شهادت پنجم شهریور ماه؛

با عزت ترين و شيرين ترين مرگ، مرگ در راه خدا است / وصیت نامه شهيد علی زارع

براى رسيدن به كمالات مى بايست در هر زمانى به لباسى درآيد روزى درعالم رحمت است روزى در دنيا و بعد از آن از پلى بنام مرگ از دنيا به عالم برزخ وارد مى شود و بعد از آن به قيامت كه الى ربك المنتهى است وارد مى شود...

کد خبر: ۴۰۸۸۰۹

يکشنبه - ۰۵ شهريور ۱۳۹۶ / 1396 05 June

نوید شاهد فارس: شهيد علی زارع در ششم تیر 1346 در روستای چشم ريز از توابع شهرستان مرودشت دیده به جهان گشود . در سال 49 خانواده به شيراز آمدند وی تحصیلات را تا چهارم ابتدایی خواند و سپس ترک تحصیل کرد.
پس از آغاز جنگ تحمیلی در 16 سالگی عازم جبهه شد. وی سرانجام در پنجم شهریور ماه 1366 در شلمچه به شهادت رسید. روحش شاد.

( متن وصیت نامه )

بسمه تعالى
ان كانت الابدان الموت انشئت (امام حسين )
اگر بدنها براى مرگ آفريده شده است شهادت مرگى در راه خدا با شمشير بهترين مرگ است.

بعد از شهادت به وحدانيت خداوند سبحان و رسالت رسول اكرم محمدبن عبدالله و ولايت اولياء الله و على بن ابيطالب و يازده فرزند معصومش و با درود فراوان بر ارواح طيبه ائمه اطهار و محضر مقدس قطب دايره عالم امكان وجود مقدس حضرت صاحب الزمان و نايب گرانقدرش رهبرعظيم الشأن انقلاب و با درود و سلام بر همه رهروان راه حق وحقيقت على الخصوص شهداى افتخار آفرين و مجروحين و جانبازان حماسه آفرين و اسراى ثابت در اعتقاد و راسخ در ايمان وصيت خويش را آغاز مى كنم :

مقدمتا بايد عرض كنم چونكه انسان براى رسيدن به كمالات مى بايست در هر زمانى به لباسى درآيد روزى درعالم رحمت است روزى در دنيا و بعد از آن از پلى بنام مرگ از دنيا به عالم برزخ وارد مى شود و بعد از آن به قيامت كه الى ربك المنتهى است وارد مى شود و دنيا دار تجارت است و مرگ دار نتيجه است و مرگ كه ما را از دنياى تجارت  به آخرت سود و نتيجه منتقل مى كند گاهى است كه مرگ انسان با ذلت است و انسان را به جايگاهى پست و سخت وارد مى كند و گاهى هم است كه با عزت است و آدمى را از دنياى زندان بسوى بهشت مملو از نعمتهاى بيكران هدايت مى كند

و مرگ با عزت مرگيست كه با آمادگى كامل انسان بميرد ولى با عزت ترين و شيرين ترين مرگ، مرگ در راه خدا و آن شهادت است كه درسش را از مولى حسين بن على (ع) سرور آزادگان وسالار شهيدان آموخته ايم و اينجاست آنهايى كه عمرى درزيارت وارث خوانده اند يا ليتنى كنت معكم بايد حركت كنندوبه نداى حسين (ع) كه از حلقوم رهبر عزيزمان امام امت بيرون مى آيد لبيك گفته و در هر حال و هر زمان و شرايط امام را تنها نگذارند و سخنان او را كه چراغ هدايت است نصب العين خود قرارداده ومطيع فرمانش باشند و وصيت
مى‌كنم پدر و مادرم را كه برايم طلب آمرزش كنند و به بزرگوارى خودشان مرا ببخشند من خودم مى دانم كه فرزند خوب و شايسته اى نبودم به هرحال مرا ببخشيد

برادرانم مراببخشند ازآنها میخواهم كه پيرو خط امام و ولايت باشند
از برادرانم مى خواهم كه مرا ببخشند چون كه برادر خوبى براى آن‌ها نبودم خواهرانم را وصيت  مى‌كنم به زينب وار زندگى كنند و پيرو فاطمه (س) باشند و در آخر از همه دوستان و آشنايان طلب بخشش و حلال بودى مى نمايم.

والسلام عليكم ورحمه الله و بركاته

انتهای متن/

منبع: پرونده فرهنگی ، مرکز اسناد ایثارگران فارس