می نویسم: بهار در راه است

چادرش را که روی سر انداخت / باغ سجاده اش پر از گُل شد / باز باران گرفت و دستانش / رو به احساس آسمان پل شد

کد خبر: ۴۰۷۶۱۷

چهارشنبه - ۱۸ مرداد ۱۳۹۶ / 1396 18 May

چادرش را که روی سر انداخت
باغ سجادهاش پر از گُل شد

باز باران گرفت و دستانش

رو به احساس آسمان پل شد

[ مینشینم کنار او] گویی،

زیر لب با کسی سخن میگفت

راز آن گفتگوی روشن را

کاش مادر برای من مي‌گفت

پدرم رفته بود و بعد از او

هشت سال از بهار جا ماندیم

با دعاهای مادرم اما

سرپا تا به انتها ماندیم

جای تسبیح و جانماز پدر

پای گلدان اطلسیها بود

گرچه جایش هنوز هم خالیست

او نبود و خداش با ما بود

سالهایی که بی پدر طی شد

- سالهایی که قحطسالی بود-

ردِّ انگشتهای مادر هم

نقش گلهای سرخ قالی بود

خاطرم هست بعد از آن که پدر

روی یک پا به روستا برگشت

مادرم باز هم دعا میخواند:

شکر! طوقی به آشیان برگشت

یاد سبز پدر به خیر اما

چه قَدَر سالهای سردی بود

در دل لالههای وحشی باغ

ردّ پای بزرگ دردی بود

پدرم رفت و مادرم این بار

مطمئن بود بر نمیگردد

هر چه بغض است درگلویش ریخت:

بی تو هرگز به سر نمیگردد

سالها من بزرگتر شدهام

چادري گلگلي به سر دارم

اقتدا ميكنم به مادر با

جانمازي كه از پدر دارم

مُهر و تسبیح و جا نماز پدر

سهم اندوه من وَ مادر شد

مینویسم: بهار در راه است

مینویسم: پدر کبوتر شد..

سروده ای از نازنین مریم عمارلو

منبع: چشمه آیینه، گزیده شعر کنگره ایثار / به کوشش داریوش ذوالفقاری، معاونت فرهنگی و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران، انتشارات مهر تابان 1395.