شهید بهمن ماه

خاطرات مادر شهیدان سیدحمید و امیر پور معصومی

شهید سید حمید پور معصومی فرزند سید حسن در سال 1348 در شهر مقدس قم دیده به جهان گشود. او در تاریخ 1/11/65 در حین تردد در خیابان جوادالائمه در شهرستان قم توسط کافران بعثی بمباران و به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

کد خبر: ۳۹۶۸۴۴

دوشنبه - ۱۱ بهمن ۱۳۹۵ / 1395 11 November

شهید حمید پورمعصومی در 13 سالگی تصمیم گرفت که به جبهههای حق علیه باطل برود و برای رفتن به این کار امضای پدرش را جعل کرد و راهی جبهه شد. در طول جبهه شیمایی شد و چند بار هم مجروح و در بیمارستان بستری شد. و حدود یکسال بود که در جبهه بود. خیلی آرزوی شهادت داشت و با ایمان و با خدا بود. همیشه با وضو بود وقتی میرفت داخل حیاط و وضو میگرفت دستانش را به آسمان بلند میکرد و آرزوی شهادت میکرد. مادر شهید از پسرش میگوید: پسرم در طول جبهه یک بار با دوستانش در باتلاقی در مناطق جنگی گیر افتاده بود و چند روز فقط از آب و سبزیهای گل آلود آنجا تغذیه میکردند تا اینکه پیدایشان کردند و وقتی به خانه برگشت تا چند وقت در بستر بیماری بود. ولی به محض اینکه حالش بهبود یافت دوباره راهی جبهه شد.

مادرش میگوید: وقتی پسرم به مرخصی میآمد به او میگفتم: پسرم تو اگر در جبهه شهید شوی من چطور تحمل کنم؟ تو را خدا مواظب خودت باش. با اینکه شهادت را خیلی دوست میداشت ولی همان موقع دستش را بالا برد و گفت: خدایا من خیلی شهادت را دوست دارم ولی راضی به غصه خوردن و ناراحتی مادرم نیستم، خودت هر طور صلاح میدانی عمل کن ولی مایۀ غصه مادرم نباشم.

شهید با برادر بزرگش امیر پورمعصومی در جبهه ها بوده و بعد از شهادت برادرش دوباره تصمیم میگیرد به جبهه برود ولی با مخالفت پدر و مادرش روبرو میشود و مانع رفتن او به جبهه میشوند. او یکی، دو روز قبل از شهادتش خوابی دید و به من گفت: مادر دیشب خواب دیدم که تابوتی برای من آوردند و مرا در آن گذاشتند و به طرف حرم بردند و طواف دادند. دو آقایی با لباسهای زیبا و روئی خندان آمدند و مرا به همراه برادرم امیر در آغوش گرفتند و بردند و درست فردای همان روز، او به شهادت رسید. در حالی که مشغول بازی کردن با دوستانش جلوی مسجد بودند، هواپیمای عراقی از بالای سر آنها را مورد گلوله قرار داد و تیربارانشان کردند و همۀ بچّهها را به شهادت رساندند. همیشه میگفت: مادر شما گذاشتید من به آرزویم برسم و در جبهه بمانم و شهید شوم.

مادر شهید میگوید: من آن موقع حال و هوای خوبی نداشتم و خیلی نگران پسرم بودم، شبها تا صبح گریه میکردم. یک شب در همان حال خوابی دیدم که دو پسرم زیر بغل خانمی را گرفته بودند و او را به سمت من میآوردند. من به بچّههایم گفتم بچّهها این خانم کیست؟ پسرم گفت: مادر ایشان خانم زینب (س) هستند، آوردیم تا شما را تسلّی بخشند. من به آن خانم گفتم: خانم جان من خیلی ناراحتم، آخر من دو پسرم را با هم از دست دادم. چطور نگران نشوم و دیدم آن خانم نگاه غمگینی به من کرد و گفت: اگر تو دو پسرت را از دست دادی، من 72 تن از بچههایم را فدا کردم، با این حال تو باید صبور باشی و دیگر گریه نکنی. پسرم آنروز (روز شهادتش) خیلی با نشاط شده بود. همان روز رفت نانوایی و چند تا نان خرید و به من گفت: مادر اینها را بگیر این چند روز لازمت میشود. من خیلی تعجّب کردم به او گفتم: پسرم نان داریم، لازم نداشتیم. او هیچ وقت لباس نو نمیپوشید، همان روز من کفش نوئی برایش خریدم و به او دادم ولی او کفشهایش را به زمین میمالید تا کهنه شود ولی به من گفت: مادر من این کفشها را فقط امروز میتوانم بپوشم. من خیلی از این حرف دلخور شدم و به او دعوا کردم و او را به جدّش قسم دادم که دیگر نباید این حرفها را بزند. ولی او گفت مادر هر چی قسمت باشد همان میشود. همان روز با وضو رفت و با بچّهها بازی کرد و نیم ساعت قبل از بمباران، به زنهای کوچه گفته بود: قراره تیراندازی شود. شما بروید در حمّام منزل ما پناه بگیرید. و درست هم همان اتّفاق افتاد و خودش به همراه دوستانش شهید شد. روحش شاد و یادش گرامی باد. والسّلام.

منبع: اسناد و مدارک موجود در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم