راه مجاهدت باز است...

کد خبر: ۳۳۳۱۹۸

دوشنبه - ۰۳ بهمن ۱۳۹۰ / 1390 03 November

سرم را تكيه داده بودم به شيشه ي ماشيني كه از لابه لاي اتومبيل هاي توي خيابان به سرعت مي رفت تا به موقع برسيم خانه ي مصطفي؛ به موقع يعني زودتر از رهبر انقلاب.

مصطفي سر جمع 7 ماه و 7 روز بزرگتر از من بود و پسرش هم تقريباً هم سن دخترم. فكر كردم به اينكه اگر اتفاقي – مثلاً تصادف- برايم پيش بيايد حال خانواده ام چطور خواهد شد؛ پدر، مادر، همسر، دخترم، برادرها و بقيه. از روي محبت، هيچ دلم نخواست كه تصورشان بكنم؛ ولي چند دقيقه ي بعد قرار بود برسم به خانه ي جواني هم ريش و هم سن وسال خودم كه اتفاقي برايش افتاده و حال خانواده اش را تصوير كنم. خانواده اي كه ديگر او را نخواهند ديد.

ماشين در ترافيك سنگين از بيت رهبري در انتهاي فلسطين آمده بود تا اول پاسداران و در خيابان گل نبي و ترافيكش – همان جا كه ماشين مصطفي را منفجر كردند- سر از شيشه ي ماشين برداشتم. فكر كردم اگر به لطف رانندگي! راننده مان همين الان نميريم بالاخره گريزي هم از تقدير هميشگي و همگاني حضرت حق نداريم. يك لحظه فكر اينكه آدمي مثل مصطفي چقدر مي تواند خوشبخت و خوش عاقبت باشد، از جا پراندم. اين ماجرا زاويه ي ديد صحيح مي خواهد. از اين زاويه همه اش شور است و حماسه.

وقتي ماشينمان -به لطف خدا البته- رسيد به نزديك خانه ي مصطفي ديگر حال گرفتگي مسير را نداشتم. فكر كردم نبايد دلسوز خانواده اش باشم بل بايد غبطه خور خودش بشوم. حاشيه زياد رفتم، خانواده خانه نبودند!
دانشگاه شريف مراسمي در چيذر و سر مزار مصطفي گرفته بود و همه ي خانواده اش آنجا بودند. رهبر انقلاب اول رفته اند خانه شهيد رضايي نژاد و بعدش مي آيند اينجا. يك تيم هم رفته چيذر و دارد توي گوش خانواده ي آنها مي خواند كه يك مسئولي در راه منزل شماست! يك چيزي در مايه هاي رئيس بنياد شهيد يا سرداري از سپاه. و معلوم است خانواده مقاومت مي كنند كه: خوب بگوييد آنها هم بيايند اينجا سرمزار. تيمي كه رفته بود چيذر بالاخره موفق مي شود و معلوم نيست با چه ترفندي راضي شان مي كند به آمدن. بالاخره آنها آمدند و ما هم رفتيم بالا. خانه ي شهيد يك آپارتمان حدود 80 متري و دو اتاقه بود و ساده. دو تا كامپيوتر روي ميزي بزرگ در سالن خانه و دو عكس از رهبر به ديوارها و خانه پر از خانمهاي چادري جوان و مسن و دو مرد ميانسال –باجناق و برادرزن- و دو مرد مو سپيد كرده؛ مادر و همسر و خواهرها و خانواده همسر شهيد و البته عليرضا پسر مصطفي كه هاج و واج مانده بود از حضور ما در خانه شان. اينقدر مي فهميد كه خبر مهمي هست كه همه جمع هستند و اينقدر بزرگ بود كه بداند در چنين موقعيتي پدرش هم بايد باشد براي پذيرايي و مهمانداري! وكلافه از همين موضوع مي پرسيد: پس بابا كي مياد؟

همه قيافه هاي خسته داشتند و معلوم بود خواب درست و حسابي نداشته اند در اين چند روز ولي كسي شكسته نبود. گهگاهي هم لبشان به لبخند باز مي شد و البته هنوز نمي دانستند چه كسي به خانه شان خواهد آمد.

خواندم كه كامران نجف زاده جاخورده كه خبر شهادت پدر را به پسر 4 ساله اش نداده اند و البته فكر مي كنم او هم يك لحظه همه چيز را –مثل من- با فرزند خودش مقايسه كرده كه نوشته بود: خبرنگاري يادم رفت؛ و من ديدم مادربزرگ عليرضا داشت به نوه اش مي گفت: بابا را خدا فرستاده مأموريت. البته نبايد هم انتظار داشت بچه ي چهارساله معناي فقدان و مرگ و شهادت را درك كند هرچند فكر مي كنم معناي خدا و بابا و مأموريت را خوب مي دانست كه از اين حرف مادربزرگ به آغوش مادرش پناه مي آورد و سرش را قايم مي كرد لاي چادر او.

مسئول ِ همراه ما به پدر و مادر و همسر شهيد آرام گفت مهمانشان كيست و خواهش كرد كمك كنند تا همه ي موبايل ها جمع و خاموش شود. فكر مي كردم مثل خانواده هاي شهدايي كه قبلا ديده بودم ذوق زده شوند يا باور نكنند ولي نه؛ خيلي عادي بلند شدند و موبايل ها را جمع كردند. انگار برايشان مسجل بود كه آقا خواهند آمد. حالا اگر امروز نه؛ فردايي نزديك.

