شهید تیر ماه

دلنوشته ی شهید محمد محمدی نیستانی

شهید محمد محمدی نیستانی فرزند عباسعلی در سال 1336 در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. او در تاریخ 5/4/62 در منطقه عملیاتی سردشت در حین درگیری با قوای دشمن به لقاءالله پیوست.

کد خبر: ۴۰۶۰۴۳

شنبه - ۲۴ تير ۱۳۹۶ / 1396 24 April

بسمه تعالی

و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا عند ربهم یرزقون (قرآن کریم)

خط سرخ شهادت خط آل محمد و علی است. (امام خمینی)

با سلام بر شهدای اسلام از صدر اسلام تا کنون خصوصا سالار و آموزگار شهیدان حسین بن علی (ع) و با سلام بر حضرت مهدی (عج) و نایب بر حقش امام خمینی (ره).

بارالها از اینکه مرا انسان و مرا جزء مسلمانان و جزء دوستداران اهل بیت (ع) قرار دادی نمی دانم چگونه قدردانی کنم. خدایا چگونه قدردانی یکی از نعمتهای تو را که این رهبر عالی مقام است بکنم. خدایا در تاریکی جهل چراغ هدایت را به سوی ما روشن کردی و ما را که راه تو را در تاریکی جهل گم کرده بودیم به ما نشان دادی. حال که راه را پیدا کردم می بینم که چقدر در اشتباه و چقدر در گمراهی بودم که فقط تو می دانی ای ستار العیوب. حال به فکر افتادم که چه کنم این بار سنگین گناه را که بر دوشم سنگینی می کند سبک کنم دیدم که زبانی ندارم ک با زبان و یا قلمی در دست ندارم که با قلم آن را جبران کنم. تصمیم گرفتم که حرکت کنم تا خونم را در راه تو بریزم تا شاید قسمتی از بار سنگین گناهم را که بسیار هم سنگین است سبک کنم. خدایا من که هیچ گونه آبرویی به درگاه تو ندارم و خون من قابل راه تو را ندارد اما تو را به آبرومندان درگاهت قسم و به خون پاک شهدای کربلا قسم که این خون ناقابل را از من ناقابل بپذیر. خداوندا من اقرار می کنم که خیلی گناه دارم اما گناه من در مقابل کرم و لطف تو و در مقابل عظمت تو و بخشش تو خیلی ناچیز است ای الرحمن و الرحیم.

مادرم، برادرانم و خواهرانم اگر روزی خونم در راه خدا ریخته شد و مرا در میان خون دیدید مبادا به خود ناراحتی راه دهید که این آرزوی من بود و هدف من. اگر صدها گلوله بر بدنم ببارد و اگر سر از تنم جدا کنند و اگر بدنم را قطعه قطعه کنند بهتر از این است در بستر بیماری بمیرم. اگر خدا این سعادت را نصیبم گردانید بدانید که تاج افتخاری است که خداوند بر سر شما گذاشته است. در زندگیم که برای شما کاری نکردم بگذارید با تا با خونم بلکه برای شما کاری کرده باشم.

و تو ای همسرم که هیچگونه خدمتی نتوانستم در این مدت کوتاهی که با هم بودیم به تو بکنم. من از شما که در مقابل سختی ها صبر و تحمل کردی نتوانستم قدردانی کنم و اکنون هم که از کنار تو می روم دو فرزند کوچک را اول به خدا و بعد به شما می سپارم و می روم. بدان که اگر شهید شدم زحمات تو را در پیشگاه خدای تعالی و فاطمه الزهرا فراموش نخواهم کرد.

منبع: اسناد و مدارک موجود در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم