شهید بهمن ماه

شهید سید کمال طاهری؛ مقدس ترین خاطره

شهید سید کمال طاهری فرزند سید اسداله در سال 1347 دیده به جهان گشود. او در تاریخ 29/11/66 در منطقه عملیاتی شلمچه بر اثر اصابت ترکش از ناحیه سر به فیض شهادت نائل آمد.

کد خبر: ۳۹۷۶۳۱

شنبه - ۲۳ بهمن ۱۳۹۵ / 1395 23 November

عنوان خاطره: شفاي شهيد

به نام خداوندي كه بهترين بندگانش را برگزيد.

كودكي دو ساله بود كه هنوز قادر به راه رفتن نبود. گويا فلج اطفال، اين بار كودك معصوم مرا شكار كرده بود. كارم گريه و التماس به درگاه خداوند بود.

هميشه از خدا مي خواستم كه فرزندم را شفا دهد. نذر و نيازهاي گوناگون و فراوان من، باعث شد كه شب در عالم رويا ببينم كه ندايي آمد و به من گفت كه فرزندت را به امامزاده بيبي سكينه ببر و در آب حوض آنجا غسلش بده، صبح روز بعد من به همراه مادر و فرزندم سيدكمال به امامزاده رفتيم. هواي سرد زمستان مرا وسوسه ميكرد كه فرزندم را در آب يخ زده فرو نبرم، اما به اميد خدا و با نيت شفا، كودكم را در آب بردم و غسلش دادم. هر كسي كه آنجا بود، حرفي زد و اعتراض به كارم كرد اما من كار خود را انجام دادم او را به داخل امامزاده بردم و به خواب رفت بعد از مدتي همانطور كه من مشغول دعا و گريه و التماس بودم ديدم فرزندم دوان دوان به سمت من ميآيد. او را در كمال ناباوري در آغوش گرفتم و بوسيدم و از هياهوي جمعيت دور كردم. و به منزل آوردم آري آرزويم برآورده شد و كودك معصومم شفا يافت.

مقدسترين خاطرة يك مادر از فرزند شهيدش، شفا و عنايت ائمه به فرزندش ميباشد. كه هميشه برايم زنده و جاويد باقي ميماند.

وداع آخر:

براي مرخصي و استراحت به منزل آمده بود، اما خيلي گرفته و درهم بود.

اتفاقا همان روز تشييع جنازه خانم كرماني يكي از همسايگانمان بود كه به فيض رفيع شهادت رسيده بود. سيدكمال با شنيدن سر و صداهاي داخل كوچه همان طور كه زير كرسي دراز كشيده بود رو كرد به من و گفت: يعني ميشود روزي هم من به آرزويم برسم اشك در چشمانم حلقه زد و گفتم: چه ميگويي عزيزم ميخواهي بيشتر از اين دل مرا بشكني؟ نه پدر همه ما رفتني هستيم، پس چه بهتر كه خودمان راهمان را انتخاب كنيم. زنان و كودكان هم از داشتن اين آرزوي بزرگ دريغ نميكنند، آنگاه من كه سرباز امام زمان خود هستم نبايد اين گونه از خدايم بخواهم.

روز بعد هنگام خداحافظي ساك خود را برداشت و با يك شادي عميق كه در چشمانش بود به من گفت: پدر جان، از مادر خوب مواظبت كن. شايد ديگر همديگر را نبينم. حلالم كن و براي سربلند دعا كن.

اشك چشمانم فرصت دلداري و صحبت به من نميداد فقط به او گفتم: حلال سلام مرا به سيدالشهدا برسان. سنگينترين و سختترين خاطره از فرزندم سيدكمال خداحافظي او بود. روحش شاد.

منبع: اسناد و مدارک موجود دربنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم