خاطره آبی «خاطرات خواهر جانباز خیریه معاوی»

یادم هست یک روز با دوستم زهرا در حال بازی بودیم که ناگهان صدایی بلند شد و یک تکه آهن مثل فرفره به سمت ما آمد.

کد خبر: ۳۹۵۴۹۲

دوشنبه - ۱۳ دی ۱۳۹۵ / 1395 13 October

یادم هست یک روز با دوستم زهرا در حال بازی بودیم که ناگهان صدایی بلند شد و یک تکه آهن مثل فرفره به سمت ما آمد. من به طرف خانه فرار کردم اما با چشم خودم دیدم که این تکه آهن به کمر زهرا خورد و او را از کمر نصف کرد و در حالی که پاهایش در حال حرکت بودند فریادم بلند شد زهرا، زهرا مادرم آمد، چند نفر از بچه های بسیجی آمدند و جنازه زهرا را برداشتند و بردند.

زهرا در بمباران تمام خانواده اش را از دست داده بود فقط مادربزرگ پیرش با او زندگی می کرد، بعدها مادربزرگ زهرا هم در یک بمباران شهید شد. کم کم حملات هوایی عراق شدید شد و در یکی از همین روزها که مادرم مشغول پختن نان بود و من و برادرم کنار مادر بودیم، من در حال شمردن نانها بودم درست به شماره یازده که رسیدم صدای مهیبی بلند شد. یک لحظه صدای مادرم را شنیدم که می گفت «امی امی» گردو خاک همه جا بلند شد، سرم سوخت، چند لحظه ای گذشت، نگاهی به اطرافم کردم برادرم در خون غلتیده بود و هیچ تکانی نمی خورد. پای مادرم جدا شده و کنارم افتاده بود، خون نانها را فرا گرفته بود. فریاد زدم «تعالو ام مات» بیایید مادرم مُرد.

خواهرم را صدا زدم، پدر و برادرانم در خط بودند. خواهران و برادران سپاهی آمدند جنازه برادرم را روی یک پتو گذاشتند و بردند، اما جنازه مادرم را که تکه تکه شده بود به هر طریق بود جمع آوری کردند چیزی که دلم را آتش زد و تا به امروز به یادم مانده و مرا می سوزاند قلب مادرم هست وقتی جنازه مادر را جمع کردند دیدم کنار نانی یک تکه خونی افتاده و یکی از برادران آن را برداشت و کنار مادرم گذاشت. جیغ و داد زدم «قلب مادرم، قلب مادرم» مادرم شب قبل از شهادتش خواب شهادت را دیده و صبح آن روز برای پدرم تعریف کرده بود، خواب دیده بود که تکه ای از بدنش جدا شده و به آسمان رفته، قلبش جدا شده و .... و درست همین اتفاق افتاد.

آری مادرم در وطن ماند تا قلبش را در راه اسلام بدهد. مرا به بیمارستان بردند، ترکش به سرم خورده بود همان ترکشی که مادر و برادرم را شهید کرد و مرا تا به امروز آزار می دهد.

منبع: اشرف سیف الدینی: منظومه عشق /3 شاهدان حماسه، کرمان، انتشارات ودیعت، 1385