زندگینامه سردار شهید احمد مومیوند فرمانده گردان مالک اشتر

شهید احمد مومیوند، از کلاس درس هنر تا هنرمندی در مکتب شهادت

پس از انقلاب با توجه به روحیات انقلابی و عرفانی که داشت به گروه های داوطلب مردمی و نهاد نوپای بسیج مستضعفین پیوست و پس از آن به سبز پوشان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران ملحق شد. با آغاز جنگ تحمیلی روانه جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و همراه با دیگر جوانان و دلاور مردان ایران اسلامی، در عملیات های مختلف شرکت کرد.

کد خبر: ۴۰۸۶۰۱

جمعه - ۰۳ شهريور ۱۳۹۶ / 1396 03 June

احمد مومیوند اول فروردین سال 1343 در روستای اریکان شهرستان تویسرکان از توابع استان همدان و در خانواده ای کشاورز و ساده زیست به دنیا آمد.

سال 1350 وارد دبستان شد و تا سال اول مقطع متوسطه در رشته هنر ادامه تحصیل داد. در دوران انقلاب، نوجوانی پر شور و مذهبی بود و با شرکت در فعالیت های انقلابی و مبارزات آزادی طلبانه مردم ایران، دین خود را به انقلاب اسلامی مردم ایران ادا کرد.

فعالیت های هنری بسیاری داشت و از ذوق و سلیقه هنرمندانه برخوردار بود اما تلاش می کرد هنر و ذوق هنری خود را در راه اسلام و معنویات هزینه کند.

همواره به قرائت قرآن و احکام مشغول بود و برای برافراشته ماندن پرچم هیات های حسینی و مجالس سینه زنی و نوحه خوانی از هیچ تلاشی کوتاهی نمی کرد.

پس از انقلاب با توجه به روحیات انقلابی و عرفانی که داشت به گروه های داوطلب مردمی و نهاد نوپای بسیج مستضعفین پیوست و پس از آن به سبز پوشان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران ملحق شد.

با آغاز جنگ تحمیلی روانه جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و همراه با دیگر جوانان و دلاور مردان ایران اسلامی، در عملیات های مختلف شرکت کرد.

سال 1362 ازدواج کرد و بنا به سنت پیامبر اکرم (ص) تشکیل خانواده داد.

در جبهه های نبرد یکی از نیروهای خوش فکر و مدبر بود و همین امر باعث شد تا مسئولیت فرماندهی گردان مالک اشتر لشکر 32 انصار الحسین (ع) به وی واگذار شود.

مناجات های شبانه و دعاهای احمد در پیشگاه حضرت حق اجابت شد و سرانجام پس از سال ها مجاهدت در راه خدا، دوم شهریور سال 1363 در درگیری با منافقین کور دل و گروهک های ضد انقلاب در منطقه عملیاتی مریوان بر اثر اصابت گلوله مستقیم دشمن به شهادت رسید و به یاران و همرزمان شهیدش پیوست.

پیکر پاک و مطهرش در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد تا زیارتگاه عاشقان و دلدادگان باشد.

در بخشی از وصیتنامه الهی و عرفانی او آمده است: خدایا به امام حسین بگو که شهدای ما همچون تو سر در بدن ندارند و با لب تشنه شهید می شوند

خدایا به مهدیت بگو که لشگر عظیم اسلام برای یاریت در انتظار توست

خدایا به علی اصغر بگو که قلب های کوچک اطفال ما را با موشکهای 9 متری متلاشی می کنند

خدایا به بهشتت بگو که همچنان راست قامتیم

خدایا به رجائی بگو که قرداد صلح با کفار را امضاء نخواهیم کرد

خدایا به شهدای محراب بگو که بلندترین فریادمان آغاز است

خدایا قدس عزیز و حرم خونین حسین (ع) را از ما گرفتند، اماکن مقدس تو مرکز توطئه کفار و منافقین شده، شهرهای ما را ویران کردند، کودکان و مادران بی گناه را کشتند.

خدایا یاران امام را از ما گرفتند و از طرفی پیروان مکتب حسین همه در برابر تو تسلیم هستند و در برابر کفار چون کوهی استوارند و هیچ چیز مانع از رسیدن آنها به تو نمی شود. قهرمانانه بر دشمن یورش می برند و مظلومانه در برابرت اشک می ریزند.