الگويي بيبديل...

کد خبر: ۳۴۶۰۸۶

سه‌شنبه - ۰۵ ارديبهشت ۱۳۹۱ / 1391 05 February

نگاهي به زندگي و تلاشهاي آيت الله شهيد حاج آقا مهدي شاه آبادي

شهيد شاه آبادي پويندهاي از خيل سالكان راه حق بود كه حتي يك لحظه نيز از تلاش و حركت بازنايستاد. اينگونه است كه 26 سال از عروج خونين آن عاشق ولايت، به سوي آسمانها ميگذرد و هنوز نامش بر تارك هر ذهني مي¬درخشد؛ كه شاه آبادي هميشه الگويي بي-بديل براي ديگر رهروان خواهد بود. متن ذيل با نگاهي به معدود منابع موجود درباره زندگي آيت الله شهيد شاه آبادي، به ويژه «استادزاده»، بازنويسي و تنظيم شده است.

***
خاندان شهيد شاه آبادي
روحاني مبارز، خطيب توانا، يار باوفاي حضرت امام(ره) و نماينده مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي، آيت الله شهيد حاج آقا مهدي شاه آبادي، در سال 1309 هجري شمسي در بيت معزز حضرت آيت الله العظمي آقا ميرزا محمدعلي شاه آبادي(ره)، از تباري پي در پي روحاني، در شهر قم ديده به جهان گشود. مادرش بتول خانم نام داشت و اين پسر، در حالي در خانوادهاي ديندار و عالم¬ پرور به حيات دنيوي پاي نهاد كه دوران اوج اختناق رضاخاني و مبارزه با شعائر اسلامي و شيعي در تاريخ معاصر به شمار ميرفت.

مهدي كوچك، در بيت بزرگمردي پرورش يافت كه خود از ستونهاي دين، عرفان و سياست به شمار ميرفت و علاوه بر رسيدن به مدارج والاي علمي و تربيت شاگرداني بزرگ و آيندهساز همچون حضرت امام خميني(ره)، از پرداختن به سياست و متعاقب آن تلاش براي تحقق احكام اسلامي در جامعه شيعي ايران غافل نبود.
مهدي، چهار ساله بود كه به همراه والد بزرگوارش به تهران عزيمت كرد. از اين زمان تا سن شش سالگي به مكتبخانه امامزاده يحيي(ع) وارد شد و به مدت دو سال به فراگيري مقدماتي قرآن كريم پرداخت. در سن شش سالگي به همراه دو برادر ديگرش در مدرسه توفيق حضور يافت و دوره دبستان را تا 12 سالگي پشت سر گذاشت. با توجه به هوش والا و خلاقيت ذهني و موروثي¬¬اش، در كنار خواندن دروس آموزشي و پرورشي در مدرسه، به موازات، بر زمين ادب بوسه ميزد و در خدمت ابوي بزرگوارش كه منزل را به مدرسهاي بارز و مؤثر براي فرزندان خود تبديل كرده بود، علم صرف و ساير مقدمات ادبيات عرب را از معظمٌ له فراميگرفت.
در سن 14 سالگي در سال 1323 هجري شمسي، با هدف ادامة تحصيل علوم قديمه به مدرسه مروي پاي گذاشت. او خيلي زود و در سن 18 سالگي در محضر پدر ارجمندش و به دست يكي از اجلة سادات، ملبس به لباس مقدس و گرانقدر روحانيت شد، اما شيريني اين توفيق با ارتحال ابوي بزرگوارش(ره) به عالم بقا، به تلخي بدل گشت، آن هم پدري چون حضرت آيت الله العظمي شاه آبادي كه به غير از جايگاه والد بودن، مربي، معلم، استاد و مرادي كمنظير بود. هر چند كه اين تلخي چندان به درازا نكشيد و مهدي جوان پاي در ركاب مبارزه و همراهي با مرادي ديگر، همچون حضرت امام خميني(ره) كه در عرفان شاگرد ابوي بزرگوارش بودند نهاد و در همين مسير قد برافراشت. با گذشت دو سال از ارتحال والد گرامي¬اش، در سال 1330 هجري شمسي، براي تداوم در امر آموختن علوم اسلامي، به مهد علم، تقوا، مبارزه و قيام ـ شهر قم ـ عزيمت كرد. در سال 1331 مجدداً و به طور موقت، براي اتمام دورة تحصيلي دبيرستان به پايتخت برگشت و با وجود هوش و استعداد كم نظيري كه داشت، چهارده ماهه، توانست دورة دبيرستان را به پايان برد.

اين دوره مقارن با ايامي بود كه ايران زمين دستخوش نهضت ملي شدن صنعت نفت و اتفاقات بعدي آن تا كودتاي ننگين و آمريكايي ـ انگليسي بيست و هشتم مرداد 1332 بود. شيخ شهيد نيز همچون اكثريت قريب به اتفاق نيروهاي مذهبي و ديني دل در گرو فعاليتها و راهبردهاي آيت الله مرحوم حاج سيد ابوالقاسم كاشاني(ره) داشت. در ايام پس از كودتا بود كه شهيد شاه آبادي نخستين بار در زندگي سراسر مبارزه، جهاد، زندان، تبعيد و تلاشهاي روزافزون و مضاعف خويش دستگير و روانه زندان رژيم پهلوي شد. اين زنداني شدن نخستين، اما ديري نپاييد و آقا مهدي جوان به سرعت در مهر ماه 1332 راهي شهر قم شد و تحصيل در علوم قديمه را از سر گرفت. هوش سرشار و ذهن خلاق او باعث ميشد تا همچون هميشه، هر دوره درسي را به سرعت به پايان برساند. در اين دوره آقا مهدي شهيد، دروس رسائل را از مرحوم آيت الله علي مشكيني(ره)، مكاسب را از حضرت آيت الله ستوده(ره)، كفايه الاصول را از مرحوم آيت الله مجاهدي(ره) آموخت و به جز اينها شرح منظومه و اسفار را نيز فراگرفت.
ايشان فقط 25 سال سن داشت كه در سال 1334 شمسي دوره سطح را به پايان برد و درس خارج فقه و اصول را از محضر مبارك حضرت امام خميني، حضرت آيت الله العظمي بروجردي و حضرات آيات عظام اراكي و گلپايگاني ـ رحمت الله عليهم اجمعين ـ فراگرفت.
آقا مهدي از همان ابتدا در فراگيري دروس و علوم چنان علاقه، پشتكار و همتي از خويش بروز ميداد كه پيشبيني آتيه روشن و پربارش بر كسي سخت نمينمود. خودش هم بعدها متذكر شد كه با مختصر غذايي در ماه مبارك رمضان افطار ميكرده و به مطالعه مينشسته و هنوز جا به جا نشده بوده كه صدايش ميزدند و ميگفتند اذان صبح نزديك است. آقا مهدي هم سريعاً سحري مختصري خورده و به نماز صبح ميايستاده است. مشهور بود كه در تمامي سالهاي تحصيل، ممكن نبوده كه آقا مهدي در شبانهروز بيش از چهار ساعت استراحت كند. اين رويه تا پايان عمر با بركت و حيات دنيوي و كوتاه مدت آن شهيد عزيز ادامه يافت و ايشان را به نمادي از تحرك، نشاط و داراي قدرت جذب قشرهاي مختلف مردم در تمامي سنين و قشرها، و توانا در سازماندهي علما و تشويق روحانيون پير و جوان به مبارزه در راه حق و حمايت از حضرت امام خميني(ره) مشهور ساخت، تا حدي كه شهيد شاه آبادي در كنار ديگر شهيد بزرگوار روحانيت يعني آيت الله حاج شيخ فضل الله محلاتي به "موتور العلماء" مشهور گرديدند. شهيد شاه آبادي در زمان تحصيل فقط يك طلبه صرف نبود. ايشان پيوسته هر آنچه خود مي-آموخت، به ديگران ميآموزاند و در ضمن مباحثات دوران طلبگي، دروس جديد و رسمي آموزش و پرورش، اعم از رياضيات، فيزيك و زبان انگليسي را با پشتكار و دقت فراوان به طلاب ديگر ياد ميداد. حقيقت نيز جز اين نبود كه اصليترين ياران خميني كبير(ره) را نسل جديدي از روحانيون جوان و بعضاً ميانسال تشكيل ميدادند كه ضمن فراگيري علوم قديمه، بر اهميت فراگيري و نشر علوم جديد نيز واقف بودند. انقلاب اسلامي نهضتي سنتي و ديني بود كه در دل مدرنيزم پوشالي عصر پهلوي، نضج گرفته بود و رهروان اين نهضت، ميبايست به تمامي ابزار و علوم جديد آشنايي ميداشتند.

ازدواج
شهيد شاه آبادي به سال 1336 و در سن 27 سالگي قصد ازدواج ميكند. به همين منظور در خصوص انتخاب همسر، تأمل و دقتي خاص معمول ميدارد و پس از تحقيق و بررسي زياد، پاي در اين وادي مينهد. ايشان تصميم ميگيرد همسر خود را از خانوادهاي روحاني و از ميان خاندان جليلة سادات انتخاب كند كه در عين حال واجد شرايطي از قبيل هماهنگي و همراهي در مشكلات زندگي و آمادگي براي پذيرفتن سختيها و رنجهايي كه در آن نوع زي طلبگي و مبارزاتي طبيعي مينمود باشد. لذا شهيد شاه آبادي با بيت مرحوم آيت الله ميرزاي شيرازي بزرگ كه خانواده علم و فضيلت و مبارزه و جهاد است، وصلت ميكند. در همان سال مادر محترمة خود را كه ايشان نيز اهل فضل و ادب بوده و در آن زمان حدوداً 78 سال داشت، با توجه به اينكه تمايل به زندگي با پسر خود داشته، به نزد خويش آورده و بدين گونه زندگي مشترك شهيد شاه آبادي و همسرش در كنار مادر آغاز ميشود و از مادر تا پايان عمر او نگهداري كرده و به خدمتگزارياش ادامه ميدهد. لازم به تذكر است كه والده مكرمه ايشان و همسر آيت الله شاه آبادي بزرگ(ره) در سال 1358 در سن 100 سالگي بدرود حيات گفت.
اوج گيري مبارزات
گفتيم كه شروع مبارزات ديني ـ سياسي ـ اجتماعي اين شهيد عزيز را بايد از زمان نهضت ملي ايران و مبارزات مجاهد بزرگوار آيت الله كاشاني(ره) جست و جو كرد. از آن زمان، ايشان كه در خانوادة شيرمردي چون آيت الله العظمي شاه آبادي رشد يافته بود، مبارزه براي تحقق احكام اسلام و حمايت از حركت روحانيت در مقابل حكومت ظالمانة رژيم شاه را تكليف خويش احساس كرده و از همان دوران، شعلههاي خشم عليه رژيم سفاك پهلوي در درون سينة اين طلبة جوان و پرشور سر ميكشيد.
اوجگيري مبارزات ديني ـ سياسي ـ اجتماعي شهيد شاه آبادي را بايد از زماني دانست كه حضرت امام خميني(ره) با مشاهده فجايع رژيم منحوس پهلوي، و هتك احكام اسلام توسط رژيم ستم¬شاهي، تنها راه پيروزي و فلاح را در قيام عمومي، فراگير و همه جا گستر ملت عزيز ايران و سرنگوني رژيم منحط شاهنشاهي تلقي فرموده و به مبارزة بيامان عليه حكومت ظلم و جور پهلوي برخاستند. در آن زمان كه نهيب سرخ حسين¬¬گونة زعيم امت اسلامي، حضرت امام خميني، شب سياه و تاريك ظلم و جور را شكست، طلاب جواني كه از ديرباز در انديشة مبارزة بيوقفه عليه رژيم شاه بودند، دنباله روان مشتاق اين صداي «رسا» و «عزت آفرين» گرديدند.
از اين ميان و در همين زمان آيت الله شهيد مهدي شاه آبادي كه انديشة مبارزه را ساليان دراز به الهام از پدر بزرگوار خويش در عمق جانش پرورده بود، «صداي آشنا»يي را ميشنيد. گويي پژواك صداي «عزت آفرين» و «غرورانگيز» پدر ارجمند خويش بر عليه «رضاخان قلدر» است، اين «فرياد» از حنجره شاگرد خلف آن بزرگمرد صادر شد. شاگردي كه چونان استاد خويش هم مملو از عشق و عرفان و سوز و گداز بود، و هم در اوج انديشمندي و توانايي و اقتدار سياسي قرار داشت و هم پر جذبه و پرشور و برانگيزانندة تودههاي محروم و مستضعف و مشتاق عدالت بود.
بدينسان شهيد شاه آبادي با امام خميني، اين رهبر الهي كه پرچم افتخارآميز مبارزة اسلام با كفر جهاني را بر دوش گرفته بود، در همان زمان عهد و پيمان گرانمايهاي بست و علاقه اين فرزند رسول الله(ص) را با جان خويش درآميخت.
از آن پس با الهام از رهبر بزرگور قيام و با شيفتگي و پشتكار خاصي، مبارزات ديني خويش را تداوم بخشيد. ايشان به ويژه نقش اصلي خويش را شناساندن مقام والاي مرجع تقليد و رهبر شيعيان جهان امام خميني، به تودههاي ملت مسلمان ميدانست.
شهيد شاه آبادي در انجام اين امر خطير از هيچ كوششي فروگذار نميكرد و به همين دليل هم بود كه زندگي پرمشقتي را براي تحقق اين هدف مهم تحمل ميكرد و بدون هراس و با استقامت، هدف خويش را به هر نحو ممكن تعقيب مينمود.
بدينسان ايشان هر چند يك بار، چه در دوران طلبگي و چه پس از آن عليرغم فعاليتهاي زياد و مستمرش، همراه خانوادة خويش و براي تبليغ دين و نشر احكام و به ويژه شناساندن مقام والاي حضرت امام به دوردستها كوچ ميكرد و مردم آن سامان را ارشاد مينمود. ايشان تقريباً تمامي تابستانها و ايام ماه مبارك رمضان و ايام محرم و صفر را، كه حوزههاي علميه تعطيل هستند، در اين راه سپري ميكردند و به بسياري از شهرها و روستاهاي كشور بار سفر ميبستند. نقاطي مانند دماوند، جابان، برقان، فشند، حيدر آباد، سرخه حصار، كيلان دماوند، بندر معشور در خوزستان و بسياري مناطق ديگر همگي شاهد رشادتهاي رادمردي بودند كه خانه به دوشي و داشتن يك زندگي با مشقت و بيقرار در راه تحقق آرمانهاي بلند اسلامي، هيچ اهميتي برايش نداشت و خود و خانوادهاش با جان و دل از تمامي مشكلات پيش رو استقبال مي-كردند.
