گفتاری از امیر سرتیپ خلبان حبیب بقایی

فرمانده ای که برای نیروی هوایی پدری کرد

شهید ستاری انسان به تمام معنا چند بعُدی بود. ایستاد، آستین خود را بالا زد و هواپیمای آذرخش را ساختند. این هواپیما بعد از شهادت ایشان در محضر حضرت آقا پرواز کرد.

کد خبر: ۴۱۸۲۱۹

چهارشنبه - ۱۳ دی ۱۳۹۶ / 1396 13 October

نوید شاهد: «پدر بودن » از جمله خصیصه های شخصی و مدیریتی شهید ستاری بود که تکه کلام مشهور ایشان در مورد خطاب قرار دادن دیگران(بابا جون) نیز کاملاً عیان بود. امیر بقایی  (فرمانده پیشین نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران) که سال ها افتخار همراهی با شهید ستاری را داشته است، در گفتاری بلند از شروع روابط خود با شهید ستاری و خدمات ارزنده وی در نیروی هوایی گفته است.

نخستین آشنایی

من در سال ۱۳۴۸ وارد دانشکده افسری شدم. آن زمان، شهید ستاری سال سوم دانشکده بودند.

ایشان سال ۴۶ وارد دانشکده افسری شدند و سال ۴۹ فارغ التحصیل شدند. شهید بزرگوار ستاری به عنوان افسر پدافند به نیروی هوایی منتقل شدند؛ به دلیل اینکه سواد علم یایشان بالا بود، افسر رادار شدند.

بچه های رادار معمولاً مثل خلبان ها از سرعت عمل بسیار بالایی برخوردارند. شهید ستاری و دوستانشان از این جمع بودند.

اولین باری که بعد از دانشکد ه افسری ایشان را دیدم، سال ۶۱ یا ۶۲ بود؛ در کی کانکس آبی رنگ در ایستگاه حسینیه خوزستان اهواز. یکی از عملیا تها «پدر بودن » از جمله خصیصه های شخصی و مدیریتی شهید ستاری بود که تکه کلام مشهور ایشان در مورد خطاب قرار دادن دیگران(بابا جون) نیز کاملاً عیان بود. امیر بقایی که سال ها افتخار همراهی با شهید ستاری را داشته است، در گفتاری بلند از شروع روابط خود با شهید ستاری و خدمات ارزنده وی در نیروی هوایی گفته است.

(بدر یا خیبر) می خواست انجام بشود. گروهی به نام «بیت الزهرا » اوایل انقلاب در نیروی هوایی تشکیل شده بود که در منطقه از نیروها حمایت و پشتیبانی میک‌رد. آنها کانکس را در آنجا قرار داده بودند.

شهید ستاری با شهید بابایی وضو می گرفتند. به نظر من وضوی آنها خیلی با معنویت بود. یعنی نشان می داد اینها با هم محشور می شوند. در بعضی مسائل، حالت هایی به انسان دست می دهد که شاید تشریح آن سخت باشد، ولی من آن صحنه ای که آنها با هم و در کنار هم قرار می گیرند و با هم محشور می شوند را، آن روز احساس کردم.

مثل پدر ما بودند

اخلاق و رفتار و منش شهید ستاری به گونه ای بود که حکم پدر برای بقیه داشت. اختلاف سنی زیادی با هم نداشتیم، ولی همه احساس می کردند که ایشان مثل پدر همه ما هستند. بسیار خوش اخلاق، خوش برخورد و مهربان بودند. ضمن اینکه موهایشان هم یک مقداری سفید بود، ولی جوان بودند. آدم احساس می کرد یک فرزند با پدرش صحبت میکند. این بود که ما ایشان را دوست داشتیم و همیشه عزت و احترامی در حد تکریم بی نهایت برای ایشان قائل بودیم. خدا رحمت کند شهید عباس بابایی هم این تأکید را داشتند. ایشان یک چنین شخصیتی برای همه ما بودند.

شهید بابایی و شهید ستاری تقریباً در کنار هم بودند. بیشتر ارتباط این دو بزرگوار از سال ۱۳۶۲ و ۱۳۶۳ در قرارگاه رعد برقرار شد. از همانجا اینها با هم می رفتند و می آمدند. تقریبا قرارگاه رعد به معنای واقعی در پایگاه جنوب تشکیل شد و شروع عملیات آن هم پشتیبانی عملیات والفجر ۸ بود که یکی از شاهکارهای عملیاتی بود و نیروی هوایی نقش بسزایی چه در بخش آفند و چه در بخش پدافند در این مأموریت انجام داد. این

دو بزرگوار در کنار هم بودند و شهید بابایی همیشه با تمام وجود به ایشان تکیه می کرد. یعنی به عنوان بزرگتر خودشان هم احترام خاصی برای ایشان قائل بودند. همین جمل های که گفتم که ایشان جایگاه پدری داشت، خیلی معنی دارد. یعنی انسان برای کسی که

چنین احساسی نسبت به او داشته باشد، عزت و احترام خاصی قائل است.

قرارگاه رعد به صورت عملیاتی از سال ۶۳ شروع به کار کرد. شهید بابایی و شهید اردستانی در کنار شهید ستاری، سامانه پدافندی را هدایت می کردند.

سامانه های موشکی، سامانه های راداری، توپخانه ها و.. .. شهید بابایی هم کارهای عملیات هوایی را انجام می داد؛ پرواز خلبان ها و پوشش هوایی منطقه. اولین خاطر های که از صدای شهید ستاری در گوش من مانده بود، در عملیات والفجر ۸ بود. من باید می رفتم یک مأموریتی را به همراه شهید اردستانی انجام دهم.

ساعت ۴ یا ۵ صبح بود که می رفتم برای عملیات پروازی آماده شوم. دخترم در خواب من را صدا زد. فریاد زد بابا. من رفتم دستی به سر و رویش کشیدم.

خیس عرق شده بود. بعد از آن رفتم. بنا بود ساعت ۸ صبح پرواز کنم که نشد. ساعت ۱۰صبح با شهید اردستانی عملیات را شروع کردیم. من از خسروآباد که منطقه ای است بین آبادان تا فاو و جاده مارپیچی هم دارد عبور می کردم. این صحنه یادم نمی رود. روی اروند که رد می شدیم یک لحظه دوباره دخترم آمد جلوی چشمم. من با سرعت حدود ۶۵۰ تا ۷۰۰

کیلومتر پرواز می کردم که ناگهان با درختی برخورد کردم. حدود ۲۰ ثانیه بین زمین و هوا معلق بودم.

هواپیما را معمولاً طوری تنظیم می کنیم که اگر اتفاقی افتاد، خیلی بالا و پایین نیاید. به هوش که آمدم، دیدم سرعت هواپیما تا حدود ۲۰۰، ۳۰۰ کیلومتر کم شده و شهید اردستانی با شهید ستاری صحبت می کرد.

من صدای اینها را می شنیدم. بعد شهید اردستانی به شهید ستاری گفت که فکر کنم حبیب بقایی خورد به درخت و خورد به زمین. خدا رحمت کند این عزیز را روحش شاد باشد. در همان حال مدام می گفت حبیب جونم حالت خوب است؟ اصلاً هیچ وقت این کلمات یادم نمی رود. صدایش مثل یک نوار ضبط شده در مغزم هست. اصلاً طور دیگری بود. ما را مثل بچه های خودش دوست داشت.

نحو ه ارتباط شهید ستاری با دیگران از سرباز وظیفه گرفته تا مقامات بالا نمونه بود. مثلاً یک جایی می رفت دستش را روی گردن سرباز می انداخت و سرش را نوازش می کرد. با سربازان روبوسی می کرد و آنان را در آغوش می گرفت. این صحنه ها خیلی زیبا بود. شهید ستاری یک انسان معنوی همه بُعدی و متعالی بود. پدر خانواده ی نیروی هوایی بود. پیامبر عظی مالشأن اسلام صلی الله علیه وآل هوسلم برای مکارم اخلاقی مبعوث شدند. ایشان الگو را از همانجا گرفتند. کار که وظیف همان است. ما می دیدیم شهید ستاری می رود در کلاس دانشگاه و دانشجویان را با عنوان پسرم یا عزیزم خطاب می کند. آن خطاب حبیب جونم ایشان به من، تا آخر عمرم از یادم نمی رود.

