شهید علی ابوالقاسمی

قسمتش شهادت بود!

شهید علی ابوالقاسمی فرزند حسن در سال 1344 در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. او در تاریخ 60/7/5در منطقه جنوب کوت شیخ خونین شهر به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

کد خبر: ۴۱۱۱۴۱

سه‌شنبه - ۱۱ مهر ۱۳۹۶ / 1396 11 July

دفاع از اسلام؛ دفاع از ناموس

علی سه چهار بار آمد و نامه داد.  سری اولی که رفت به جبهه در نامه گفت جنگ جنگ است من گفتم الان 4 ماه ست که رفتهاید بیاید ببینیم. گفت پدر رفته مکه و ما نیز اینجا باید از سرزمین خود دفاع کنیم و فقط در نامه آخرش نوشته بود که احتمالاً شهید بشوند. جنگ جنگ است اگر من شهید شدم اسم بچهام اگر دختر بود زینب و اگر پسر بود حسین و به روش حسین (ع) برود.

ما  اینجا همه چیز داریم

مادر شهید از فرزند کوچکترش علی حسین میگوید. بعد از شهادت برادرش مدام از جنگ و شهادت حرف میزد. با همان سن کمش به پدرش میگفت اجازه بدهید که به جبهه بروم. پدرش به او میگفتند تو 16 سال بیشتر نداری. یک روز از سپاه به خانه ما آمدند و گفتند شما علی ابوالقاسمی؟ دارید علی برای اعزام به جبهه اسم نوشته میخواهیم بدانیم که شما اجازه رفتن به او میدهید. گفتم ما برای اسلام چیزی نداریم که بدهیم اگر جوانها نروند پس چه کسانی دفاع کنند از این انقلاب؟ مگر ام لیلا تمام فرزندانش را در راه خدا نداد؟ مگر حضرت امام حسین و حضرت ابوالفضل جانش را فدا نکردند. آنها گفتند حالا شما راضی هستید و اختیار با خود اوست.

5/2 ماهی بود مرخصی گرفته بود آمد خانه. پدرش بهش گفت مگر قرار نبود سه ماه تمام شود بعد بیایی 15 روز بهش مرخصی داده بودند که 5 روز بیشتر نماند. پدرش از او پرسید بنی صدر به جبهه آمده بود او گفت بنی صدر مملکت دار نیست. پدرش به او گفت این حرف نزن تو بچه سال هستی. او ادامه داد فکر میکنی بنی صدر برای مملکت کار میکند میگوید بزارید دشمن بیاید در مملکت بعداً یکاری میکنیم به ما اسلحه نمیدهند. پدرش به او گفت پیش کسی چیزی نگو با آن سن کمش انگار خیلی چیز میفهمید. مغز متفکری داشت.

پدرش خواب دیده بود بهش گفته بودند قربانی نمیخواهد بدهی تو قربانی داری ناگهان از خواب پریده بود. بعد از این قضیه زنگ زده بودند به رئیس کاروان سفر حج که علی ابوالقاسمی شهید شده است. پدرش اگر امکان داره برگردانیدش. رئیس کاروان گفته بود که اتفاقاً عید قربان نزدیک است ما او را راهیش میکنیم. عید قربان فرا رسید. آمدند در خانه گفتند علی قاسمی دارید شما مادرش هستید چیزی نیست فقط دو عکس میخواهیم به آنها گفتم اگر علی شهید شده به من بگویید گفتند نه گفتم خودم خوابش دیدم که پارچه سبزی دور گردنش بود و سوار اسب سفیدی هر چی بهش گفتم بیا بریم در خانه یک چیزی بخور به من گفت ما اینجا همه چیز داریم گفت که پسر بزرگترم را صدا کنم. به آنها گفتم که مرا گول نزنید من دل دارم. دیدم دارند با هم رمزی صحبت میکنند دستم زدم رو شانه پسرم گفتم علی شهیده خودم دیشب خوابش دیدم. شروع کرد گریه کردن گفتم مامان گریه نکن امام گفته گریه نکنید تا دشمن شاد نشود. همه همسایهها خبر داشتند بیرون از خانه گل درست کرده بودند. خواستم از خانه بروم بیرون پسرم گفت در خانه بمان شاید زنگ بزنند. نامه از علی بخواند خودش عکس و شناسنامه را برداشت و رفت بیرون از خانه. وقتی همه فامیل خبردار شدند آمدند خانه ما شروع کردند به گریه و زاری گفتم گریه نکنید ما باید دشمن سرکوب کنیم. رفتیم بهشت معصومه دیدم چه خبره از جمعیت. شخصی بود به نام مهدی قصاب تا منو دید گفت مادرش برای چی آوردید؟ گفتم چرا نیایم آمدم ببینمش تبریک بهش بگم به این جوانا بگم از این بچهها یاد بگیرند نمانند بروند جبههها را پر کنند. جنازهها را آوردند روی کردم به شهید گفتم شهادتت مبارک خوشا به حالت به آرزویت رسیدی سر جنازه را گرفتم به من گفتند حاج خانم خیلی دل داری گفتم اینو بگو ما باید از حضرت زینب صبر را یاد بگیریم.

