آیین چراغ، نیست خاموشی ...

نگاهی به تلاش‌های علمی دانشمندان شهید «علی‌محمدی» و «احمدی روشن» در سالگرد شهادت

این روزها مصادف است با ششمین سالگرد شهادت مظلومانه دکتر مسعود علیمحمدی، استاد فیزیک دانشگاه تهران و چهارمین سالگرد شهادت محقق و مدیر جوان صنعت هسته‌یی کشور، مهندس احمدی روشن و همکار شهیدش رضا قشقایی.

کد خبر: ۳۸۵۴۲۵

دوشنبه - ۲۱ دی ۱۳۹۴ / 1394 21 October

نوید شاهد:دکتر مسعود علیمحمدی که در صبح‌گاه بیست و دوم دی ماه 88 در اثر انفجار بمبی که کنار منزلش کار گذاشته شده بود به شهادت رسید، استاد پایه 22 فیزیک دانشگاه تهران و نماینده ایران در پروژه سزامی (مرکز تابش سینکروترون برای تحقیقات و علوم کاربردی در خاورمیانه) بود.

مهندس مصطفی احمدی روشن هم که صبح چهارشنبه 21 دی ماه 1390 در دومین سالگرد شهادت استاد علیمحمدی به همراه راننده‌اش رضا قشقایی به شهادت رسید از دانش آموختگان نخبه دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی شیمی و از دانشمندان جوان هسته‌یی کشور بود که معاونت بازرگانی سایت نطنز سازمان انرژی اتمی ایران را نیز برعهده داشت.

دکتر مسعود علیمحمدی که نخستین دانش آموخته دکتری فیزیک داخل کشور به شمار می‌رود تا زمان شهادت بیش از 80 مقاله در معتبرترین مجلات علمی جهان به چاپ رسانده و در سال 86 در بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی خوارزمی حائز رتبه دوم پژوهش‌های بنیادی شده بود.

مسعود علیمحمدی، سوم شهریور 1338 در تهران متولد شد. تحصیلات دانشگاهی‌اش را با قبولی‌ در مقطع کارشناسی رشته فیزیک در دانشگاه شیراز از سال 1356 آغاز کرد که در مجموع به دلیل هفت ترم تعطیلی دانشگاه‌ها پس از انقلاب فرهنگی، هشت سال به طول انجامید.

وی با وجود دریافت امتیاز استفاده از بورس تحصیلی‌ برای رفتن به خارج از کشور با قبولی در دوره‌ کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی شریف در سال 1364، تصمیم به ادامه تحصیل در رشته‌ فیزیک در داخل کشور گرفت.

سه سال بعد همزمان با فارغ التحصیلی از این دوره، به عنوان یکی از پذیرفته‌شدگان اولین دوره‌ دکتری فیزیک دانشگاه صنعتی شریف در کنار دیگر دوستانش به تحصیل خود ادامه داد.

تحقیقات پایان نامه‌ دکتری وی در زمینه‌ «نظریه‌ ریسمان» زیر نظر دکتر حسام‌الدین ارفعی انجام شد.

بعدها خود وی از یکی مقالاتش که در دوره دکتری راجع به مدل WZW با گروه (3) SU در تراز k= 3 نوشته بود به عنوان یکی از کارهای مهمش یاد کرد.

شهید علیمحمدی

وی در سال 1371 به عنوان نخستین دانش آموخته دوره‌ دکتری فیزیک در داخل کشور از پایان‌نامه خود دفاع کرد.

دکتر علیمحمدی پس از یک سال همکاری با دانشگاه تربیت معلم تهران از سال 1372 به طور رسمی به عضویت هیات علمی دانشکده‌ فیزیک دانشگاه تهران درآمد و در همان سال‌ها برای مدتی کارهای پژوهشی خود را به همراه دیگر دوستانش در پژوهشگاه دانش‌های بنیادی پی‌گیری می‌کرد.

او تا لحظه‌ شهادتش در نهایت خلوص، از آن چه در توان داشت در جهت پیشرفت روز افزون کشور در زمینه‌ پژوهش، آموزش و مدیریت علمی دریغ نورزید.

پس از تمام ارتباطش با پژوهشگاه دانش‌های بنیادی، تلاش‌های زیادی جهت راه‌اندازی پژوهشکده «فیزیک کاربردی» در دانشگاه علم و صنعت ایران کرد که به دلایلی این تلاش‌ها به نتیجه‌ مطلوب نرسید.

یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های وی، همواره تعریف روندی قانو‌ن‌مند بر وجود ملاک ها و معیارهای علمی برای انتخاب مدیران علمی بود. از جمله سمت‌های مدیریت علمی او ریاست گروه فیزیک، معاونت پژوهشی پردیس علوم و عضویت در هیات ممیزی دانشگاه تهران بود.