با کارهای کوچک اقناع نمی شد

شهید ستاری یک انسان پرتلاش، فعال و اهل مطالعه بود. تمام ایام که مجلات خارجی مرتبط با نیروی هوایی چه در بخش آفند چه در پدافند ترجمه می شد و در اختیار پایگاه ها و واحدها قرار می گرفت، ایشان همه آنها را مطالعه می کردند. بالطبع خود ایشان اطلاعات کامل و جامعی از همه سامانه ها داشتند. شخصیتی بود که با کارهای کوچک اقناع نمی شد. بعضی انسانها مثل نور می تابند. یعنی تفضل خدا هم شامل حالشان می شود. بعضی از کارهای ایشان را بعد از شهادت ایشان شنیدم. نقاشی هم می کردند. در خانه کارهای هنری با چوب هم انجام می دادند.

یعنی لحظه ای از زندگی را اجازه نمی داد که به بطالت بگذرد. شهید ستاری این جور شخصیتی بودند.

شهید ستاری یک انسانی بود که می خواست کارهای بزرگی انجام بدهد و بسترهایش را هم مهیا می کرد و این فرهنگ و این استعداد و این دانش و علم را ترویج می داد که تبدیل به یادگاری از آن دوران شد. دانشگاه هوایی شهید ستاری را بنیان کردند، اینجا آموزشگاه هوایی بود که تبدیلش کردند به دانشگاه و انواع و اقسام تخصص های پیچیده ای که در نیروی هوایی وجود دارد مثل برق، مخابرات، ارتباطات، الکترونیک،

مکان یک، متالوژی و هر رشته ای که در نیروی هوایی کاربرد دارد، در آنجا ایجاد کردند. الان دانشگاه هوایی شهید ستاری به عنوان یکی از دانشگاه های خوب و علمی است.

ما برای شادی روح ایشان و برای راهکارهایی که ایشان داشتند، در این دانشجوها ایجاد انگیزه کردیم. گفتیم که هر کسی در دانشگاه های معتبری مثل صنعتی شریف، امیرکبیر یا علم و صنعت، شاگرد اول تا سوم شد، می تواند برود آنجا درس بخواند و بعد بیاید اینجا استاد دانشگاه شود. همین بچه ها بعداً آمدند کارهای شهید ستاری را تکمیل کردند. بحث شهدا شرایط خاصی دارد. از خدا چیزهایی می خواستند و دنبال چیزهایی بودند که به لطف الهی بستر آن مهیا می شد. خود به خود این تلاش های بعدی هم به وجود آمد. الان بالای ۷۰، ۸۰ نفر دکترا که از دانشگاه فارغ التحصیل شدند، در همان دانشگاه دارند تدریس می کنند.

ماجرای طراحی و ساخت هواپیمای آذرخش

شهید ستاری یک انسان به تمام معنا چند بُعدی بود. با اینکه فرمانده نیروی هوایی بود، ولی اقناع نمی شد.

انسان وقتی در این سطح از معرفت، اخلاق، بینش دینی و آگاهی قرار می گیرد، باید در محضر خدا جوابگو باشد. روش ایشان اینگونه بود. مقداری را برای شما گفتم. ایشان ایستاد، آستین خود را بالا زد و هواپیمای آذرخش را ساختند. این هواپیما بعد از شهادت ایشان در محضر حضرت آقا پرواز کرد. فرزند ایشان هم آنجا شاهد پرواز این هواپیما بود که حضرت آقا آن نشان و مدال را به فرزندشان تقدیم کردند.

قبلاً نیروی هوایی تقریباً ۱۰۰ درصد وابسته بود. هر قطعه ای را که شما در نظر بگیرید خارجی بود؛ ما قطعاتی در هواپیما داریم که بالای ۶۰ هزار دور می زند. از سانتریفیوژها هم بالاتر است. ایشان ایستاد و آنها را ساخت. ایشان در ساخت هواپیما دنبال کار موتور بود. مثلاً دستگاه های پره های توربین هواپیما را به قیمت بسیار گزاف و چهار تا پنج برابر دست دوم از خارج به ما می فروختند. ایشان رنج می برد.

چون اطلاعات کامل و جامعی از همه این موارد داشت؛ ناراحت بود که چرا برای خرید یک جنس مثلا ۱۰۰ دلاری باید ۵۰۰ دلار پول بدهند. از نظر روحی همین شرایط برای من هم بود که ما توفیق پیدا کردیم هر چه ایشان می خواستند انجام بدهند، با تمام میل و رغبت پیگیری کنیم. ایشان به علم و دانش علاق ه بسیار زیادی داشتند.

ابتکار جالب شهید ستاری در عملیات والفجر ۸

ساعت ۳ بعد از ظهر ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ عراق به ما حمله کرد و خلبانان نیروی هوایی دو سه ساعت بعد از همدان پرواز کردند و ضربه اول را به عراق زدند و فردای آن روز داستان ۱۴۰ فروندی رخ داد. نیروی هوایی نقش عظیمی در جنگ داشته است. هم در آفند و هم در پدافند. در پدافند، شهید ستاری نقش بسزایی داشتند. من در پایگاه هوایی دزفول بودم و تجربه کردم. هم رادار ما را زدند هم تکن ما. تکنیک دستگاهی هست که برای هواپیما امواجی ارسال می کند که فاصله و زاویه را به دست می دهد که مثلاً پایگاه اینجاست. اینها را زدند. شهید ستاری اینها را می دید و غصه می خورد. اینها مربوط به قبل از عملیات والفجر ۸ بود. کارهای مختلفی انجام شد؛ مثلاً اینکه موتور اصلی هاگ یک جا باشد و موشک آن جای دیگر و از جای دیگری کنترل شود. در عملیات والفجر ۸ کار بزرگی که ایشان انجام دادند، این بود که به بندر امام رفتند و از آنجا تا فضای ۳۰۰ مایلی را در عراق کنترل می کردند و هر هواپیمایی که به طرف منطقه پرواز می کرد را ایشان می دید.

این سیستم ها از شب عملیات ۱۹ بهمن ۶۴ در ساعات ۱۱، ۱۲ شب مستقر شدند. ولی روشن نبودند. در حالت استندبای و آماده بودند. شهید ستاری به محض اینکه هر هواپیمایی می آمد و در رنج هاگ که ۴۰ هزار پا بود قرار می گرفت، برای چند ثانیه رادار را روشن می کردند، موتور اصلی هاگ را روشن می کردند، روی هواپیما قفل می کردند و موشک را شلیک می کردند و مجددا رادار را خاموش می کردند. شهید ستاری این کار بزرگ را انجام داده بود. مثلا محاسبه می کرد که هواپیما در فاصله ۱۰ ثانیه یا ۲۰ ثانیه ای نزدیک فاو است و می خواهد بمب های خود را رها کند؛ ایشان دستور آتش را می داد تا برود روشن کند قفل کند و بزند. همه اطلاعات زاویه را هم در گوش همدیگر داشتند و با هم صحبت می کردند. تعداد زیادی از هواپیماهای عراقی مورد هدف قرار گرفتند.

عراقی ها وقتی می دیدند که مثلاً یک موشک شلیک شده و هواپیما هم سقوط کرده و آثاری هم از تکرار و تداوم تشعشع رادار دیده نمی شود، برایشان سنگین بود. به نظر من حداقل ۳۰ فروند به وسیله این سامانه منهدم شدند. در آن عملیات توپ های ۳۵ میلیمتری و ۲۰ میلیمتری و موشک هایی که روی دوش قرار می گرفت، شلیک می کردند. ولی عامل اصلی سقوط هواپیماهای عراقی ،هاگ بود. اسکایگارد و اورل کین هم می زد. ولی آن کارهایی که به وسیله همکاری بین هاگ و رادار بندر امام انجام میشد، به وسیله شهید بزرگوار ستاری انجام شد. در عملیات کربلای پنج هم یک مقداری اینگونه عمل شد.

تغییر جریان جنگ

در سال ۱۳۶۳ من در پایگاه دزفول بودم. خدا رحمت کند شهید بابایی تشریف آوردند و به من فرمودند که وسایل خودت را جمع کن، باید برویم امیدیه. آمدیم امیدیه و قرارگاه رعد تشکیل شد که مجموعه آفند و پدافند بود. شرو ع آن از همین جا بود. از همین حرکت شروع شد. آنجا رفتیم و شهید ستاری و شهید بابایی در کنار همدیگر این قرارگاه را هدایت می کردند.

