به یاد شهدای یازدهم آبانماه سال 1363 منطقه عملیاتی بانه

زندگینامه سرباز شهید محمد رسول پیرحیاتی

با آغاز جنگ تحمیلی بنا به اعتقاد شرعی و وظیفه قانونی به عنوان سرباز به ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست و در جبهه های نبرد حق علیه باطل حاضر شد. سرانجام پس از ماه ها مجاهدت در راه خدا در یازدهم آبان ماه سال 1363 در درگیری با گروهک های ضد انقلاب و مافقین کور دل در منطقه عملیاتی بانه، بر اثر اصابت گلوله مستقیم دشمن به شهادت رسید و به مقام عندربهم یرزقون نائل آمد.

کد خبر: ۴۱۳۳۵۸

پنجشنبه - ۱۱ آبان ۱۳۹۶ / 1396 11 August

محمد رسول پیرحیاتی یکم اردیبهشت ماه سال 1342 در روستاي گوشه سعدوقاص شهرستان نهاوند از توابع استان همدان چشم به جهان گشود. سال 1349 وارد دبستان شد و تا پایان دوره متوسطه در رشته علوم انسانی ادامه تحصیل داد و موفق به اخذ مدرک دیپلم شد.

در سال های انقلاب نوجوانی شجاع و آزادیخواه بود و در راهپیمایی ها و فعالیت های انقلابی حضور فعال داشت. پس از انقلاب به نهادهای جهادی پیوست و در راه خدمت به مردن محروم و مستضعف تلاش بسیار کرد.

سال 1361 ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد و خداوند نیز فرزند پسری به آنها اهدا نمود که از وی به یادگار مانده است.

با آغاز جنگ تحمیلی بنا به اعتقاد شرعی و وظیفه قانونی به عنوان سرباز به ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست و در جبهه های نبرد حق علیه باطل حاضر شد.

سرانجام پس از ماه ها مجاهدت در راه خدا در یازدهم آبان ماه سال 1363 در درگیری با گروهک های ضد انقلاب و مافقین کور دل در منطقه عملیاتی بانه، بر اثر اصابت گلوله مستقیم دشمن به شهادت رسید و به مقام عندربهم یرزقون نائل آمد.

آرامگاه او در گلزار شهدای زادگاهش زیارتگاه عاشقان و دلدادگان است.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

در بخشی از وصیتنامه شهید آمده است: ايران عزيز به رهبري امام بزرگوارمان احتياج به جانبازي ما دارد و ما بايد اگر در آن زمان کوفيان به نداي هل من ناصرينصرني حسين جواب ندادند و گذاشتند سر آن امام نازنين را از تن جدا کنند نباشيم و بايد به نداي امام جواب دهيم و مردانه بجنگيم و جواب خون هزاران شهيد بخون خفته که در چند روز اخير در بانه مظلومانه سر آنها از تن جدا شد و هديه به همسرشان و پدرشان دادند بدهيم.
چون زمان حمله فرا ميرسد ما نيز به فرمان امام وصيتنامه هاي خود را مي نويسيم. عموجان زماني اين نامه بدستتان ميرسد که شايد من نباشم و يا سرم از بدنم جدا باشد و پيکر قرقه به خونم به دستتان برسد که اميدوارم شما در مرگ من گريه و زاري نکنيد و به قول امام شاد باشيد که توانستيد شهيدي در راه خدا هديه کنيد.