شهيد هرمز رحيم زاده رادمردي از ديار بيجار گروس

با تمام وجود به اسلام و انقلاب عشق می‌ورزید و بر این باور بود، همان‌گونه که اطاعت و پیروی از خدا و پیامبر خدا واجب است، اطاعت از ولایت فقیه نیز واجب است و با این اعتقاد خدمت می‌کرد.

کد خبر: ۳۹۴۲۱۱

يکشنبه - ۱۴ آذر ۱۳۹۵ / 1395 14 September

استوار دوم شهید هرمز رحیم زاده

تاریخ هیچ‌گاه فداکاری‌های بزرگ دلاور مردانی که در روزهای ایثار و از خود گذشتگی در دفاع از میهن اسلامی هستی خویش را  در طبق اخلاص نهادند را، از یاد نخواهد برد. مردان مردی که با استقبال از مرگ سرخ و شهادت در راه خدا در مصاف با دشمن بعثی ایستادگی کردند و دشمن تا دندان مسلح را که آمده بود ظرف چند روز،نتیجه‌ی جنگ را به نفع خود رقم بزند نادم و پشیمان نمودند و توانستند در مرزهای میهن اسلامی ماشین جنگی دشمن را زمین‌گیر نمایند. رادمردانی که در میان آتش کین خصم زبون، همچو شمع سوختند و جاودانه شدند.

یکی از این دلاور مردان عرصه‌ی جهاد و شهادت هرمز رحیم زاده بود. وی سال 1333 در خانواده متدین در شهر بیجار گروس دیده به جهان هستی گشود پدرش حسین آقا و مادرش ملیحه نام داشت. با سپری شدن دوران طفولیت، تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سر نهاد. با اخذ مدرک ششم نظام قدیم از ادامه‌ی تحصیل باز ماند و با رسیدن به سن خدمت نظام وظیفه در سال 1352 به استخدام ارتش درآمد و پس از فراگیری آموزش‌های مقدماتی و تخصصی در رسته‌ی زرهی به عنوان درجه‌دار لباس رزم بر تن کرد. پنج سال از حضورش در ارتش می‌گذشت که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) به پیروزی رسید. با پیروزی انقلاب، در صف سربازان بنیانگذار انقلاب اسلامی قرار گرفت و با تمام وجود به اسلام و انقلاب عشق می‌ورزید و بر این باور بود، همان‌گونه که اطاعت و پیروی از خدا و پیامبر خدا واجب است، اطاعت از ولایت فقیه نیز واجب است و با این اعتقاد خدمت می‌کرد. با آغاز جنگ تحمیلی درسی و یکم شهریور ماه سال 1359 در قالب گردان 242 لشکر 21 حمزه سیدالشهدا به مناطق عملیاتی اعزام شد و جز اولین گروه‌هایی بودند که راه پیشروی را بر دشمن بستند و سرانجام پس از سه هفته جنگ تمام عیار در بیست و سوم مهرماه سال 1359 در منطقه‌ی عملیاتی کرخه نور به شهادت رسید و پیکر پاکش در داخل تانک حامل وی که آتش گرفته بود، در میدان جنگ بر جای ماند. و پس از گذشت قریب به دو سال با عقب‌نشینی دشمن مزدور پیکر نیم سوخته‌اش شناسایی و با انتقال به تهران در بیست و یکم فروردین ماه سال 1361 در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.