از اینجا به بعد جریان جنگ عوض شد. این دو بزرگوار در کنار هم بودند و به حسب نیاز از وسایل و تجهیزات استفاده میک‌ردند. همه سیستم های ذخیره را آوردند آنجا و در شیلترها ذخیره کرده بودند و به حسب نیاز بهره برداری می شد. شاید صنعت نفت در جنوب بخاطر این تدبیر حفظ شد. این بزرگوارها این طور بودند. منابع حیاتی اقتصاد ما باید حفظ می شد و این مأموریت برای خود پایگاه طراحی شد.

هر پایگاه، سه سایت داشت. محل رادار، امکانات و نفرات ساخته شده بود. همه اینها را این دو بزرگوار می بردند در سامانه دفاع از فضای کشور و باعث شد که عراق دیگر به مناطق نفت خیز کمتر حمله کند.

شهید ستاری با این کارها اقناع نمی شد. اصلاً حد و حدود نداشت. یعنی هر چه کار می کرد، باز هم اقناع نمی شد. چون احساس می کرد، کم است.

همان موقع که نیروهای سپاه در منطقه بودند، بحث شان این بود که ما دنبال موشکیم. آمدند در داخل یک کانکس تا مواد منفجره ای درست کنند. من آن موقع با شهید تهرانی مقدم، شهید ستاری و شهید بابایی به منطقه رفته بودم. می خواستیم عملیات انجام بدهیم، تصویر منطقه را داشتیم، من از زمین می رفتم صحنه ها را می دیدم که می خواهم برویم تا یک موقع نیروهای خودی را اشتباهی نزنیم. در این قضیه همان موقع شهید ستاری با بچه های بیت الزهرا دنبال کار بودند و با دست خالی تولیداتی را انجام می دادند. چون عراق دزفول را با موشک می زد. در بحث ساخت قطعات، هواپیمای پرستو را کپی سازی کردند و ساختند. پرستو هواپیمایی است که ما تعدادی داشتیم، ولی گفتند که تعداد آن بیشتر شود. تعداد زیادی هواپیمای پرستو ساختند. بعد انواع و اقسام قطعات، ترمز هواپیما، لنت هواپیما، کارخانه لاستیکسازی و. .. ساختند.

تأسیس دانشگاه هوایی

نیروی هوایی احتیاج به انواع و اقسام انسا نهای تحصیلکرده داشت و این کمبود کاملاً در کشور مشهود بود. ایشان تصمیم گرفتند دانشگاه هوایی را با تخصص های مختلف و متعدد بسازند و الان هم سالیانه برحسب نیاز دانشجویان دانش آموخته می شوند. در پایگاه ها نیروهای بسیار بااستعداد، هم خلبان و هم فنی با سطح علمی بالا تربیت می شوند.

مثلاً خلبا نها به دلیل اینکه خلبا نهای جنگی اینها را تربیت کرد هاند، جسارت دیگری دارند. دانشجویان به دلیل اینکه مدارج بالاتری طی کرد هاند، نسبت به قدیم یها به علم روز دانشگاه مجهز هستند و توانمندی بسیار بالایی دارند. کیی از کارهای بزرگ نیروی هوایی که بعداً برنام ه شد و توسعه دادند، بازسازی هواپیما بود که اوج آن ساخت هواپیمای آذرخش بود. اما فقط هواپیمای آذرخش نبود. انواع و اقسام وسایل و تجهیزات که در نیروی هوایی و پدافند کاربرد داشت، در آنجا ساخته می شد.

اولین حرکت برای تحقق خودکفایی

از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی، جهاد خودکفایی زیر نظر حضرت آقا در خصوص موشک هاگ کار می کردند. دستورات آن را حضرت آقا فرمودند. در همین جهاد خودکفایی هنوز هم مشغول هستند و دارند وسایل و قطعات موردنیاز را می سازند. بخش اعظم این فرهنگ علمی، مرهون شهید ستاری است.