تبليغات و فعاليتهاي شهيد شاه آبادي در زماني انجام ميشود كه از يك سو طرح مسألة «مرجعيت حضرت امام» به عنوان يك ديدگاه سياسي (علاوه بر تكليف الهي و شرعي) براي روحانيت مطرح است و از ديگر سو رژيم شاه، تمامي نيروهاي داخلي و خارجي خود را بسيج كرده تا جلوي افزايش محبوبيت حضرت امام و گسترش روحيات و اعتقادات ايشان را كه همانا سرنگوني رژيم ستمشاهي بود بگيرد.
تبليغ زعامت امام در اين روستاها توسط شهيد شاه آبادي بسيار علني و روشن انجام ميشد. فرزندان خردسال اين شهيد در طول راه، همواره داخل اتوبوسهاي مسافربري ضمن خواندن اشعار مذهبي، براي سلامتي امام دعا ميكردند و به كرات، نام اين مرجع بزرگوار را همراه با صلواتهايي كه مردم ميفرستادند بر زبان ميآوردند. يك بار، وقتي فرمانده پاسگاه ژاندارمري روستاي كيلان در نزديكي دماوند در شب عاشور ايشان را از منبر به پايين ميكشد و به پاسگاه مي¬برد، در بازجويي از وي سؤال ميكند كه: «چرا در عين تذكرات مكرر به شما، شخص اول مملكت را دعا نكرده و از او ذكري به ميان نياورده¬ايد؟» ايشان با فريادي بلند و در جمع تعداد زيادي از افراد پاسگاه و مردم روستا ميگويد كه: «من نان امام زمان ـ عج ـ را نميخورم كه حليم مشدي عباس را هم بزنم»، و جالبتر آن است كه چون همسر فرمانده اين پاسگاه، از قضيه مطلع مي¬شود، مدتها با شوهرش قطع رابطه ميكند.
به هر حال سخنان اين بزرگوار در جمعهاي كوچك و بزرگ مردم و در شهرها و روستاهاي كشور و طرح «مرجعيت» حضرت امام خميني، به عنوان مرجع «اعلم»، «اتقي» و «اعرف به زمان»، از مداومت و استقامت ويژهاي برخوردار بود و ايشان طرح زعمات و مرجعيت حضرت امام را به عنوان يك امر واجب تلقي كرده، و عليرغم اينكه با اين كار ـ كه يك حركت سياسي تند و رويارويي با رژيم به حساب ميآمد ـ خطراتي متوجه ايشان مي¬شد، هرگز از اين موضع برحق خويش اندكي تنزل نميكردند و با استحكام و استواري ويژهاي بر اين امر خطير و مهمّ اهتمام ميورزيدند و حتي هيچ خطري نميتوانست به عنوان «عذر شرعي» در اين حركت خداپسندانة ايشان مانعي ايجاد كند.
مبارزات اين روحاني شجاع با نظام طاغوت، از همان آغاز نهضت اسلامي و با شروع فريادهاي اعتراض امام عليه ظلم و جور آغاز ميگردد و او به عنوان عنصري فعال، از همان لحظات اول مبارزه، به ياري امام زمان خود ميپردازد و از هيچ خدمتي در اين زمينه فروگذار نميكند. از آنجا كه حضرت امام، با بيت شاه آبادي ارتباطي نزديك داشته و شيخ شهيد نيز، ساليان دراز از محضر پرفيض امام، فيض برده و تلمّذ كرده است، لذا شهيد شاه آبادي در كنار ديگر هم-سنگران چون مرحوم آيت الله رباني شيرازي، يك نقش ارتباطي بسيار قوي با حضرت امام دارد و در جهت ايجاد هماهنگيهاي لازم بين حضرات مراجع عظام و حضرت امام، نقش بسيار خلاق و فعالي را به عهده ميگيرد. اعلاميههاي امام عموماً توسط دوستان ايشان و اكثراً درون عدلهاي پارچه به شهرستانها حمل ميگردد. همچنين نقش اين شهيد بزرگوار، در مخفي ساختن طلابي كه رژيم در تعقيب آنها است، قابل ذكر است كه از آن جمله شهيد حجت الاسلام محمد منتظري را ميتوان نام برد كه چندين روز در منزل شيخ شهيد، شاه آبادي مخفي مي¬گردد، تا آنكه مقدمات فرار او به خارج از كشور فراهم آيد. همچنين شهيد حجت الاسلام موسوي [از اعضاء دفتر حضرت امام كه در سال 1363 به فاصله كوتاهي از زمان شهادت شهيد شاه آبادي، در جبهههاي نبرد حق عليه باطل به شهادت ميرسد] نيز، مرتباً ارتباط شهيد شاه آبادي را با مبارزان خارج از كشور برقرار و در امر مبارزه با رژيم، با يكديگر همفكري و همكاري مي-كنند.
حضور در تهران و تمركز فعاليتها در رستم آباد
جسارت و بي ¬پروايي آيت الله شاه آبادي در برخورد با طاغوت كه به حق آن را از پدر والامقامش در برخورد با رضاخان به ارث برده بود، از اين شهيد عزيز، چهرهاي مقاوم و سازشناپذير و درخشان ترسيم كرده بود. در اين سالها ابعاد مبارزات ايشان بروز و ظهور و وسعت بيشتري مييابد و لازم ميبيند كه از پايگاه قم به تهران هجرت كرده، در مركز ايران حضور بارزتري در برخورد با مسائل سياسي داشته باشد. لذا در سال 1350 پس از حدود 21 سال اقامت در قم به تهران ميآيد و چهره در چهره طاغوت مياندازد و رودررو، خلاقتر و فعالتر با رژيم پهلوي برخورد ميكند. پس از مدتي اهالي روستاي رستم آباد شميران از ايشان دعوت ميكنند تا با قبول امامت مسجد، اين محله را به پايگاهي جهت رشد نيروهاي انقلابي بدل سازند. گرچه براي شهيد شاه آبادي مساجد بهتر و نزديكتري آماده بود، ولي ايشان با توجه به نياز افراد منطقه و جذب جوانان و نيروهاي متعهد محل و تشكل آنان در قالب جلسات مذهبي، مسؤوليت مسجد را قبول مينمايند و با تلاشي خستگيناپذير و زحمتي شبانه¬روزي، آن مسجد را به پايگاهي براي انقلابيون بدل كرده، اعلاميهها و نوارهاي امام را كه از نجف ميرسيد تكثير ميكنند و به نقاط مختلف كشور ميفرستند. آقاي شاه آبادي جهت تجديد بناء مسجد، شبها بعد از نماز مغرب و عشاء آستين بالا ميزد و درست بسان يك كارگر ساده بنايي كار ميكرد و در طول كار مردم را موعظه مينمود. به راستي مرور لحظه به لحظه زندگي اين شهيد، درس آموز است.
از ديگر فعاليتهاي شهيد شاه آبادي در رستم آباد، ميتوان از برگزاري جلسات تفسير قرآن نام برد. در اين جلسات كه عمدتاً افراد تحصيلكرده و متدين شركت ميجستند و همه هفته در شبهاي شنبه تشكيل مي¬گرديد، شيوه كار كردن در زمينه آيات قرآن، به شكل تحقيقي و گروهي بود كه شهيد شاه آبادي در اين جلسات، ابتدا نتيجه تحقيقات و مطالعات هر يك را استماع نموده و در پايان به جمعبندي و نتيجهگيري نهايي ميپرداخت. از جمله عزيزاني كه در اين جلسات حضور مييافت شهيد گران¬قدر، مرحوم دكتر لواساني بود كه يادش گرامي باد.
از ديگر آثار بر جاي مانده از شهيد شاه آبادي ميتوان به «صندوق ذخيرة علوي» در اين منطقه اشاره كرد كه به همت آن بزرگوار و يارانش تشكيل شد.
تداوم مبارزات در پايتخت
پس از بازگشت به تهران در سال 1350، مبارزات بيامان آقاي شاه آبادي عليه رژيم وسعت و شدت بيشتري مييابد. در آن زمان كه اختناق، شدت بيشتري پيدا كرده بود و رژيم، سخت در تلاش سركوب نيروهاي اسلامي و مبارز بود و در شرايطي كه رهبر آگاه و مجاهد ملت ايران در خارج از كشور تبعيد بوده و خفقان در اوج خود بود، از ضرورتهاي حتمي تداوم جهاد و مبارزة اسلامي ملت ايران، همانا وجود انسانهاي آگاه و توانايي بود كه قادر باشند با شهامت و پشتكار، تداوم¬ بخش مبارزات مرجع جهان تشيع حضرت امام خميني(ره) باشند. شهيد بزرگوار شاه آبادي با درك صحيح اهداف والاي مقام ولايت و بينش كامل نسبت به شرايط ويژه كشور، آگاهي بخشيدن به طلاب جوان و جوانان پرشور مسلمان را در سرلوحه كارهاي مبارزاتي و اسلامي خويش قرار دادند.
فعاليت شبانهروزي و مخلصانة اين شهيد بزرگوار باعث ميگرديد كه جوانان متعهد و پرشور فراواني گرداگرد ايشان جمع شده و از انفاس قدسي و معنوي ايشان توشه اندوخته، و هر لحظه در مبارزة خويش عليه فرعون زمان راسختر گردند.
ايشان، بعضي از جوانان با تقوا و مسلماني را كه قصد زيارت حضرت امام يا آموزش نظامي در خارج از كشور داشتند، يا به هر نحو در امور مبارزاتي فعاليت مي¬كردند، در حد توان از جهت مالي مساعدت ميكردند يا امكانات مورد نياز را در اختيارشان قرار ميدادند. دوستان شهيد شاه آبادي، اقدامات شجاعانة اين بزرگمرد را در رابطه با تهية محل امني جهت شهيد مظلوم، مجيد شريف واقفي (كه در پي تلاش براي جلوگيري از انحطاط سازمان مجاهدين متواري بود) فراموش نميكنند. ايشان همچنين با «حزب الله» كه در آن موقع، يكي از گروههاي مسلمان و داراي خط مشي مبارزة مسلحانه بود، در ارتباط بودند. همچنين در امر فراري دادن بعضي از زندانيان از سياهچالهاي رژيم، نقش فعال و عمدهاي ايفا ميكردند.
تبعيد و اسارت در زندان
شهيد شاه آبادي فعاليتهاي شبانهروزي و مبارزات بيوقفة خود را دنبال ميكردند و در همين رابطه بود كه رژيم شاه، ايشان را به عنوان يك روحاني برجسته و فعال و مبارز شناسايي كرده و نسبت به آن عزيز بسيار حساس ميشود و اين امر، در نهايت، منجر به حداقل پنج نوبت زندان و يك بار تبعيد ايشان ميگردد. البته اينها به جز بازداشتهاي مكرر و متعددي است كه به صورت كوتاه مدت، براي اين روحاني مبارز پيش آمد. اينك به طور اجمال به بيان تاريخچه كوتاهي از اين زندان و تبعيدها ميپردازيم:
سال 1352: يورش سبعانه رژيم به بيت اين شهيد بزرگوار، به دليل فعاليتهاي مخفي و علني عليه رژيم و لو رفتن ايشان در بازجوييهاي برخي افراد كه از معظمٌ له اعلاميه دريافت كرده بودند نهايتاً منجر به اين شد كه در حمله به منزل آن روحاني مبارز تعداد قابل توجهي اعلاميه و كتب انقلابي و اسلامي كشف شود. در زندان آقاي شاه آبادي شديداً تحت شكنجه قرار گرفتند و جلادان رژيم با بيشرمي تمام به آن عزيز شوك الكتريكي وارد كردند، و حتي با شلاق آن عالم رباني را وادار ميكردند كه سيم برق به بدن خود وصل كند و در صورت امتناع، شكنجههاي شديدتري ميداشتند. وليكن آيت الله شاه آبادي با استقامت و صبر زايد الوصفي، شكنجهها را برميتابيدند و ماهها فشار را تحمل كردند و سر فرود نياوردند و بالاخره پس از چهار ماه آزاد شدند.
سال 1353: در اثر تداوم مبارزه و ادامه فعاليتهايشان مجدداً دستگير شده و پس از بيست روز آزاد ميشوند.
سال 1354: در حالي كه به دنبال بروز جريانات كفرآميز و انحرافي در درون سازمان مجاهدين خلق(منافقين)، قلوب مسلمانان مبارز سخت جريحهدار گرديده بود و ايشان نيز به شدت از اين جريانات انحرافي و ارتدادي نگران بودند و با آنها مبارزه ميكردند و به دنبال خيانتهاي «خليل دزفولي» و همكاري وي با ساواك، يك بار ديگر رژيم شاه به منزل اين عالم مبارز يورش برده و يك دستگاه ماشين پليكپي و مقدار قابل توجهي اعلاميه و كتاب و نوار از منزل آقاي شاه آبادي به دست ميآورد و ايشان را دستگير و به شكنجه گاه ميبرد. اما شيخ شهيد، صبورتر و مقاومتر از هميشه و با موضعي غرورآميز و شجاعانه در مقابل شكنجهگران ميايستد و فرياد ميزند كه: «اگر من اعلاميههاي امام را نخوانم، پس چه كسي بخواند؟» بالاخره رژيم شاه، ايشان را پس از حدود دو ماه آزاد ميكند.
سال 1355: ساواك كه از جلوگيري گسترش فعاليتهاي آقاي شاه آبادي مأيوس مي¬شود، ايشان را به بانه كه از شهرهاي سنينشين كشور است و در دورترين نقطه از استان كردستان قرار دارد تبعيد ميكند. رژيم شاه به اين، اميد بسته بود كه اختلافات مذهبي براي ايشان، يك نوع شكنجة روحي تلقي شود و علاوه بر آن، امكان هر گونه فعاليت مبارزاتي را نيز از ايشان سلب كند، ليكن ايشان در بانه با زحمات شبانهروزي و روشهاي خداپسندانهاي حركت كرده و نه تنها از زمينه چيني براي ايجاد هر گونه تفرقه و اختلاف پرهيز نمودند، بلكه با شركت پيوسته و مستمر در مساجد برادران اهل تسنن و مصاحبت با مردم كوچه و بازار، به بيان علت تبعيد خود پرداخته و ماهيت خائنانه رژيم شاه را افشاء ميكنند. مرحوم ماموستا ملا محمد مدرسي، يكي از علماي بانه ميگويد: «شايد بتوانم به جرأت ادعا كنم كه آقاي شاه آبادي، در مدت تبعيد خود هيچ يك از نمازهاي يوميهاش را در منزل نخواند، بلكه در همه جماعات شركت مي¬كرد، و حتي در يك يا چند مسجد خاص نماز نمي¬خواند، بلكه سعي ميكرد كه در همه چهارده مسجدي كه در اين شهر وجود داشت، به نوبت شركت كند.»
