معلم شهيد؛

جبهه را عشق و دنيا را زندان براى خود مى دانست

معلم شهيد نايبعلى عينى فرزند جهان الله در 6 خرداد سال 1337 در روستاى خشكچال الموت تنكابن، در خانواده متوسط و مذهبى متولد شد و در سال 1358 موفق به اخذ ديپلم در رشته برق شد. سرانجام در روز 19 دى ماه 1365 در درگيرى درياچه ماهى به شهادت رسيد

کد خبر: ۴۱۸۷۰۷

سه‌شنبه - ۱۹ دی ۱۳۹۶ / 1396 19 October

نويد شاهد مازندران، معلم شهيد نايبعلى عينى فرزند جهان الله در 6 خرداد سال 1337 در روستاى خشكچال الموت از توابع شهرستان تنكابن، در يك خانواده متوسط و مذهبى متولد شد. وى دوره ابتدايى را در مدرسه امام رضا(ع) گذراند و بعد از طى دوره راهنمايى و با زحمات و رنجهاى فراوانى كه فرا روى شهيد در ادامه تحصيل بود در سال 58 موفق به اخذ ديپلم در رشته برق از مركز تربيت معلم فنى و حرفه اى سارى شد. شهيد عزيز در قبل از انقلاب در تهيه و توزيع اعلاميه هاى حضرت امام(ره) و تشكيل مجالس محرمانه عليه نظام شاهنشاهى فعاليت چشمگيرى داشت و در تمامى تظاهرات و راهپيمايى هاى دوران انقلاب حضور فعال داشت، چندين بار هم مورد تعقيب عوامل رژيم طاغوت قرار گرفت كه به خواست خداوند، هيچ گونه آسيبى به ايشان نرسيد.
شهيد عينى در سال 1358 ازدواج نمود و ثمره اين ازدواج ايشان سه فرزند پسر مى باشد.

پس از پيروزى انقلاب اسلامى، با شروع جنگ تحميلى، براى دفاع از ناموس و مملكت و دين مقدس اسلام لباس رزم پوشيد و به مدت يك سال داوطلبانه با عنوان بسيجى در جبهه هاى جنگ حضورى مستمر داشت.

شهيد علاوه بر نمازهاى يوميه، نماز شب را در جبهه بهترين وسيله ارتباط با خداوند قرار داده بود.

شهيد جبهه را عشق و دنيا را زندان براى خود مى دانست و مى گفت: هر وقت كه به جبهه مى روم، انگار تازه از مادر متولد مى شوم.

او در جمع رزمندگان و بسيجيان همچون آفتاب مى درخشيد، عشق به ائمه در وجودش سرشار بود و سيماى نورانى و ايمانى قوى و اراده بلندش گوياى اين مدعاست.

شهيد در پشت جبهه نيز مسئول پرسنلى پايگاه و عضو شوراى اسلامى محل بود در بيشتر مواقع در خدمت پايگاه بسيج بود به عنوان استاد، بسيجى ها را ارشاد و راهنمايى مى كرد.

در معاشرت ها اسوه بود، كم حرف و پر كار، هميشه ذكر خدا بر لبش متجلى بود شهيد عينى در عمليات هاى چزابه و فتح خرمشهر و در مبارزه با عوامل ضد انقلاب در كردستان حضورى فعال داشت، او هميشه و در همه جا به رزمندگان روحيه ميداد. روحيه شهادت طلبى او آن قدر زياد بود كه در پوست خود نمى گنجيد، با اندام ضعيف و لارغرش در زمان عمليات همه مهمات و آرپى جى را به دوش مى كشيد، مانند مرغى از قفس رهيده مى پريد و احساس سرور ميكرد.

سرانجام در روز 19 دى ماه 1365 در درگيرى درياچه ماهى به آرزوى ديرينه خود كه همانا شهادت و آزادى از وجود مادى و رسيدن به لقاء الله بود رسيد. گوارا باد شربت شهادت بر اين عالم عامل كه با خون مهر تاييد بر آموخته هاى خود زد.

مركزاسنادبنيادشهيدوامورايثارگران/