شهید خرداد ماه

روایت مادر و برادر شهید عباس حامدی از شهید

شهید عباس حامدی فرزند اصغر در سال 1343 در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. او در تاریخ 4/3/61 در حمله جهت آزادسازی خرمشهر به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

کد خبر: ۴۰۴۷۵۰

دوشنبه - ۲۹ خرداد ۱۳۹۶ / 1396 29 March

نسیم آشنایی رسید بر مشامم/ که با غریب عشقم دوباره آشنا کرد

سلام خداوند بر قلب صبور حضرت زینب (س) و گریههای او در فراق برادر و آل هاشم. سلام بر آن پیام رسان کربلا.

اینجانب که خداوند به من افتخار داده است و مرا مادر شهید کرده است به خود میبالم که فرزندی را در راه دین و قرآن به جبهه فرستادم تا خونش را در این راه به پای نهال دین و قرآن بریزد. در مورد عباس گفتنیهای من زیاد است. قبل از انقلاب و شروع جنگ تحمیلی که هنوز عباس یک طفل 3 ساله بود من شهادت و جدایی او را در خواب دیدم.

در عالم رؤیا دیدم که با شهیدم عباس که یک طفل بود در حال گذر از یک درگاهی هستیم که وقتی من از آن درگاه رد شدم ناگهان دیواری بین من و عبّاس جدایی انداخت و من دیگر نتوانستم طفل عزیزم را ببینم. مدّتها از این خواب گذشت و گاهی اوقات در سالهای بعد که عباس دیگر یک نوجوان رعنایی شده بود این خواب در ذهن من تداعی میشد. با شروع حوادث جنگ تحمیلی عباس نیز مانند بسیاری دیگر از این جوانان شجاع مملکت با علاقه به سمت جبههها شتافت.

عباس در این ایّام به هر طریق ممکن با ما ارتباط برقرار میکرد نامه مینوشت، تماس میگرفت و یا احیانا از طریق دیگر همرزمانش برای ما پیام میداد، یکبار ما در خانه کنار یک حوض آبی نشسته بودیم. حال معنوی خوبی داشتم ناگهان به زمین نگاه کردم و دیدم زمین به تلّی از خاک تبدیل شد. صحنههای نبرد و جنگ در مقابل دیدگانم ظاهر شد و در آن میانه عبّاس را دیدم که به ناگاه از مقابل همان تل خاک که شبیه خاکریز بود به زمین غلطید و در خون خود طپید. مقداری چشمانم را مالیدم و به خانم برادرم گفتم: عبّاس شهید شد. گفت: معلوم هست که چه میگویی؟ گفتم: یقین دارم. خودم به چشم خودم  دیدم که او از بالای خاکریز به زمین افتاد و شهید شد. اگر باور نداری امروز را در نظر بگیر که روز سوم شعبان است و روز ولادت آقا ابی عبد الله الحسین (ع) است. منتظر خبر شهادت فرزندم باش!!! چند روز بعد برادرم گفت شهادت عباس را به همان طریقی که در خواب به من نشان داده بودند برایمان نقل کرد و ما را آماده این جریان کرد و در ضمن اشاره کرد که روز شهادت عباس در روز سوم شعبان واقع گشته است. عبّاس آن روز در کنار مولایش حسین بن علی (ع) مأوا یافت و پیکر مطهر او پس از 16 سال در تفحّص پیدا شد. پس از ادای احترام و اقامۀ نماز بر او  و دیگر همرزم او شهید حسین حسینی، این دو کبوتر مهاجر دور از وطن را در گلزار شهدای روستای کرمجگان به شور و شیدایی مردم شهید پرور به خاک سپردند.

عباس در همۀ کارهایش بین تمامی فرزندان نمونه بود. بسیار به انقلاب و امام عشق میورزید. یک بار که قرار بود مردم و جوانان در پیروی از فرمایش امام از همین روستا برای راهپیمایی و تظاهرات از اینجا به شهر قم حرکت کنند، عباس در خانه خواب بود. من نمیخواستم او در این مراسم شرکت داشته باشد. چون فقط همین یک پسر را داشتم و قلبم به رفتن او راضی نبود. در را به روی او قفل کردیم و به میانۀ روستا رفتیم تا حرکت سربازان امام را ببینیم و ناگهان در بین جمعیّت متوجّه حضور عباس شدم به خواهرش گفتم: او عباس است! گفت: بله. گفتم مگر در را به روی او قفل نکردی؟ گفت: چرا همین کار را کردم! وقتی به خانه برگشتیم متوجه شدیم عباس از یک پنجره فوق العاده کوچک برای پیوستن به خیل عظیم انقلابیون خارج شده که اصلا ما تصور نمیکردیم یک انسان بتواند از اینجا عبور کند. آری او از وقتی که خود را شناخت در مسیر مبارزه و نبرد و جبهه بود.

ـ اینجانب از برادر شهیدم عباس به دلیل کم بودن سن و خردسالیام از زمان اعزام به جبههها خاطرات زیادی ندارم و فقط آنچه از او و از اخلاق خوش او در خاطرم مانده است آن حسن خلق و مهربانی عباس شهید بوده است. در آخرین  مرتبهای که تصمیم به حرکت برای جبهه را داشت ما در شهر قم بودیم من به او خیلی وابسته بودم و مانند یک فرزند که علاقمند به پدرش باشد من با عباس این حالت را داشتیم. نمیخواستم به راحتی از او جدا شوم چون فهمیده بودم که دارد به جبهه میرود. عباس هم نمیخواست به راحتی از من جدا شود. دست کوچک مرا گرفت و به طرف حرم مطهر حضرت معصومه (س) برد. در حرم آن بیبی دو عالم زیارت کردیم و عباس پس از این شروع کرد به خرید برای من، برایم لباس خرید و کفش و مقداری اسباب بازی و به این طریق مقداری دل من را به دست آورد. در آن روز قسمت ما از یکدیگر جدا شدیم و این جدایی حدودا 16 سال طول کشید تا من مجدد توانستم فقط بوی برادرم را از طریق پلک و آثار یافته شدۀ او پس از تفحّص استشمام کنم. نمیدانم خداوند چه سرّی بین من و عباس قرار داده است که همه میگویند که من شبیه برادرم هستم و جالب اینکه با وجود اینکه اسم من حسین است همۀ اهالی این روستا مرا ناخودآگاه عباس صدا میزنند.

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر/ یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

منبع: اسناد و مدارک موجود در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم