شهید قربانعلی ابراهیمی

زندگينامه شهید قربانعلی ابراهیمی

شهید قربانعلی ابراهیمی به تاریخ 14/6/1346 در روستای نستنج از توابع شهرستان طبس به دنیا آمد و در مورخه 27/2/1367 در جبهه غرب ، منطقه دوجیله بر اثر عوارض شیمیائی به فیض عظمای شهادت رسید .

کد خبر: ۳۸۶۷۲۵

سه‌شنبه - ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۵ / 1395 21 February

شما گواهان صادق و يادگاران عزمها و اراده هاي استوار و آهنين ، نمونه ترين بندگان مخلص حقّيد ، كه مراتب انقياد و تعبّد خويش را در پيشگاه اقدس حق تعالي ، با نثار خون و جان به اثبات رسانديد.

‹ امام خميني ( ره ) ›

تولّد قربانعلي ابراهيمي موهبتي بود از طرف خداوند متعال به خانواده اي زحمتكش و مهربان كه براي گذراندن زندگي خود به دامداري مشغول بودند . شهید قربانعلی ابراهیمی در روز چهاردهم شهریور 1346 در روستای نستنج از توابع شهرستان طبس به دنیا آمد . والدین او ، با وجود همه مشكلات و سختيهاي زندگي ، تمام سعي خود را براي تربيت فرزند دلبند خود نمودند و او را راهي مدرسه كردند . قربانعلي دو سال در زادگاهش و دو سال در روستاي پيرحاجات به تحصيل مشغول بود ولي ناتواني پدر و حس قدرداني و دلسوزي پسر مانع از ادامه تحصيل وي گرديد و قربانعلي را بر آن داشت كه به كمك پدر خود بشتابد و در كار دامداري او را ياري دهد . اخلاص و صفاي باطن خانواده از او فردي مهربان ، خوش خلق و مقيّد به عقايد ديني ساخته بود به گونه اي كه هيچگاه يا هيچ كس را با رفتاري نا شايست نيازرد و هرگز در اداي واجباتش كوتاهي نورزيد .

قربانعلي در سال 1365 به خدمت مقدس سربازي فرا خوانده شد و پس از طي دوره ي آموزشي به جبهه كردستان (پاوه) اعزام و مدتي را نيز در منطقه عملياتي حلبچه خدمت نمود اما سرانجام در روز عيد سعيد فطر بر اثر بمباران شيميايي دشمن ، در تاریخ 27/2/1367 درمنطقه دوجیله ، لباس شهادت به تن پوشيد و اجر و مزد يك ماه عبادت و روزه داري خود را از درياي رحمت الهي دريافت نمود . پيكر مطهرش پس از تشييع در روستاي پيرحاجات طبس به خاك سپرده شد .

شبــــــــــــي تا عشق كوچيــدند با پرهاي بسيــــاري                                 از آن فصل حنابنــــدان ، كبوتـــــرهاي بسيـــــــــاري

تمـــــام آسمــــان سرشــــــــــــار بــــــاران و تغزل بود                                 و خـــــالي گشت از آيينه سنـگرهاي بسيـــــــــاري

بلنـــــدي هاي بـــــــالا دست در چشمانشـان گم شد                                به روي شانه مان تشييع شد سرهاي بسيــــــاري

چه سنگين باز مي گشتيم ، حق با چشم ها مان بود                                 در آن سوي سحـــــر جا ماند، پيكرهاي بسيـــــاري

شب از رؤيا و ريحان موج مي زد، بي خبــــــــــر مانديم                                 و ما مانديم و زخم و صبح و دفترهــــاي بسيــــــاري

هم اينك كهكشان با كوچـــــــــــــــه مان خويش است                                 پنداري كه سوسو ميزند در كوچه اخترهاي بسياري