نگاهي اجمالي به زندگي فرهنگي شهيده سودابه احدي

جاده خاکی ده، همچنان چشم انتظار بازگشت آموزگار مهربانی است که دوباره با الفبایی ساده، درس زندگی و فداکاری را،به بچه های آبادی بیاموزد.....

کد خبر: ۳۹۶۱۷۱

چهارشنبه - ۲۹ دی ۱۳۹۵ / 1395 29 October

*شهیده  سودابه احدی

نويد شاهد كردستان:

در سی ام تیرماه 1334 در خانواده ای متدین و با فرهنگ از اهالی سنندج متولد شد. فضای خانه پدر، از فرهنگ دینی و آداب و رسوم بومی سرشار بود و تنفس در این فضا و تلاشی که پدر و مادر برای تربیت سودابه از خود نشان می دادند، او را از کودکی با قرآن آشنا کرد و همین آشنایی با سرچشمۀ وحی الهی بود که دخترک نوپای آن روزها را، برای قبول مسئولیتهای فردا آماده می ساخت. دوران تحصیل را، در زادگاهش- سنندج – سپری کرد و موفق به اخذ دیپلم متوسطه در رشتۀ ادبی شد. او از دورۀ جوانی به شغل معلمی و تربیت نوباوگان کردستان علاقمند بود و با همین انگیزه و علاقه، در سال 1358 ، به استخدام آموزش و پرورش درآمد و خود را به یکی از روستاهای محروم دیواندره رساند. این فصل از زندگی معلم جوان، با پیروزی انقلاب اسلامی مصادف بود و همزمان نیز احزاب معاند و گروهک های ضد انقلاب، شهرها و روستاهای کردستان را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند. احزاب سیاسی مسلح، با هرکسی که کوچکترین علاقه و پیوندی با نظام اسلامی داشت، مخالف بودند و خصوصاً مأموران دولتی و نهادهای انقلابی را به جرم ارائه خدمات نظام نوپای اسلامی ، به مردم محروم منطقه، با اعدامهای به اصلاح خلقی! از پیش رو برمی داشتند. اما عشق به تعلیم و تربیت نونهالان روستایی، بر خطرات این مأموریت فائق آمد و سودابه علی رغم همۀ سختی های این راه، وارد روستا شد. در مقابل فداکاری این معلم، اهالی خونگرم و سادۀ روستا نیز، قدردان آموزگار فرزندانشان بودند و او را از صمیم دل دوست داشتند. سودابه همزمان با تعلیم دانش آموزان آبادی، خود نیز روحیۀ علم آموزی و دانش آموختن را حفظ کرد و با همۀ مشکلاتی که در پیش رو داشت،تحصیلات خود را تا سطح فوق دیپلم ادامه داد. شش سال حضور او در روستا و فداکاریهایی فراتر از وظایف یک معلم، پیوند عمیقی میان سودابه و اهالی آبادی ایجاد کرده بود. ولی او پس از اخذ مدرک کاردانی، ناچار بود توان علمی جدیدش را، برای تعلیم دانش آموزان مدارس راهنمایی و تربیت شان به کار گیرد و روستای محبوبش را، به قصد شهر ترک کند. خاطرۀ خداحافظی سودابه با اهالی و دانش آموزانی که پای دیوار خانه های روستا ایستاده بودند و اشک می ریختند، هنوز در یاد مدرسۀ گلی و کشتزارها و تپه های آبادی مانده است و جاده خاکی ده، همچنان چشم انتظار بازگشت آموزگار مهربانی است که دوباره با الفبایی ساده، درس زندگی و فداکاری را،به بچه های آبادی بیاموزد. اما تقدیر گاه  برخلاف میل آدمی، سرنوشت دیگری را برای اورقم می زند. سودابه احدی در مهر ماه سال 1364 به سنندج بازگشت و کار معلمی را در مدرسه راهنمایی «مدیری» آغاز کرد. هنوز چهار ماه از حضور او در این مدرسه نگذشته بود که در یکی از روزهای دی ماه 1365،واقعه ای هولناک، شهر سنندج را بر سر اهالی اش آوار کرد. آن روز 28 دی ماه بود و مردم مشغول زندگی عادی خودشان بودند که ناگهان، چند فروند هواپیمای عراقی در آسمان ظاهر شدند و در یک چشم به هم زدن، چندین نقطه شهر را، با بمب های ویرانگر و اهدایی قدرتهای سلطه جوی جهانی، به تلی از خاک و آتش و دود تبدیل کردند. در این حمله ناجوانمردانه، بسیاری از مردم بی گناه شهر به شهادت رسیدند. سودابه احدی نیز، یکی از شهیدان آن روز بود که، قیل و قال مدرسه را برای همیشه جا گذاشت و خود را، در خلوت وصال، به مقام «عند ربهم»رساند.