دست نوشته های شهید احمدرضا احدی

نامه های بچه های گردان

امروز ساعت شش مشغول صرف شام بودیم. در همان حال یکی از برادران مسئول، تعدادی نامه آورد و بچه ها سراپا گوش شدند تا ببینند چه کسی نامه دارد. بالاخره خواندن نامه ها که تمام شد، عده ای خوشحال و عده ای ناراحت و عده ای بی تفاوت به نظر می رسیدند.

کد خبر: ۴۰۶۵۸۸

دوشنبه - ۰۲ مرداد ۱۳۹۶ / 1396 02 May

برای من نیز دو نامه آمد: یکی از خانه و دیگر از برادری به نام ناصر.

عده ای که برایشان نامه نیامده بود، با شیرین کاری هایی ناراحتی را به خوشحالی تبدیلی کردند. برادر حبیب- امدادگران- تصنعا زد زیر گریه و های های گریست و بعضی از بچه ها دور و برش را گرفتند و آنها نیز زدند زیر گریه و سنگر شده بود های های گریه الکی. امرالله که همیشه سرقافله بچه ها بود به طرف اسلحه اش رفت و در حالی که می خواست اسلحه اش را بردارد می گفت: «رهایم کنید. مرا آزاد بگذارید. بگذارید ببینم چرا پدرم نامه ننوشته؟!» بچه ها همگی زدند زیر خنده.

امرالله به شوخی می گفت: «بچه ها! وقتی من می خواستم به جبهه بیایم، قرآنف در خانه نداشتیم. مادرم به جای قرآن مرا از زیر یک دسته نان لواش رد کرد و دفعه قبل نیز یک مهر نماز خرد کرد و بر سرم ریخت.»

منبع: حرمان هور/ دست نوشته های شهید احمدرضا احدی/ علیرضا کمری/ 1390