اولین جایی که جهاد خودکفایی در نیروهای مسلح آغاز به کار کرد، نیروی هوایی بود. ارتباط نیروهای جهاد با حضرت آقا بود. قبل از جنگ، حضرت آقا دستور آن را داده بودند. جهادهای خودکفایی فعلی در نیروی زمینی، نیروی هوایی و نیروی دریایی، به سا لهای ۵۷، ۵۸ برمی گردد. برخی از افراد نیروی هوایی با حضرت آقا قبل از انقلاب در مشهد ارتباط داشتند.

مثلاً آقای عطاا... بازرگان از اول انقلاب با حضرت آقا ارتباط داشتند. ارتباط دوجانبه بود. همه بچه ها هر موقع می خواستند خدمت حضرت آقا می آمدند و پیشنهاد می دادند. بنیانگذار جهاد خودکفایی در نیروی هوایی حضرت آقا بودند. یعنی جهاد خودکفایی مرهون و مدیون تدبیر حضرت آقا بود.

هر فرمانده ای به حسب نیاز و درخواست موشک و رادار می ساختند. مثلاً بهینه سازی رادارها را بعد از شهادت شهید ستاری انجام دادند. یعنی نیروها اینگونه تربیت شدند و الان دارند کارهای خیلی خوبی انجام می دهند.

شهید ستاری از صنایع وزارت دفاع بازدید می کردند که با یک نخبه به نام مهندس سنایی آشنا می شوند. شهید ستاری ایشان را به نیروی هوایی برد که بنیانگذار کارخانه عظیمی می شود. الان آنجا این قدر وسایل و دستگاه سخت افزار، نرم افزار زیاد است که در شبانه روز کارخانه آنجا ظرفیت دارد. یعنی سه شیفت هم بخواهند آنجا کار کنند، باز جای کار وجود دارد. همه اینها مرهون شهید ستاری بود. من یک

جمله می گویم خیلی زیباست. ایشان ۹ سال فرمانده نیروی هوایی بودند. فکر کنم سه سال از آن را در این کارخانه بودند. یعنی حداقل هفته ای دو روز ایشان تشریف می آوردند آنجا. من هم این راه را بعدا ادامه دادم.

علاقه رهبر معظم انقلاب به شهید ستاری

حضرت آقا، شهید ستاری را خیلی زیاد دوست می داشتند. من تصویری از حضرت آقا دارم که شهید ستاری بغل پای حضرت آقا می آیند و باز این به همان حرف من برمی گردد حکم پدری و فرزندی. مرید و مراد. من نمی دانم چه ادبیاتی به کار ببرم. این نشان دهند ه انس و الفت حضرت آقا با ایشان بود.

حضرت آقا هم جملات زیبا و بیانات بسیار نفیسی در رابطه با ایشان مطرح فرمودند که در خور شأن ایشان است.

شهید ستاری همیشه می گفتند که حضرت آقا این را از ما خواسته و ما باید انجام بدهیم. ارتباط حضرت آقا و شهید ستاری در حکم پدر و پسری بود. مثلاً پدرشان از ایشان چیزی خواسته، فرمانی صادر کردند و ایشان حتم اً باید اجرا کنند. مرتباً خدمت حضرت آقا شرفیاب می شد و دل آقا را خوشحال می کردند.

استنباط من این است که حضرت آقا به نیروی هوایی علاقه خاصی دارند. دلیلش هم این است که اعضای این نیرو ۱۹ بهمن ۵۷ در محضر حضرت امام بیعت کردند و در جنگ هم خوب عمل کردند. اگر ما شب و روز هم بدویم دنبال پویایی، دنبال استقلال، دنبال خودکفایی باشیم، باز هم کم است. ما بالاخره صاحب دیگری داریم که این ایام متعلق به حضرت صاح بالزمان)عج( است دیگر، ما خیلی کار داریم. باید الگو باشیم و این اتفاق به همین سادگی به دست نمی آید.