علیمحمدی در زمینه‌ آموزش، معلمی توانمند وکم‌نظیر بود. او کار تدریس را به گفته‌ خودش، از سال آخر کارشناسی یعنی از سال 1363 با مربیگری آزمایشگاه آغاز کرده بود.

وی درس‌های متنوعی از جمله‌ مکانیک کوانتومی، مکانیک کلاسیک، ذرات بنیادی، نظریه‌ میدان‌های کوانتومی و مکانیک آماری را در دانشکده‌ فیزیک ارائه می‌کرد. او همچنین کتاب مکانیک کوانتومی نوشته‌ ساکورایی را به همراه حمید‌رضا مشفق به فارس برگردانده است.

علیمحمدی با تمام فعالیت‌هایش، یکی از پژوهشگران تراز اول فیزیک ایران بود. طبق گزارش برآمده از ISI Web of Knowledge، پنجاه و شش مقاله علمی در مجلات معتبر ISIچاپ کرده است. میانگین تعداد ارجاعات به هر مقاله‌اش تا سال 89 در حدود 8.5 و شاخص h (تعداد n مقاله با بیش از n ارجاع) او 13 گزارش شده بود.

زمینه‌ تحقیقاتی وی عمدتا فیزیک انرژی‌های زیاد، مدل‌های حل پذیر، تا حدودی ماده چگال نرم و در اواخر، گرانش و کیهان شناسی بود.

او درسال 1386 یکی از برگزیدگان جشنواره بین‌المللی خوارزمی بود که طرحش رتبه‌ دوم پژوهش‌های بنیادی را کسب کرد.

به گفته همکاران، وی یکی از کارهای خوب تحقیقاتی‌اش را کار مشترکش با دکتر محمد خرمی در مورد «بررسی کلی گذار فاز مدل‌های یانگ میلز تعمیم یافته» می‌دانست. پر ارجاع‌ترین مقاله وی نیز مقاله‌ای بود در مورد پروسه‌های کاتورهیی غیر تعادلی که با همکاری محمد خرمی و وحید کریمی‌پور نوشته شد.

شهید علیمحمدی پایان‌نامه‌های بسیاری در مقاطع مختلف کارشناسی ارشد و دکتری فیزیک را به عنوان استاد راهنما هدایت کرد.

وی خرداد ماه سال 87 به عنوان یکی از دو نماینده ایران در پروژه سزامی (مرکز تابش سینکروترون برای تحقیقات و علوم کاربردی در خاورمیانه) منصوب شده بود.

دکتر علیمحمدی در ساعت ۷:۳۰ صبح ۲۲ دی ۱۳۸۸ هنگام خروج از منزل در اثر انفجار بمبی که در یک موتورسیکلت در کنار در منزلش جاسازی شده بود به شهادت رسید.

پیکر شهید علیمحمدی، پنجشنبه ۲۴ دی ۱۳۸۸ با حضور انبوه تشییع کنندگان در جوار امامزاده علی اکبر در شمال تهران به خاک سپرده شد.

دو سال پس از شهادت دکتر علی محمدی در 21 دی ماه 1390 شهید مصطفی احمدی روشن، دانشمند هسته‌یی و معاون بازرگانی سایت هسته‌یی نطنز هم به دست عوامل تروریستی وابسته به سرویس‌های اطلاعاتی خارجی به شهادت رسید.

وی پس از شهیدان مسعود علیمحمدی، مجید شهریاری و داریوش رضایی نژاد، چهارمین شهید فناوری هسته‌یی ایران به شمار می رود.

شهید احمدی روشن در 17 شهریور سال 1358 در روستای سنگستان استان همدان به دنیا آمد. وی دوران راهنمایی را در مدرسه خیام همدان گذراند و سپس به دبیرستان ابن سینا رفت. وی که هشتاد و پنجمین شهید دبیرستان ابن سینای همدان است در سال 1377 با قبولی در آزمون سراسری وارد دانشگاه صنعت شریف تهران شد و در سال 81 از این دانشگاه در رشته مهندسی شیمی فارغ التحصیل شد.

شهید احمدی روشن

احمدی روشن که دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی شریف در رشته پلیمر بود مقالات متعددی در مجلات علمی معتبر بین‌المللی داشت.

شهید احمدی روشن ساعت 8:20 صبح چهارشنبه 21 دی 1390 هنگامی که با یک دستگاه خودروی پژو 405 در حال رفتن به محل کار خود بود در اثر انفجار بمبی که توسط تروریست‌های موتورسوار به خودرویش وصل شده بود در مقابل دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در تهران به شهادت رسید.

راننده شهید احمدی روشن، رضا قشقایی نیز در پی این عملیات تروریستی به علت شدت جراحات در بیمارستان به شهادت رسید.

پیکرهای شهید مصطفی احمدی روشن و شهید رضا قشقایی در 23 دی ماه پس از تشییع در نماز جمعه تهران در امام زاده علی اکبر چیذر به خاک سپرده شدند. (سرویس علمی ایسنا،)

انتهای پیام