مناجات نامه شهید محسن کشفی؛

خدایا! تو را شکر می کنم که مرا در زمره بندگان مسلم ات قرار دادی

خدایا! تو را شکر می کنم که مرا در زمره بندگان مسلم ات قرار دادی. خدایا! تو را شکر می کنم از آن جهت و بدان خاطر که خودت پرورشم دادی و در زیر سایه حمایت خودت رشدم دادی و بزرگم نمودی و معارف دینت و اهل بیت را به من شناساندی.

کد خبر: ۴۱۵۳۲۱

يکشنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۶ / 1396 05 September

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه؛ شهید سید محسن کشفی در سال 1345 در تهران به دنیا آمد و در سن سه سالگی با خانواده به کرمانشاه نقل مکان نمود. در سن 6 سالگی در دبستان سعدی کرمانشاه مشغول به تحصیل شد سپس در مدرسه ارمغان دوران تحصیلی را ادامه داد از سن 13 سالگی در اجتماعات مسجد رشید خیابان شریعتی به فعالیت پرداخت و در راه پیمایی های انقلابی با مستندات عکس حضور پیدا می کرد وقتی به دبیرستان توحید راه یافت در انجمن اسلامی آن دبیرستان فعالیت کرد و در سال های بعد گاه گاهی به مریوان می رفت و در کارهای رزمی انجام وظیفه می کرد اول دبیرستان بود که ترک تحصیل نمود و وارد حوزه علمیه مسجد مرحوم بروجردی و بنام طلبه مشغول تحصیل دروس دینی شد پس از آن وارد تیپ نبی اکرم (ص) سپاه پاسداران گردید و در گروه تخریب مشغول بکار شد و در سال 1364 در 19 سالگی در ارتفاعات گزیل پاوه به دست جنایتکاران به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

*مناجات نامه شهید

خدایا! خداوندا!  با زبانی الکن و قلبی ناتوان شکر و سپاس تو  ای خالق موجودات را  بر زبان جاری می سازم و بر صفحات کاغذی می نگارم و از تو استمداد می جویم که هر آنچه رضای توست بر قلبم گذر دهی تا در این سطور بگنجانم و هم اینکه نیتم را برای خودت خالص گردانی. خدایا!  این ندای خالصانه فرزند عزیز زهراست)س( که فرمود:
خیلی غصه دارد که انسان در روزگار شهادت با مرگی غیر از شهادت از دنیا برود.
خدا!  من چه گویم و حال آنکه آبرویی برایم نمانده و گناهانم زبانم را لال کرده و بدنم را ذلیل نموده خدایا!  هر چند که این روسیاهِ درگاهت کبائر معاصی را مرتکب شده باشد از درگاهِ رحمتت ناامید نشده و نمی شود، هم تو میدانی که باورم نمی آید که مرا با آنکه به توحیدت زبان گشودم و پیشانی بر خاک بندگیت نهادم به آتش غضبت معذب نمایی. ای خدایی که رحمتت سبقت گرفته برعذابت، چگونه می توانم تصوری چنین داشته باشم، با اینکه امیدم به عفو و گذشتت بود؟ ای خدای بزرگ، در همین جا و در همه جا تا لحظه ملاقات ات همان زمانی که جانم بر گلویم رسد، از تو می خواهم که این مسأله را: کفاره و مکافات نافرمانی هایم را در همین دنیا به من عنایت کنی. آن هم از جنبه لطفت، نه از آن جنبه که بر من غضب نمودی تا بلکه با رویی باز و با فراغ دل به زیارت حضرتت با امر خودت به سویت آئیم. خدایا!  من همان بنده حقیر توام که توام پرورش دادی و توام پروردی و توام مهدی بودی هر چند که عمری به غفلت از تو و اهل بیت )علیهم سلام( منقع از حیات حیوانی بودم، اما اکنون در محضرت ادای پوزش را بنیان می نهم و از درگاه با عظمتت عاجزانه تمنا دارم که مرا جز به همان طریقی که شایسته بندگان صالحت است از دنیا مبری هر چند که لایق نباشم و نیستم و مگر تو همانی نبودی که با عدم لیاقتم به من آنچنان لُطف ها کردی و مرا بزرگ نمودی و از تو می خواهم که این لطف را هم به من بنمایی ومرگی که مظهر زندگیم باشد به من عطا کنی.  خداوند تبارک و تعالی را شکر می کنم و سپاس می گویم به حدی که توانم هست بدین جهت که مرا هدایت کرد و از بیراهه های ضلالت و گمراهی نجاتم داد. خدایا تو را شکر می کنم بخاطراولین نعمتی که به من عطا کردی و آن طیب ولادت بود و همان باعث شد که در قلب گنهکارم محلی کوچک هم برای محبت اهل بیت قرار دهی. خدایا! تو را شکر می کنم از آن جهت که راه راست را که همان ولایت مولا امیرالمؤمنین و اولاد طاهرینش است به من نمایاندی و خودت با لطف بی پایان و توجهات و فیوضات بی شائبه ات در آن راه مرا داخل کردی.
خدایا!  تو را شکر می کنم که مرا در زمرة بندگان مسلم ات قرار دادی. خدایا! تو را شکر می کنم از آن جهت و بدان خاطر که خودت پرورشم دادی و در زیر سایه حمایت خودت رشدم دادی و بزرگم نمودی و معارف دینت و اهل بیت را به من شناساندی. خدایا! تو را شکر می کنم بخاطر تمامی نعماتی که به من عنایت کردی، چه آنها که ظاهربودند و چه آنها که در قلبم نهادی و تو را شکر می کنم نه از آن جهت که قادر بر این عمل ام، بلکه بدین خاطر که تویی شایسته پرستش و تویی که باید از او سپاسگزاری کرد، هر چند که بر این امر ناتوان و ضعیفم، ولی تو از بندگانت بیشتر از وسعشان توقع نداری به همین جهت است که امیدوارم سپاس ناچیز مرا به درگاه با عظمتت با یک دنیا بی آبرویی وشرمساری بپذیری.
انتهای پیام