شهيد شاه آبادي در طول تبعيد خود، مرتباً به منزل علماي اهل سنت رفته يا آنان را به منزل خود دعوت ميكرد و در اين مراودات، آنها را به مبارزه و مخالفت با نظام جور فراميخواند. وي مخصوصاً با شهيد ملا عبدالكريم رسولي كه از علماي بانه بود، انس بيشتري داشت (مرحوم ملا عبدالكريم رسولي در پانزدهم خرداد سال 1363 به هنگام حملة هواپيماهاي دشمن بعثي به راهپيمايي مردم بانه به شهادت رسيد).
در اثر روشنگريها و حسن معاشرتهاي اين شهيد، به تدريج شعلههاي خشم و نفرت از طاغوت در دل تودههاي مردم آن سامان اوج ميگيرد و بالاخره به برگزاري تظاهراتي عليه رژيم شاه منجر ميگردد. آقاي شاه آبادي همچنين در طول تبعيد، عليرغم ممانعت رژيم، كراراً از محل تبعيد خارج گرديده و با همسنگران خويش كه در شهرهاي اطراف در تبعيد بودند، تجديد ميثاق كرده و به تهديدهاي رژيم در اين مورد، وقعي نمينهادند.
زندگي بسيار ساده و بيآلايش شهيد در تبعيد، كه گاهي در تمامي طول شبانهروز به صرف يك وعده نان و پنير خلاصه مي¬شد، در مردم محروم و مستضعف كرد، تأثير شگرفي داشت.
مجموعة فعاليتهاي اين بزرگمرد باعث شد كه رژيم از ترس شورش بيشتر كردهاي غيور آن منطقه به تبعيد ايشان خاتمه داده و پس از حدود شش ماه آزادشان كند.
سال 1357: به دنبال آنكه يكي از گروههاي مسلمان و انقلابي به شهيد بزرگوار شاه آبادي رجوع ميكند تا هدايت و ارشاد آنان در زمينههاي اخلاقي و مبارزاتي را بر عهده گيرد، و پس از تعقيب و مراقبتهاي چندين ماهة ساواك و بالاخره كشف آن گروه اسلامي، رژيم شاه، شهيد بزرگوار را در سيام خرداد ماه 1357 به همراه حدود هفتاد نفر ديگر دستگير ميكند. دستگيري اين بار ايشان از ويژگي خاصي برخوردار بود. از لحظه ورود به زندان كميته موسوم به ضد خرابكاري، آقاي شاه آبادي با صلابت و اقتدار خاصي برخورد كردند و تمامي قدرت شيطاني رژيم را كه در دستگاه مخوف زندان خلاصه ميشد به سخره گرفتند و «بازجو»هايي را كه مي-خواستند از ايشان سؤال كنند، با لحن آمرانه و غرورآميزي تحقير كردند. حتي از خود ايشان نقل شده است كه مرتباً به مأمورين ميگفتند: «بايد تمامي اعلاميهها و كتابها و نوارهايي را كه از منزل دزديده¬ايد، برگردانيد». به هر جهت، تلاشهاي جلادان براي وادار كردن ايشان به بازجويي پس دادن، بينتيجه ماند و آنها هرگز نتوانستند اين شيخ بزرگوار را وادار به جواب دادن به سؤالات كنند. شايد بتوان گفت كه در تاريخ معاصر ايران، شهيد شاه آبادي از معدود كساني بود كه با صلابت خود، طعم تلخ شكست را حتي در درون زندانهاي رژيم به كام دژخيمان چشانيد و آنان را به شكل شكنندهاي تحقير كرد. ايشان پس از مدتي از زندان انفرادي خلاص و به زندان عمومي وارد گرديد و سرانجام در آبان ماه همان سال آزاد شد.
در همين سال پس از آزاد شدن از زندان قبلي كه حدود سه ماه از برقراري حكومت نظامي در تهران و قتل عام 17 شهريور گذشته بود، شهيد شاه آبادي با سرعت و قاطعيت تمام، به طور علني و صريح، به مبارزات خود عليه رژيم ادامه داد. به همين دليل پس از 12 روز، مجدداً دستگير و در زندان باغشاه محبوس شد كه در همان بدو ورود ايشان به اين زندان، از طرف زندانيان، تظاهرات و شورش بزرگي برپا ميشود و بالاخره شهيد شاه آبادي در تاريخ سوم بهمن 1357 ـ يعني درست چند روز قبل از ورود حضرت امام به ايران اسلامي ـ از زندان آزاد ميشود.
از اواخر سال¬ يكهزار و سيصد و پنجاه و چهار به بعد، در خط مشي و حركت شهيد شاه آبادي تغيير محسوسي مشهود گرديد و مبارزات ايشان وارد مرحله جديدي شد، چرا كه از آن پس تصميم گرفتند كه تعمداً به طور كاملاً علني عليه رژيم شاه فعاليت كنند و جز در موارد معدودي كه مخفيكاري در آن زمينهها ضروري بود، شديداً از مبارزه مخفي پرهيز ميكردند و به شكل فوق العاده عجيبي در كليه محافل و به طور علني عليه رژيم شاه سخن مي¬گفتند، اعلاميه و نوار پخش مي¬كردند، آن هم در تعدادهاي بسيار بالا، و به ويژه منابع متعدد و پرقدرت تكثير اعلاميه و نوار را تهيه ديده و با تكيه بر آن¬ها، به طور روزافزون، حجم انتشار اعلاميههاي حضرت امام و روحانيت را افزايش ميدادند. در آن دوران، اتومبيل ايشان، همواره مملو از اعلاميه و نوار بود و در جواب بعضيها كه از ايشان اعلاميه مطالبه مي¬كردند، با مزاح ميگفتند كه: «اعلاميه داريم، ولي پانصد تا كمتر نه!» و حتي از دادن نوار و اعلاميه به كساني كه به خاطر ترس از لو رفتن خودشان ميخواستند پنهاني از ايشان نوار و اعلاميه بگيرند، خودداري ميكردند و ميگفتند: «اعلاميه ميدهم ولي جلوي چشم همه، وسط محله!»
ايشان همواره ميگفتند كه: «مردم بايد متجرّي گردند و بايد خواندن اعلاميه حضرت امام و گوش دادن به فرمودههاي ايشان براي مردم عادي گردد، و در اين صورت است كه مبارزهاي آغاز خواهد شد كه جلوگيري از آن هرگز ممكن نخواهد بود.»
اين حركت ظريف و انديشمندانة اين شهيد بزرگوار، تأثير واضح و آشكاري بر مردمي كه به نحوي با ايشان تماس داشتند ميگذاشت. به تحقيق، اين ميزان جسارت و بيپروايي شهيد شاه آبادي در مقابله با طاغوت، فقط در نوادري از مبارزين نهضت ديده ميشد.