آخرین روزها

من ۱۵ روز قبل از شهادت شهید ستاری خوابی دیدم و به ایشان گفتم که منصور جان یک مقدار مواظب باش. به هر حال این هواپیما زمین خورد و عین همان اتفاق در خواب من رخ داده بود. من هم رفتم دیدم، صحنه خیلی غم انگیزی بود. اصلاً روح و روانم به هم ریخت. یک حالتی بود که من وقتی خواب می دیدم، تقریبا اتفاق می افتاد. نه یک مورد، دو مورد، زیاد بود. بعد مرتب به من زنگ می زد. من تصمیم گرفتم از نیروی هوایی بیرون بروم. این قدر توی فشار روحی بودم. نمی دانستم حالا یک چنین اتفاقی می خواهد بیفتد. به مصطفی اردستانی گفتم مصطفی نرو ای نور آ نور. می گفت الخیر فی ماوقع. هر چی خیر است پیش می آید. بعد من رفتم شیراز؛ ایشان تشریف آوردند شیراز، فکر کنم بخاطر من هم تشریف آوردند شیراز. گفتم بیا با شما صحبت کنم.

رفتیم آنجا؛ معمولاً ایشان هر جا تشریف م یبردند توی انبارها را م یگشتند. ببینید چقدر دلسوز بودند.

می رفت تمام انبارهای قطعه را می گشت که اگر یک قطعه سرشماری نشده، از قلم نیفتد. چرا که شاید این قطعه یک جایی به کار بیاید. ایشان قدم می زد توی این انبارها و وسایل و تجهیزات را بازدید می کردند یا مثلاً در یک جایی هواپیما زمین خورده بود، توی اینها را می گشتند. توی شیراز بود می گفتم منصور جان ولش کن اینها را بیا برویم. می رویم انشاءالله نواش را می خریم. میگفت حبیب از دست تو. ما خدمت ایشان بودیم تا عصر، مراسم تشریفات و خداحافظی بود، و ایشان تشریف بردند. چند روز بعد تلفن زنگ زد. یک نفر پشت تلفن بود به نام آقای قشقایی. دیدم دارد گریه می کند. گوشی را قطع کردم. بعد دوباره زنگ زد دیدم با آه و ناله همینطور دارد گریه می کند و بعد می گوید منصور و مصطفی همه شان زمین خوردند. اصلاً من وقتی این را شنیدم، گوشی تلفن را به حدی محکم زدم به زمین که شکست. اصلاً اینقدر ناراحت شدم که فکر کردم روانی شدم یایکی دارد مزاحم ام می شود یا یک چنین حالتی. بعداً یک مقدار که حالم جا آمد همه اش داشتم می زدم توی سر خودم، گفتم خدایا این چی گفت؟ این کی بود؟ آمدم با خط اف ایکس تهران تماس گرفتم و تأیید کردند که هواپیمای شهید ستاری سقوط کرده است.

شهید ستاری های آینده

یک روز بچه هفت هشت ساله ای سر خاک شهید ستاری بود. من با لباس پرواز بودم. سال های ۷5 ، ۷4 او به من گفت که آقا شما خلبان هستید؟ گفتم بله. بعد به من گفت که من هم میتوانم خلبان بشوم؟ من

گفتم بچه را یک آزمایش بکنم ببینم چه می گوید؟ بعد گفتم بله می توانی ولی یک امتحان هایی دارد. مثلاً اگر به تو گفتند از یک ساختمان ۲۰ طبقه باید بپری پا یین، می پری؟ بچه به من گفت اگر برای خدا باشد، می پرم.

واقعیت این است که مملکت ما مملکت آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است و بچه های خوب هم در آن زیاد است. اینها شهید ستاری اند. اینها شهید بابایی اند. اینها شهید اردستانی اند. اینها همان ها هستند.

به هر حال ایشان در سال ۷۳ به ملکوت اعلی پیوستند و روحشان شاد باشد. با شهدای کربلا محشور شوند. خیلی چیزها ممکن است از زبان قاصر من بیفتد ولی یک انسان کامل، یک مجاهد فی سبیل الله، یک انسان هنرمند، یک آدم جسور، یک انسانی که آرامش نداشت، همه زندگی اش در تلاطم و همه اش سعی و کوشش و تلاش برای به انجام رسیدن و بقای نیروی هوایی و به قدرت رساندن نیروی هوایی، علم، دانش و تربیت انسا نها بود.

منبع

ماهنامه شاهد یاران، شماره 122

khamenei.ir