علی کوچولو

به دیدار آقای حسن ابوالقاسمی پدر شهید علی ابوالقاسمی رفتیم و از ایشان درخواست کردیم در مورد فرزندشان برایمان بگویند. ایشان نیز با ذکر این نکته که من پدر علی هستم و اگر چیزی از خصوصیات فرزندم بگوید دلیل بر احساس پدرگونه باشد. بنابراین چیز زیادی از ایشان نمیگویم باید خصوصیات خوب حسین را از دیگران بپرسید.

از ایشان چنین گفتند:

علی همیشه پسری فعال بود بسیار درسخوان. علی همیشه اهل مطالعه بود. و در تمام جلسات قرآن شرکت میکرد. آنقدر زیبا قرآن میخواند که کمتر وقتی بود که از تلفظ علی غلط گرفته شود. در تمام فعالیتهای دوران انقلاب هم شرکت داشت خصوصاً در راهپیماییها.

خیلی کتاب خواندن را دوست داشت. همه کتابی که به دست ایشان میرسید با دقت و حوصلهای فوراً میخواند.

گاهی که یک کتاب خیلی قطوری به ایشان میدادند علی آن را در عرض 3 یا 2 روز میخواند. حتی شبها که زیر کرسی استراحت میکرد با خودش کتاب را میبرد زیر لحاف و با چراغ قوه مشغول به خواندن کتاب میشد.

در هنگام انقلاب هم خیلی فعال بود. با آنکه سن کمی داشت گاهی به ایشان میگفتم: علی جان نرو تو سن کمی داری برایت مشکل درست میشود. ولی علی توجهی نمیکرد و میرفت. حتی اگر شده از روی دیوار خانه به پائین میپرید و میرفت.

یک شب از بالای دیوار پائین پرید و رفت. نیمههای شب بود که زنگ زد به خانه و گفت که در منطقه دورشهر در یک خانه مخفی شده و نمیتواند بیاید. و من به ایشان گفتم: علی به تو گفتم نرو. به دردسر میافتی. و او هیچ نگفت فقط خندید. همان شب ساعت 1 صبح بود که به خانه آمد و معلوم شد از دست گاردیها فرار کرده است. وقتی هم که خواست به جبهه برود، نیز به ایشان میگفتم که شما کوچک هستی. برادران دیگر شما هم در جنگ هستند. شما دیگر نروید. ولی ایشان وظیفه خود میدانست که به منطقه برود و رفت و شهید شد.

صبح کارخانه بود و میخواست برود بیرون گفتم بابا مواظب خودت باش رفت روبروی خیابان چهارمردان دید یک نفر را در ماشین کماندوها میزند مامورها داد و بیداد میکند که مامور که چرا آن را میزند رفت و دید که کسی پشت سرش است که بیایند بگیرند. فرار میکند رفت و در شهرداری خلاصه یک دفعه رفت داخل شهرداری و یک تیر به پایش میخورد و فرار میکند و به یک حراجی می رود تا از آن طرف فرار کند. رفت به طرف یک هواکش آنها میآیند و پیدا نمیکنند و خلاصه کاسبها لباس حسین را عوض میکنند و از جلوی شهرداری به طرف میدان مطهری و سپس به خانه میآید. خطر بزرگی بود که اگر گرفته بودند دیگر... و دیگر آنکه شهادت قسمتش بود تا مرگ در آن روز.

منبع: اسناد و مدارک موجود در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم