«تنفس آتشفشان سرد» سروده ای از حسن حسینی

جنگل نمرده است... آتشفشان سرد آنک دوباره نفس می کشد

کد خبر: ۳۹۴۱۸۳

شنبه - ۱۳ آذر ۱۳۹۵ / 1395 13 September

جنگل.

سکوت

هیچ...

آهسته یک قدم

در متن احتیاط

ضربان بی امان فاجعه در گیجگاه

تلواسه تفنگ

رویا و بوی ماه

در شامه پلنگ

روی و بوی ماه

در شامه پلنگ

ضربان نبض برگ

بی تابی زمین

در انتظار مرگ

دست شکارچی

در معبر فشار

پیوند بی تزلزل باروت و انفجار...

آنک نزول پوزه گفتار و خرس و گرگ در عرصه ای حقیر

برقامتی سترگ

با برگ برگ سبز درختان ملتهب

آنکه ظهور پچ پچه رازهای سرخ:

- گویا گراز زخمی شب بر گلوی نور

دندان فشرده است!

- گویا دوباره گوی ظفر را

چونان همیشه

پنجه نامرد برده است!

همراه با دلاور جنگل فسرده است!

خنیاگر خزر

فریاد می زند:

جنگل نمرده است

هر چند بی شمار

در جذر و مد شب، زخم خورده است

جنگل نمرده است...

آتشفشان سرد آنک دوباره نفس می کشد

به شوق

در قامت ستبر دلیران پاسدار

چونان ظهور معجزه ای

زنده می شود

میرزا شهید شور و شرف

گرد گیله مرد.

خنیاگر خزر

فریاد می زند:

- میرزا نمرده است

میرزا حریق جنگل در خون تپیده را

میرزا طلسم فجر و طلوع سپیده را

میرزا تفنگ را

به شهابان شب شکن

این قاصدان صبح

این وارتان مصحف و میزان سپرده است.

میرزا نمرده است

خنیاگر خزر

فریاد می زند

منبع: شاهد یاران/ ویژه سالروز سردار جنگل میرزا کوچک خان جنگلی/ شماره 13