حدیث نینواییان

از ناله های زینب محزون شنیده ای؟

کد خبر: ۳۹۲۵۶۴

دوشنبه - ۲۴ آبان ۱۳۹۵ / 1395 24 August

سروده ای از قاسم بدره

ای نی حدیث صحبت یاران شنیده ای؟

ازتشنهای حکایت باران شنیده ای؟

ای نی ز هور وخیبر و مجنون لاله ها

یا از شکوه یک تن پرخون شنیده ای؟

ای نی صدای شیهه‌ي اسبان بیقرار

یا از تن فتاده به‌هامون شنیده ای؟

ای نی سر بریده که ازکهف میسرود

از ناله های زینب محزون شنیده ای؟

ما را حکایتی است به پهنای آسمان

دردی نهفته در دل این کهنه کهکشان

ای نی چراحکایت انسان شنیدنی است؟

سیمرغ و قاف و قصّه ی مرغان شنیدنی است؟

ای نی چرا نوای غم از نای بند تو

وز سرگذشت زلف پریشان شنیدنی است؟

ای نی چرا شکایت روز و شبان تو

ازساز وکارفتنه‌ي شیطان شنیدنی است؟

از نینوا بگو و از آن باغ لاله ها

چون سرنوشت سرخ شهیدان شنیدنی است

ای نی اگر ز عشق بپرسی در این دیار

افسانه های مردم ایران شنیدنی است

مردان مرد و سختی هنگامه ی نبرد

ما را غمی نبوده از این زخم وکهنه درد

مردان مرد پنجه‌ي دیوان شکسته اند

از قید و بند دیـــو درون پاک رســـته اند

با روبهان پست بـــــگو پای پس نهند

شیران به زیر پرچم ایران نشسته اند

بنمایه و نژاد ز آرش گرفتــــهاند

از نسل زال و رستم وگیو خجسته اند

روز ازل به مهر علی دل سپردهاند

پیمان که بستهاند همه پای بسته اند

با فرِّایزدی و شکوه محمّدی

مانا شوند مردم این مُلک سرمدی

ما دیدهبان عالم اسلام و میهنیم

ما تیغه های خار به چشمان دشمنیم

ما استوار در ره دین پافشردهایم

دشمن زجنس سنگ بُوَد، ما هم آهنیم

جان میدهیم و باک نداریم ازکسی

بر پیکر ستَبرِ وطن همچوجوشنیم

سر میدهیم و تن به مذّلت نمیدهیم

سیمرغ زال پهنهی این کوی و برزنیم

شیران روزگار در این بیشه خفته اند

آن شاهدان خفته که راز نگفته اند

آقا بیا که درس محبّت دهی مرا

درکثرتم نشانه ز وحدت دهی مرا

آقا بیاکه تشنه ی دیدارگشته ام

تا جرعهای زکوثرعصمت دهی مرا

آقا بیا که بی توگرفتار غربتم

با جلوه ات شکوه و شرافت دهی مرا

آقا بیا قبیله ی‌هابیل دیدنی است

ناصالحم، تو ناقه‌ي قدرت دهی مرا

مورم ولی به راه سلیمان نشسته ام

عمری است روسیاهم و پیمان شکسته ام

آن سنگری که بوی خدا میدهدکجاست؟

آن حنجری که باز صدا میدهدکجاست؟

رِندان بلاکشیده به مقصد رسیدهاند

آن کاروان که بوی بلا میدهدکجاست؟

همچون فُضَیل بر سرراهش نشستهایم

آن آیهای که سینه جلا میدهدکجاست؟

این سینه شَرحِه شَرحِه شد از داغِ هِجرِ او

آن مَرحَمی که دَرد شفا میدَهَد کجاست؟

قامت بِبَند تا که قیامت نیامده

هُشیار باش تاکه عَلامَت نیامده

منبع: چشمه آیینه، گزیده شعر کنگره ایثار / به کوشش داریوش ذوالفقاری، معاونت فرهنگی و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران، انتشارات مهر تابان 1395.