خلاصه‌ای از زندگینامه و وصیت نامه شهید احمد زینی وندی پشتکوه (شهید نوجوان)

تربیت فرزندانت را به عنوان عبادتی بزرگ و تکلیف الهی می دانستی و در قبال آن خود را در برابر خدا سخت مسئول می دیدی

کد خبر: ۳۹۳۶۰۴

چهارشنبه - ۲۶ آبان ۱۳۹۵ / 1395 26 August

شهید احمد زینی وندی پشتکوه

فرزند محمد در اولین روز از مهر ماه سال 1352در هاشم آباد دره شهر دیده به جهان گشود.وی تحصیلات خود را در مدارس دانش و امیر کبیر تا سال اول راهنمایی ادامه داد . و در همان زمان راهنمایی بنا بر احساس تکلیف شرعی و میهنی به عنوان بسیجی رزمنده به گردان 502 لشکر 11 امیر(ع) به سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی پیوست و راهی جبهه های نبرد جهاد با بعثیون گردید تا آنکه به سر انجام به تاریخ بیست و سوم اسفند ماه سال 1366 در منطقه ی شاخ شمیران مورد اصابت خمپاره قرار گرفت و به شهادت رسید.مزار شهید زینی وندی پشتکوه در گلزار شهدای آبدانان قرار دارد.

قسمتی از وصیت نامه شهید

مادر جان تو برایم همواره مادری نمونه بودی آنچنان که همیشه آرزو می کردم تا توفیقی بیابم و شرح حالت را به عنوان زنی از زنان قهرمان بنویسم تا سرمشقی برای دیگران نیز باشد مادر جان تو شغل مادری و تربیت فرزندانت را به عنوان عبادتی بزرگ و تکلیف الهی می دانستی و در قبال آن خود را در برابر خدا سخت مسئول می دیدی تو گوئی با تمام وجودت باور داشتی که شغل مادری همان شغل انبیاست اگر یک بچه خوب به جبهه تحویل دهی آنقدر ارزش دارد که نمی توان آن را توصیف نمود و به قول امام عزیز به اندازه ی تمام عالم ارزش دارد و به طور کلی سعادت جامعه به تربیت فرزند بستگی دارد.مادر عزیزم تو گوئی با تمام حرکاتت با تمامی صبر و استقامت در برابر انبوه مشکلات به تمامی مادران عالم درس داد ای مادران !شما با دستی گهواره ی بچه هایتان را تکان دهید و با دست دیگر سرنوشت جهان بشریت را قلم می زنید مادرم تو را از زندگی را تعبد به این حقیقت یافته بودی که باید بنده ی خوب خدا و محمدی احکام و تکالیف الهی بود و اولی ترین و مهم ترین تکلیف را در تربیت فرزندانت می دانستی ،شما در حد وسع و توان خود نشان دادید که چگونه می توان پیرو حضرت فاطمه سلام ا... علیها بود مادرم شما که در پیشگاه حق تعالی خیلی قرب و منزلت دارید شما آنقدر در پیشگاه الهی مقامتان بلند است که خداوند تبارک و تعالی اجازه نمی دهد حتی فرزندی با صدای بلند نسبت به والدین شما بگوید مادرم همیشه خود را شرمنده می دانم از این که نتوانستم لااقل ذره ای از این همه زحمات و محبت های شما را جبران نمایم اما قول می دهم که با دعای خیر شما باری خداوند همیشه در صراط مستقیم قدم بردارم و سیر بندگی خدا بپیمایم،و مسلما از بزرگترین آرزوهای شما درباره ی فرزندانت نیز همین باشد قبل از آن برای اولین بار توفیق آمدن به جبهه ها بیابم همیشه افسوس می خورم که چرا خداوند این سعادت را نصیب من نمی کند؟حتما شایستگی اش را ندارم حتما آن خلوصی را که باید دارا شوم ندارم مادرم در مرگ من بی تابی مکن و گریه و زاری مکن دشمنان ما خوشحال می شوند،بعد از مرگ من به تمامی اقوام بگوئید که تو را به خون شهدا لباس سیاه بر تن نکنند.پدرم از خداوند بزرگ شادکامی و سلامت آن سرور گرامی را خواهانم و می کوشم که خرسندی شما را فراهم سازم و در سایه ی مهر و لطف پدرانه ات زندگی کنم آرزو دارم درودهای مهر آمیزم را بپذیرد و مرا فرزندی وظیفه شناس و کوشا بدانید.در ضمن جبهه و سنگرها را خالی نگذارید.

منبع : اداره اسناد و انتشارات