انقلاب هر روز مسير خود را طي ميكرد و مردم هر روز بيش از پيش به انقلاب مي¬پيوستند، طاغوت فرار كرد و آيت الله شاه آبادي براي آخرين بار با اوجگيري قيام امت اسلامي در سوم بهمن 1357 همراه با جمع كثيري از زندانيان آزاد شد. در همان روزهاي آزادي ايشان، پيام سرورآفرين امام امت مبني بر مراجعت به ميهن اسلامي صادر شد كه با جلوگيري دولت غير قانوني حاكم و مسدود شدن فرودگاههاي كشور، علما و روحانيون ايران و از جمله شهيد شاه آبادي تحصن خود را در دانشگاه تهران آغاز كردند و سرانجام «امام» اين قلب تپنده ملت، در روز 12 بهمن، قدم به خاك گلگون كشور گذاشتند.
نقش شيخ شهيد در كميته استقبال از حضرت امام و ادارة بيت ايشان در تهران، بسيار حساس و قابل توجه بود. در اين ميان شهيد شاه آبادي از جمله معدود افرادي بود كه در ارتباط خاص با حضرت امام و در كنار افرادي چون شهيد آيت الله مطهري و آيت الله دكتر بهشتي و حضرت آيت الله خامنهاي قرار داشت. در 21 بهمن 1357، در لحظاتي حساس كه حضرت امام (ره) فرمان تاريخي لغو حكومت نظامي را صادر فرمودند، ايشان در كنار استاد شهيد مطهري مأموريت ابلاغ اين پيام، به تمامي اماكن و مراكز را به عهده داشتند. به هنگام شروع درگيريها در 21 بهمن، از همان ابتدا در خلع سلاح كلانتريها و انتقال اسلحه و مهمات به نقاط امن، فعالانه كوشا بودند و لحظهاي از پا نايستادند.
مسؤوليتهاي پس از پيروزي انقلاب:
1.كميته انقلاب اسلامي
آيت الله شاه آبادي با پيروزي انقلاب اسلامي در سراسر كشور به دعوت آيت الله مهدوي كني و در كنار آيت الله موحدي كرماني بلافاصله به عضويت شوراي مركزي كميته انقلاب اسلامي درآمد. ايشان در تشكل و سازماندهي اين نهاد مقدس بسيار فعال بودند و درجمعآوري كميتههاي فرعي نقشي درخور ايفا كردند. علاوه بر آن مسؤوليت يكي از ستادهاي كميته شميرانات را نيز بر عهده داشتند و همراه با مرحوم آيت الله ملكي ـ رضوان الله تعالي عليه ـ بدون هيچگونه پيرايهاي در كميتههاي آن منطقه فعاليت ميكردند و تا ديروقت دركميته به حل و فصل امور ميپرداختند. به گفته يكي از دوستان شهيد، ايشان چنان روحيهاي داشت كه حتي اگر يك كميته فرعي كوچك را نيز قرار بود بر اساس وظيفه اداره كند قبول مي¬كرد، در حالي كه اين كار از لحاظ ظاهر در شأن او نبود و براي او كوچك مي¬نمود، ولي نگاه ميكرد ببيند رضاي خدا در چيست.
فعاليتهاي ايشان در كميتة اختياريه، تنها در مسائل انتظامي و اجتماعي خلاصه نمي¬شد، بلكه در بعد فرهنگي نيز به خدمات شاياني دست ميزدند. مردم آن منطقه كه از زمانهاي دور با خدمات صادقانه اين شهيد عزيز آشنايي داشتند، با هر مشكل و مسألهاي كه برخورد ميكردند به سوي معظمٌ له روي مي¬آوردند، چرا كه ايشان بيش از هر چيزي پدري بود مهربان؛ براي مردمان خوب آن خطه.
معلم اخلاق، حجت الاسلام نجفي قمشهاي در اين زمينه ميگويد: «شهيد شاه آبادي با آنكه مجتهد بود و عليرغم مشغله فراوانش، هرگز خدمت در كميته را رها نكرد. شبها ديرهنگام به كميته ميرفت و تا اذان صبح به مشكلات مردم و مسائل كميته رسيدگي ميكرد.»
2. جامعه روحانيت مبارز تهران
ايشان به حِصن حصين روحانيت عميقاً اعتقاد داشت و در اين راستا در ابتداي مبارزات سياسي خود به همراه شهيدان گرانقدري همچون آيت الله مطهري، دكتر بهشتي، دكتر باهنر و دكتر مفتح هسته مركزي جامعه روحانيت مبارز تهران را بنياد نهاد و اين هسته را تا لحظه شهادت به عنوان پايگاه اصلي خود انتخاب كرد. نقش شيخ شهيد در تشكيل و انسجام روحانيت مبارز تهران، در كنار آيت الله مهدوي كني و ساير بزرگان انقلاب و ياران حضرت امام(ره) بسيار مهم و قابل توجه است. شركت فعالش در جلسات جامعه و دعوت ديگران به حضور فعال و منظم و دقيق در اين جلسات، خود گوياي اين حقيقت است. آقاي شاه آبادي علاوه بر عضويت در شوراي مركزي جامعه روحانيت مبارز تهران، دبير جامعه روحانيت مبارز شميرانات نيز بود و در اين زمينه جلسات متعددي با روحانيون منطقه شميرانات داشت و ارتباط آنان را با جامعه روحانيت مركز برقرار ميكرد. در جهت دادن به حركت فرهنگي در شمال تهران كه نياز مبرم آن مشهود بود، نيز از هيچ كوششي فروگذار نكرد. علاوه بر آن مسؤوليت دائره تبليغات جامعه روحانيت نيز به عهدة ايشان بود و در خصوص مسؤوليت خطير خود در امر تبليغ، با جامعة وعاظ جلسات متعدد و همكاري بسيار داشت.
به كرات به نمايندگي از طرف جامعه روحانيت مبارز تهران در مراكز مختلف شركت ميجست و ضمن ابلاغ نظرات اين تشكل روحاني ميكوشيد به انجام رسالت خويش عمل كند. از جمله اين-كه مدت كوتاهي در ستاد بسيج اقتصادي، شركت جست و نظرات اقتصادي جامعه روحانيت را بيان ¬كرد. در انتخابات دورة اول مجلس نيز به نمايندگي از طرف جامعه به منظور انجام ائتلاف در بين گروههاي مسلمان شركت كرد و با اقدام تاريخياش ائتلافي بزرگ را به ثمر رساند. شهيد شاه آبادي به آيت الله مهدوي كني ارتباطي ديرينه داشت و و هر از گاهي به نمايندگي از سوي ايشان به مراكز و مساجد و شهرستانهاي مختلف ميرفت.
