مروری بر زندگی نویسنده شهید دکتر محمد رضا فتاحی، به مناسبت روز قلم

آنکه واضح است که رفتن من به مرحله دیگر حیات، صرفا" و صرفا" به خاطر حفظ جوهر مکتبی انقلاب بوده و بس.

کد خبر: ۴۰۵۵۶۸

پنجشنبه - ۱۵ تير ۱۳۹۶ / 1396 15 April

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه؛ بدون شک ؛ قلم یکی از نعمت های بی پایان و بی بدیل الهی است که پرودگار لوح و قلم، موهبت برخورداری از آن را از پگاه ازل در سرنوشت آدمی رقم زده است و همواره جهت هدایت بشر به سوی مرزهای تعالی و معرفت الهی قلم را سفارش نموده است. بنابراین قلم خود وسیله برای نوشتن است، نوشتار یکی از مهم ترین راه های گسترش معرفت و پرورش فضیلت شناخته می شود و نگارش از کارآمدترین شیوه های تعمیق فرهنگ ناب بشری  به حساب می آید. کارهای قلمی، یکی از ساده ترین شکل های تبلیغ و ابزار انتقال فرهنگ به دیگران است.

*زندگینامه شهید نویسنده دکتر محمد رضا فتاحی

شهید در سال 1337 در روستای لر از توابع شهرستان اسلام آباد غرب دیده به جهان گشود تحصیلات خود را در اسلام آباد آغاز نمود و در سال 1356 با اتمام تحصیلات متوسطه در رشته پزشکی دانشگاه مشهد پذیرفته شد. در اوج انقلاب ملت سرافراز علیه رژیم پهلوی در فعالیت های دانشجویی و تظاهرات مختلف در مشهد و اسلام آباد غرب شرکت می کرد. پس از پیروزی انقلاب در سازماندهی و تشکیل جهادسازندگی، کمیته بهداشت و درمان در سطح روستاها و نهضت سواد آموزی حضوری فعال داشت. با توجه به وقفه ای که در امر تحصیل وی به علت انقلاب فرهنگی روی داده بود در سال 1365 موفق به اخذ دانشنامه دکتری در رشته پزشکی شد سپس به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه های نبرد شرکت کرد و به مداوای مجروحین جنگ پرداخت. در همین ایام با سمت ریاست بیمارستان امام خمینی ( ره ) ایلام به خدمات خود به قشر محروم و مستضعف جامعه داد، سرانجام پس از هجده ماه تلاش در شغل مقدس پزشکی در تاریخ 24 دی ماه 1366 در عملیات ظفر 5 به علت سقوط بالگرد در منطقه کردستان به درجه رفیع شهادت نائل گردید.

*وصیت نامه شهید نویسنده

زندگی جز عقیده و تلاش چیز دیگری نیست.
اگر خدای توفیق عطا کرد و نعمت هجرتم داد، که چه نیک.
در همین رابطه آنچه لازم به توضیح است آنکه واضح است که رفتن من به مرحله دیگر حیات، صرفا" و صرفا" به خاطر حفظ جوهر مکتبی انقلاب بوده و بس.
همان عاملی که حرکت خلق را در مسیر تکاملی خویش تداوم می بخشد. پدر و مادر و بچه ها باید به این حقیقت ایمان بیاورند که زندگی یعنی عقیده و مبارزه، از این رو گریه بر من فکر نمی کنم چندان کار درستی باشد، به پدر بگویم که بعد از من همه دکترها فرزندش هستند. و اما همسر عزیزم خوب می بدانی که صادقانه دوستت داشتم، بعد از من تو خود، خوب می دانی تصمیم بگیری، اگر خودت را راضی کردی، برایم کاری زینبی کن، وگرنه که هیچ.

انتهای پیام