شهیدی که شهادت را از شهدا تمنا کرد

ششم مهر 1349، در شهرستان آشتیان به دنیا آمد. پدرش عباس، کشاورزی می کرد و مادرش رقیه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته اقتصاد درس خواند و دیپلم گرفت. سپس به تحصیل در حوزه علمیه پرداخت. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیستم دی 1365، در شلمچه به شهادت رسید. پیکرش مدت ها در منطقه برجا ماند و دهم شهریور 1377‏، پس از تفحص در زادگاهش به خاک سپرده شد.

کد خبر: ۴۱۸۸۹۱

شنبه - ۲۳ دی ۱۳۹۶ / 1396 23 October

طلبه شهيد «حسن كرمانی‌آشتيانی» سال ۱۳۳۹ در یک خانواده کارگری و مذهبی پا به عرصه وجود گذاشت، بنا به ارادتی که والدین وی به خاندان عصمت و طهارت داشتند نام او را «حسن» گذاشتند.
شهيد «حسن كرمانی‌آشتيانی» تحصیلات ابتدایی را در دبستان «خاقانی» آشتیان آغاز کرد و سپس برای ادامه تحصیل وارد مدرسه راهنمایی «مهیار»(شهید نورایی) شد و تا سال ۱۳۵۴  در این مدرسه به کسب علم و دانش مشغول بود.

این شهید بزرگوار در کنار تحصیل هرگاه که فرصت پیدا می‌کرد در کارها به بزرگ‌تر‌ها به خصوص پدربزرگش کمک می‌کرد، او خدمت به والدین را افتخاری برای خود می‌دانست.

پدربزرگ شهید کرمانی‌آشتیانی با قرآن مأنوس بود و حسن نیز قرآن خواندن را از وی به خوبی فرا گرفت، و در مراسم‌های مختلفی که در مساجد و حسینه‌ها برپا می‌شد کلام الهی را به زیبایی تلاوت می‌کرد.

شهید کرمانی آشتیانی پس از گذراندن دوره دبیرستان به‌خاطر علاقه زیادی که به فراگیری علوم دینی داشت، وارد مدرسه علميه شد.

با شروع جنگ تحمیلی برای ادای دِین خود و عشق به شهادت راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد؛ این شهید بزرگوار عاشق قرآن و مصداق آیه «يِهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ» بود تا آنجا که با همین عشق الهی و شوق وصال به‌سوی معشوق شتافت.

شهید کرمانی آشتیانی دعای شهادت را از شهدا تمنا کرد

این شهید بزرگوار قبل از هر بار اعزام به جبهه، ابتدا به گلزار شهدای تهران می‌رفت و عاشقانه‌های خود را با هم‌رزمانش در میان می‌گذاشت و سپس به زیارت حضرت سید الکریم «عبدالعظیم حسنی(ع)» مشرف می‌شد.

شهید «آشتیانی» از انسان‌هایی بود که همیشه امید شهادت و وصال حق در وجودش موج می‌زد، وی پس از بازگشت از هر اعزام دوباره در بهشت زهرا تهران حضور یافته و دعای شهادت را از شهدا تمنا می‌کرد و بعد از درد دل با شهدا برای دیدار خانواده به آشتیان می‌رفت.

سادگی و صمیمیت در چهره‌ این شهید گرامی نمایان بود، او که در تمام لحظات به یاد خدا بود سرانجام در ۲۰ دی‌ماه سال ۱۳۶۵ در منطقه عملياتی شلمچه، عمليات كربلای ۵ جاويدالاثر شد و به آرزوی دیرینش رسید.

پیکر پاک و مطهرش در شهریور سال ۷۷ پس از ۱۲ سال دوری از وطن شناسايي و در جوار ديگر شهدای آشتیان به خاک سپرده شد.

فرازی از وصيتنامه شهيد:

«وقتی كه ما به تاريخ نگاه می‌كنيم واقعه جانگداز كربلا به چشم مي‌خورد. ما به خود مي‌گوئيم ای كاش ما هم بوديم و امام حسين (ع) را ياری می‌كرديم. اما از آنجا كه خداوند بنده‌اش را بی‌امتحان نمی‌گذارد اين صحنه‌ كربلا را بعد از قرن‌ها به وجود آورد».

منبع: اداره اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی