شهید بهمن ماه

پیام های شهید سید مجتبی سید رضوی از جبهه

شهید سید مجتبی سید رضوی فرزند سید حسن در سال 1343 در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. او در تاریخ 30/11/60 در حمله تنگه چزابه در حال پیشروی به دل دشمن بر اثر اصابت ترکش به مغز به درجه رفیع شهادت نائل و به وصال حق شتافت.

کد خبر: ۳۹۶۲۹۸

شنبه - ۰۲ بهمن ۱۳۹۵ / 1395 02 November

در نامه های خود که از مرکز آموزش و جبهه فرستاده رمز تحول، عشق و ایثار و راه فلاح و رستگاری را مجسم کرده است.

در نامه مورخه 3/11/1360 خطاب به مادر خود می گوید: مادر راهی که من انتخاب کرده ام از صمیم قلب و از روی عشق و ایمان بوده لذا هیچ وقت ناراحت نباش و به خدا پناه ببر و صبر و بردباری را پیشه کن.

در نامه مورخ 7/11/1360 همچون مرغی که از قفس پریده و اکنون پرواز در عرصه لایتناهی برایش مقصد نهایی بود که امروز به آن رسیده است. از پدر و مادر خود تشکر می کند که به او اجازه دادند به جبهه برود، رفتن به جبهه را موقعیتی می داند که همیشه به انسان روی نمی آورد و استفاده از چنین موقعیتی را به همگان توصیه می کند و اضافه می کند که خداوند در هر حال و همه جا انسان را امتحان می کند و والدینی که از بوته این آزمایش به خوبی بیرون آمده اند تقدیر می نماید و از آنها می خواهد که رزمندگان اسلام را از دعای خیر فراموش نکنند و سرانجام در همین نامه با آوردن سوره مبارکه والعصر... تاکید بر ایمان بر پروردگار و انجام عمل صالح و رسالت مومنین با بلاغ حق و پیشه کردن بردباری می نماید.

و چهار روز قبل از شهادتش یعنی در نامه مورخه 26/11/60 که گویا او فیض شهادتش را با الهام دریافته لازم می داند زمینه صبر و بردباری را در والدین و برادران و خواهران و سایر بازماندگان خود را فراهم کند. لذا از قرآن کریم استعانت می جوید و آیه شریفه و لبنولکم بشیء من الخوف و الجورع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبۀ قالوا انا لله و انا الیه راجعون اولئک علیهم صلوات من ربهم و رحمۀ و اولئک هم المهتدون. (آیات 155 تا 157 سوره مبارکه بقره)

می آزمائیم شما را به شمه ای از بیم (دشمن) و گرسنگی (یا تنگی و قحطی) و کم شدن پاره ای از اموال و (به از بین رفتن) افراد و کم شدن پاره ای از اموال و (به از بین رفتن) افراد و مرگ فرزندان (یا به کم شدن میوه ها)  و بشارت ده شکیبایان را آنان را که چون برسد ایشان را پیشامد ناگواری گویند البته ما از خداییم و بی گمان به سوی او و (پاداشش) بازگشت کنندگانیم. این گروه (که ذکرشان برفت) بر ایشان است ثنای نیکو و رحمتی (نعمتهای این جهان وسرای دیگر) و تنها این گروه راه یافتگانند.

این ها را در نامه خود می آورد و می خواهد درسهایی که از این آیات شریفه خود گرفته به دیگران نیز توجه دهد و لذا نامه اخیر پیام قطره قطره خون او را که بر زمین ریخت زمزمه می کند که نماز جمعه را فراموش نکنید و تا می توانید رابطه خود را با خدا نزدیکتر نمائید. سنگر مسجد را حفظ کنید و در آخر سفارش دعای کمیل را می نماید و پاسداری از دست آوردهای انقلاب. گر چه او رفت و به آرزوی بلند پروازانه خود که همانا شهادت بود رسید و به فوز عظی نائل گردید ولی راهش و یادش و پیامش هرگز رفتنی نیست و رهگشای همه انسانهای طالب حق و حقیقت خواهد بود. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

منبع: اسناد و مدارک موجود در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم