردم؛ امّا تو نسبت به من، رحم و عطوفت نشان دادى.

اى خداى من! من بسیار خطا کردم و خواهش دلم را پذیرفتم؛ پس تو هم باید مرا فراموش مى‏ کردى! اما -از آن جایى که بسیار آمرزنده ‏اى- تو مرا فراموش نکردى، که اگر فراموش مى‏ کردى، من غرق در نفس خود مى‏ شدم.

پروردگارا! گناهانم به قدرى بر دوشم سنگینى مى ‏کند که -اگر قرار بود در این دنیا عذاب ببینم- فشارش مرا به زیر زمین مى ‏بُرد؛ پس از تو عاجزانه و محتاجانه مى‏ خواهم گناهانم را بیامرزى و از در خانه ی رحمتت مرا ناامید برنگردانى.

خدایا! جز تو کسى نمی تواند مرا بیامرزد؛ پس مرا بیامرز تا در روز قیامت نزد رسولان، امامان و شهدا روسیاه نباشم.

پدر و مادر عزیز و گرامی ام! شما زحمت زیادی برایم کشیدید و مرا با مِهر و مَحبت بزرگ کردید و چقدر زجرها که به خاطر من تحمل کردید و من در عوض خوبى کردن به شما، بدى کردم و شما عزیزان را اذیت نمودم؛

به خصوص تو ای مادرم! که برایت فرزند خوبى نبودم و هیچ موقع به شما محبت نکردم و بسیار بدى کردم؛ ولى تربیتم را مدیون شما عزیزان مى‏ دانم و از شما مى‏ خواهم در شهادت من نگران نباشید و خوشحال باشید که فرزندتان راه حسین(ع) را انتخاب کرد.

در شهادتم بى تابى نکنید که اجر و مُزد شما با خداوندْ -تبارک و تعالى- مى‏ باشد؛ البته خداوند شما را به سختی ها، ترس، گرسنگى و آفات زراعت مى ‏آزماید و بشارت به آنان که صابر هستند.

منبع: بنیاد شهید و  امور ایثارگران استان قزوین.