نگاهی به زندگی بانوی شهید سیده موسوی سرایی

سیده موسوی سرایی در سال 57 در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی، «مرگ بر شاه» گویان برا اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.

کد خبر: ۴۰۰۸۷۴

شنبه - ۱۹ فروردين ۱۳۹۶ / 1396 19 January

نام پدر: سیدحسین متولد: 1303- تبریز

تاریخ شهادت: 17/6/1357 محل شهادت: تهران

نحوه شهادت: در نهضت اسلامی شغل: خانه دار

فرزند صالح گلی است از گلهای بهشت و چه زیباست این گل خوشبو در ذریه فاطمه زهرا (س) باشد. خداوند متعال در سال 1303 فرزندی به سید حسین و اُم اشرف عطا نمود که سیده نام نهاده شد. دختری که برای والدین، باقیاتُ الصالحات بود.

او در خطبه قهرمان پرور تبریز به دنیا آمد و رشد کرد. دوران، دوران استبداد بود و تبعیض. او درس معرفت و عشق را از پدر و مادر و در دامان طبیعت زیبای تبریز فرا می گرفت. برای عمل به سیره رسول الله ازدواج کرد و مادر دو دختر و دو پسر شد. مشکلات خانه داری و روزمره او را غافل نساخته بود. خفقان طاغوت او را آزار می داد؛ باید رژیم ستمشاهی برچیده می شد و همه باید قیام می کردند. او زنی مؤمن، متعهد و انقلابی بود. او طرفداری از عدالت و شجاعت و ایستادگی را از مادرش فاطمه زهرا (س) آموخته بود.

در بیشتر راهپیمایی ها و مراسم انقلابی فعالانه شرکت می کرد. سرانجام هفدهم شهریورماه سال پنجاه و هفت فرا رسید. پسرش سرباز بود. آن روز با آگاهی کامل به خطرات، به سوی میدان ژاله رهسپار شد تا فریاد مرگ بر شاه را سر دهد و از احوال فرزندش با خبر شد. به میدان ژاله رسید. سرباز کوردلی اسلحه را به سوی او نشانه گرفت و ماشه را کشید. و با برخورد گلوله به سرش عشق دوباره تفسیر شد، و غریبانه به شهادت رسید.

حتی شناسایی هم نشد و به عنوان زن ناشناس در بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شد. فرزندان در فراق مادر اشک می ریختند و حتی آرامگاه او را نمی شناختند. یک سال بعد با دعاهای دختران و پیگیری پسران، محل دفن مادر شناخته شد و از آن روز به بعد سیده موسوی سرایی شنونده درد دلهای فرزندان خود گشت.

منبع: جمعی از نویسندگان، آیینه و شقایق (یادنامه شهدای زن استان تهران (جلد دوم)، تهران، انتشارات منطقه مقاومت بسیج استان تهران، 1381