3. مجلس شوراي اسلامي
اسفند ماه سال 1358 است. احزاب و گروههاي اسلامي هر يك به طور جداگانه كانديداهايي را معرفي كرده و براي انتخابات مجلس شوراي اسلامي خود را مهيا ميكنند. در اين ميان جامعه روحانيت مبارز تهران كه مصمم است در هماهنگي با آنان در انتخاب افراد اصلح بكوشد، آقاي شاه آبادي را به نمايندگي تام الاختيار انتخاب ميكند تا با درايت و تيزبينياش در اين ائتلاف از ورود افراد غير حزب اللهي جلوگيري كند. جامعه روحانيت همچنين تمايل دارد كه دفتر هماهنگي بني صدر نيز در اين ائتلاف شركت داشته باشد تا از انزواي رئيس جمهور آن مقطع كه همانا لطمه به انقلاب و نظام را در پي دارد جلوگيري كند. اگرچه پذيرفتن دفتر هماهنگي (كه در حقيقت يك حزب سياسي بود كه به نام دفتر فعاليت ميكرد) براي نمايندگان اين ائتلاف سنگين است ولي در هر حال بدين جهت كه تنها حدود دو ماه از انتخاب بني صدر به رياست جمهوري مي¬گذرد، مشي روحانيت مبارز بر آن است كه با توجه به جبههگيري متقابل حزب جمهوري اسلامي و بني صدر، حتي الامكان از دفع او پرهيز كنند تا بيش از اين به دامان منافقين نيفتد. بنا بر اين طي يك جلسه كه از ظهر روز يكشنبه 19/12/1358 آغاز ميشود و تا 5ساعت بعد از ظهر فرداي آن روز به طور تقريباً لاينقطع ادامه دارد، افرادي چون شهيد شاه آبادي ميكوشند تا بلكه زمينههاي تفاهم ايجاد شود. با وجود اين، عناد دفتر هماهنگي با نيروهاي پيرو خط امام و علي الخصوص شهيد دكتر حسن آيت، ائتلاف را غير ممكن ميسازد. آنان حاضر ميشوند حتي تمامي افراد ليست ائتلافي را بپذيرند مشروط بر اينكه «آيت» در ليست نباشد و بدين ترتيب جلسه بدون نتيجه پايان مييابد. فرداي آن روز به كوشش شهيد شاه آبادي از طرف جامعه روحانيت مبارز، حضرت آيت الله خامنهاي از طرف حزب جمهوري اسلامي و نمايندگان چند گروه ديگر، در جلسهاي كه چند ساعت به طول مي¬انجامد، ائتلاف بزرگ منعقد ميشود. اين اقدام كه بسان بمبي در تهران صدا ميكند باعث شادي همه دوستان انقلاب، و بروز كينه و خشم تمامي دشمنان ميشود و موجب روحيه يافتن تمامي نيروهاي حزب اللهي مي-گردد. اوراق ائتلاف بزرگ به سرعت تا آخرين لحظات قانوني تبليغات انتخاباتي بر ديوارها نصب ميشود و اثرات شگرفي در روند انتخابات و شكست منافقين دارد. از طرف ديگر، روزنامه بني صدر موسوم به انقلاب اسلامي، فرداي انتخابات در سرمقالهاي تحت عنوان «ائتلاف يا انحصار» به شدت به ائتلاف جامعه روحانيت مبارز و حزب جمهوري اسلامي و ديگر گروهها ميتازد و در ديگر روزنامههاي رسمي كشور نيز، حتي برخي هملباسهاي آيت الله شهيد شاه آبادي، با انجام مصاحبههايي ـ متأسفانه ـ به ايشان اهانت ميكنند و در اين مصاحبهها و مقالهها به شدت به ايشان حمله ميشود و بعضاً با اين اتهام كه وي بدون نظر جامعه روحانيت ائتلاف كرده، سعي در مخدوش جلوه دادن وجهه ايشان و نيز انتخابات دارند و آقاي شاه آبادي را سرزنش ميكنند. اما آن شهيد بزرگوار در برخورد با همه اين¬ تلخيها با لبخند رو به رو ميشود و عليرغم اصرار بسياري از علما و روحانيون، مبني بر دفاع از خود و بيان حقايق در روزنامهها و آگاه ساختن عوام، لب از لب نميگشايد.
دكتر اسدالله بادامچيان كه در اين مسير همراه وي بوده است ميگويد: «هر وقت او را ميديدم و صحبت از آن برنامه مي¬شد، ميگفت: چه خدمت بزرگي انجام شد و چقدر دوستان خدا شاد و دشمنان خدا عصباني شدند. و بعد با لبخندي شيرين كه خاص خودش بود، ميفرمود: اما خيلي كتكش را خورديم، نوش جانمان!» روحاني نستوه آيت الله شاه آبادي خود نيز با اصرار جامعه روحانيت مبارز و حزب جمهوري اسلامي و ديگر گروههاي اسلامي، براي اولين دوره مجلس شوراي اسلامي كانديدا ميشود و با حدود هفتصد هزار رأي به نمايندگي از طرف مردم تهران به مجلس راه مييابد و در طي چهار سال خدمات بسياري را ارزاني ميدارد و از خود اثرات عميقي را بر جاي ميگذارد. نظراتي بسيار معقول و متين، در مجلس ارائه ميدهد و همگان به نظرات ايشان توجه ميكنند. يار و همراه آيت الله شاه آبادي، همچنين در خصوص نقش اين شهيد در انتخابات دورة دوم مجلس شوراي اسلامي چنين اظهار ميدارد: «در آن انتخابات، شهيد شاه آبادي نقش اساسي در تنظيم ليست، مذاكره با افراد شايسته و لايق، و كنار گذاشتن افرادي كه مناسب نبودند داشتند و به هر صورت، در خصوص افرادي كه براي دوره دوم مجلس شوراي اسلامي انتخاب شدند و بركاتي كه حضور مجموعه آن افراد، در نظام جمهوري اسلامي در اوج دوران دفاع مقدس داشت ـ چه در مورد نمايندگان تهران و چه نمايندگان شهرستانها ـ جداً سهيم بودند.»
به گفته آيت الله حاج شيخ محمد يزدي، نائب رئيس وقت مجلس شوراي اسلامي كه بعدها به مقام رياست قوه قضائيه نيز رسيد: «شهيد شاه آبادي در كميسيون امور قضائي مجلس شوراي اسلامي از افراد صاحب نظر بودند و به طور فعال عمل ميكردند.»
4. نمايندگي امام در هيأت بررسي عملكرد بنياد مستضعفان
در سال 1359 و در پي حساسيت حضرت امام نسبت به نقش بنياد مستضعفان و ضرورت بررسي عملكرد دقيق اين نهاد، هيأتي متشكل از علماي اعلام از جمله شهيد شاه آبادي از سوي بنيان-گذار جمهوري اسلامي براي اين مهم تعيين گرديد.
آيت الله عميد زنجاني در اين باره چنين ميگويد: «در هيأت منتخب امام براي رسيدگي به عملكرد بنياد مستضعفان با ديگر دوستان در خدمت شهيد شاه آبادي بوديم. مخلصانه و بيقرار دنبال امتثال امر امام ميكوشيد و مانند هر كار ديگر، عجله داشت كه هر چه زودتر با ارائه گزارش كار به محضر حضرت امام(ره)، ايشان را ياري دهد. بارها به من ميگفت گزارش كي تمام مي-شود؟ وقتي موفقيتهاي نسبي را به چشم مي¬ديد، از خوشحالي در پوست خود نميگنجيد و دلسوزي و بيقراري شهيد شاه آبادي كلاً زبانزد دوستان بود. بالاخره گزارش كار تهيه شد و خدمت امام عرضه گرديد.»
از فعاليتهاي ديگر اين شهيد عزيز همكاري با سازمان اوقاف به همراه حجت الاسلام و المسلمين امام جماراني بود كه در اين رابطه خدمات قابل توجهي در اوقاف شميران و مسائل مربوط به آن انجام ميدادند.
همچنين مسجد ايشان يكي از مساجد فعال تهران بود كه در قبل و بعد از انقلاب و به عنوان جايي كه مورد توجه و اميد دل مردم بود و محل مراجعه هميشگي مردم محسوب ميشد. شهيد شاه آبادي با توجه به تمامي گرفتاريهاي خود هرگز، امامت جماعت مسجد را ترك نكرد و آن محل را به يك پايگاه مهم جهت فعاليتهاي اسلامي بدل كرده بود. هميشه بعد از نماز، ساعاتي را به پاسخگويي مردم و مراجعين اختصاص ميداد و تا ديروقت در خدمت مردم بود و به حل و فصل مشكلات آنان ميپرداخت.
آخرين سنگر
آخرين سنگر شهيد شاه آبادي نمايندگي دورة دوم مجلس شوراي اسلامي بود كه عليرغم عدم تمايلش، به اصرار جامعه روحانيت مبارز و حزب جمهوري اسلامي، از سوي آنان و نيز تمامي احزاب و گروههاي اسلامي كانديدا شد و مردم تهران نيز به پاس خدمات صادقانهاش با اكثريت مطلق آراء در مرحله اول و با قريب يك ميليون و دويست هزار رأي ايشان را به مجلس شوراي اسلامي فرستادند تا بار ديگر از خدمات پر فيضش بهرهها گيرند. ليكن تأكيدات مكرر حضرت امام نسبت به جبههها و عزيمت روحانيون به آن خطه از يك طرف، و از طرف ديگر عشق زايد الوصف خود آن شهيد سعيد به رزمندگان جان بر كف، ايشان را ترغيب ميكرد تا مكرراً به جبههها بروند. شهيد شاه آبادي كه اصرار زيادي به حضور در جبههها داشت، مرتباً با به دست آمدن كوچكترين فرصتي رو به سوي جبهه ميگذاشت. تعطيليهاي مجلس را حاضر نبود با استراحت طي كند و سريعاً حتي اگر دو روز هم ميشد در جبههها حضور مييافت و آن دو روز را در كنار رزمندگان جبههها سپري ميكرد.
و بالاخره در يكي از همين دفعات كه جهت سركشي و ديدار با رزمندگان با جبههها رفته بود خداوند تبارك و تعالي به وعدة خود عمل كرد و ايشان را به درجه رفيع شهادت مفتخر فرمود. در حالي كه هنوز يك ماه و يك روز از نخستين دورة مجلس شوراي اسلامي باقي مانده بود و شهيد عزيز ما كه مجدداً به نمايندگي مردم تهران انتخاب شده بود، نخستين شهيد مجلس دوم نام گرفت. شهادت شيخ شهيد، شاه آبادي به عنوان اولين شهيد از دومين دورة مجلس شوراي اسلامي و به ويژه در جبهههاي ستيز حق عليه باطل و در خطوط مقدم جبهه در جزيرة مجنون، تأثير عميق و وسيعي در سطح كشور، خصوصاً در ميان همسنگرانش در مجلس شوراي اسلامي و بيشتر از آن در ميان رزمندگان اسلام در جبهههاي نبرد بر جاي گذاشت. اين تأثير شگفت¬¬انگيز را دو علت اصلي سببساز بود:
نخست آنكه حضور يك شخصيت روحاني و نماينده مجلس با آن ويژگيهاي خاص علمي، اخلاقي، روحاني و انساني و با آن همه مسؤوليتهاي سنگين مذهبي، سياسي، اجتماعي كه تنها آگاهي از فهرستي از اين مسؤوليت¬ها، آدمي را از عمق تحرك و تلاش و كوشش پايان ناپذير شهيد شاه آبادي به شگفتي وامي¬دارد، در خطوط مقدم جبهه و در كنار سربازان و سپاهيان رزمنده و در هنگامه غرش توپها و مسلسلها و بمبارانهاي هوايي دشمن، براي بسياري تعجب¬¬آور و شگفتانگيز بود، اما اين واقعيت، با اين حضور فعالانه تا مرز شهادت، به اثبات رسيد و با خون شهيد جبهههاي نبرد امضاء شد و در نتيجه براي رزمندگاني كه با ايمان به وجود چنين ايثارها و فداكاريهايي در ميان مسؤولان نظام، در سنگرهاي خونين جبهههاي پيكار در حال دفاع از كيان اسلام و جمهوري اسلامي بودند شوق انگيز و شورآفرين بود و سندي ديگر از حقانيت و حقيقتجويي انقلاب اسلامي و اثبات صداقت در تك تك كلمات بزرگان نظام جمهوري اسلامي به شمار ميرفت.
دوم آنكه مجلس شوراي اسلامي، با وجود اينكه در دورة اول، شهداي بسياري را تقديم انقلاب كرده و خون اين شهدا پاسدار راهي بود كه در نخستين قدم، نمايندگان منتخب مردم مسلمان، براي ادامة آن سوگند ياد كرده بودند، اولين شهيد از دومين دورة خود را نيز در نخستين گام-ها براي انتخاب نمايندگان نثار نمود. شگفتا كه خداي قادر و عالم، اين شهيد را از ميان شاخص-ترين نمايندگاني كه مردم ما با رأي قاطع آنان را برگزيده بودند، انتخاب كرد و شگفتتر كه اين شهيد از شاخصترين نيروهاي روحاني ايران زمين، و هادي راهي بود كه انقلاب اسلامي را به رهبري حضرت امام(ره) انتخاب كرده و سببساز آن بوده است. شهيد جبهههاي نبرد آيت الله شاه آبادي، كرراً به جبههها ميرفت. به جبههها ميرفت بيآنكه بخواهد كه ديگران بدانند كه او تا چه حد فداكاري ميكند. به جبههها ميرفت بيآنكه حتي رزمندگان جبههها به تمامي بدانند كه او به جبههها ميآيد. به جبههها ميرفت بيآنكه به غير از اسلام و انقلاب اسلامي و رضاي خدا را در نظر بگيرد و به جبههها ميرفت كه به قول خود در يك سنگر، يك رزمنده را پيدا كند و دست و روي او را ببوسد و به او بگويد درست است كه ما كار رزمي نميدانيم و در اين زمينهها نميتوانيم براي شما كاري انجام دهيم، اما بدانيد كه دل ما با شماست و قلب ما از آن شماست. در همان سفر آخر كه به شهادت ايشان منجر شد، در جمعي از مسؤولان نظامي و متصديان تبليغات جبهه و جنگ كه از هجوم رزمندگان به سوي اين عالم رباني براي بوسيدن دست و صورتش جلوگيري ميكردند ميگويد: «اگر رزمندگان سر ناقابل ما را هم بخواهند من تقديمشان ميكنم و اين سر در مقابل آنها ارزشي ندارد.»
و نيز در آخرين سخنراني¬اش، در لشكر 25 كربلا ميگويد: «اگر شهادت ميتواند نظام توحيدي¬ ما را حفظ كند، اگر شهادت ميتواند دشمن را ذليل كند، اگر شهادت ميتواند تفكر و بينش اسلامي¬ ما را به دنيا اعلام كند، ما آماده شهادتيم.»
و بالاخره سرش و قلبش و خونش را تقديم اسلام و اسلاميان كرد تا قطره قطرة خونش خروشي شود در پيكر خروشان رزمندگان سالهاي دفاع مقدس.
«فمهنم من قضي نحبه و منهم من ينتظر و ما بدلوا تبديلاً»
روحش شاد، يادش گرامي و راهش پر رهرو باد.