پدر شهيد بلند شد و رفت براي گرفتن وضو. دستش لرزشي آرام گرفته بود و اين نشانه ي هيجاني بود كه نشانش نمي داد. وقتي پدر برگشت، كوچكترين دخترش –كه ديگر حالا او و بقيه هم خبردار شده بودند- لباس هاي پدرش را مرتب مي كرد.

وقتي ميهمان وارد خانه شدند پدر مصطفي از جا بلند شد و جلو رفت و گفت: خوش آمديد و او را بغل كرد. وقتي آقا هم دست به گردن پدر مصطفي انداختند، من پشت سر ايشان بودم و صورت پدر مصطفي را مي ديدم. انگار دو پدرِ فرزند از دست داده، داشتند به هم سرسلامتي مي دادند. مادر شهيد شيواتر سلام كرد: «سلام آقا» و بعد عليرضا را گرفت سمت رهبر و ادامه داد: خيلي وقته منتظرتونه. پدر مصطفي كه از آغوش رهبر جدا شد، عليرضا دست انداخت به گردن رهبر. فكر كردم الان غريبي مي كند ولي نكرد. مادر مصطفي گفت: علي! آقا را ببوس مادر!

و عليرضا رهبر را بوسيد. آقا به محافظي كه كنارشان بود گفتند: عصاي من را بگيريد. عصا را كه دادند، عليرضا را بغل كردند. عليرضا كه جا خوش كرد در بغل رهبر، زن ها نتوانستند صداي گريه شان را مثل اشك ها پنهان كنند. هرچند مادر و همسر شهيد هنوز مقاومت مي كردند.

آقا تا برسند به صندلي شان، اسم پسر را پرسيدند و حالش را و سلامي كردند به حاضرين. وقتي نشستند روي صندلي، عليرضا هم روي پاي رهبر آرام گرفت، بي كلافگي و بي غريبگي.

ساعتم را نگاه كردم. هنوز يك دقيقه نشده بود از ورود رهبر به منزل كه ايشان گفت: خوب! خدا درجات اين شهيدِ عزيزِ ما را متعالي كند، با شهداي صدر اسلام، با شهداي بدر و احد، با شهداي كربلا محشور كند ان شاءالله.
اين خلاف رويه ي ايشان بود كه اينقدر بي مقدمه شروع كنند در خانه ي شهيدي به صحبت. اول معمولاً مي نشستند و مي شناختند و گپ و گفت مي كردند ولي اينجا نه. بعد هم برايم جالب شد كه نگفتند «شهيدتان»، گفتند «شهيد ما».
و البته فرصت شد تا من خودم هم چهره ي رهبر را ببينم؛ جدي، با هيبت، با ابهت، كمي غمگين و ناراحت و البته مصمّم. اين هم چهره اي نبود كه در 6-7 خانه ي شهدا كه قبلاً تجربه رفتنشان را داشتم از ايشان ديده باشم. معمولاً شاد، سرزنده و با نشاط بودند.

«دو ارزش در جوان شما به خوبي تبلور پيدا كرد كه هركدام به تنهايي مايه ي افتخار است. يكي جنبه ي علم و تحقيق و تسلط بر كار مهمي كه زير دستش بود... اين يك بُعدش است كه مايه ي افتخار است هم براي خانواده و اطرافيان، هم براي ما.

بُعد دوم اهميتش بيشتر است كه همان بُعد معنوي و الهي است. بُعد دوم همان چيزي است كه او را آماده مي كند براي شهيد شدن. حالا البته شهيدشدن براي ما كه اهل دنيا هستيم، براي شما كه پدر و مادر و همسر هستيد و محبت داريد نسبت به او، تلخ است چون در عرصه ي ظاهر زندگي فقدان است؛ از دست دادن است؛ اين پوسته ي شهادت است... لكن اصل شهادت چيزي غير از اين است، برتر از اين حرف هاست. اصل شهادت اين است كه انسان ناگهان از درجات عاليه ي الهي سر دربياورد و مقامش از فرشتگان بالاتر برود. آن زندگي اصلي كه همه ي ما بعد از چند سال بالاخره واردش مي شويم خواه ناخواه، در آن زندگي ابدي جايگاهش عالي بشود، رتبه اش عالي بشود، مورد توجه باشد، فيض او در روز قيامت به ديگران برسد: يَسْعَي نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمَانِهِم(1)؛ در ظلمات قيامت وقتي بندگان خوب كه از جمله ي آنها جوان شماست، حركت ميكنند آنجا را روشن مي كنند. در آن روز منافقان مي گويند از نورتان به ما هم بدهيد و اينها جواب مي دهند: قِيلَ ارْجِعُوا وَرَاءكُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا(2)؛ برويد پشت سرتان را نگاه كنيد، زندگي دنيايي تان را نگاه كنيد، اگر نوري قرار است داشته باشيد از آنجا بايد داشته باشيد. اين بُعد دوم شخصيت جوان شما و همه ي شهداست.»

عليرضا همچنان روي پاي رهبر نشسته بود و با انگشتان كوچكش بازي مي كرد. همه مبهوت صحبتهاي عميق و بي مقدمه ي رهبر شده بودند و فقط صداي چيليك چيليك دوربين عكاس مي آمد. انگار آقا اين حرفها را علاوه بر خانواده ي شهيد داشتند به من هم مي گفتند به خاطر آن فكرهايي كه قبل از رسيدن به خانه ي مصطفي مي كردم؛ همنشيني با شهداي بدر و احد، با حمزه و حنظله غسيل الملائكه و بعد هم صحبت از نورافشاني در ظلمات قيامت.

آدم بايد غبطه خوردن را خوب بلد باشد براي چنين موقعيتهايي.

«اينها در راه خدا و پيشرفت اسلام شهيد شدند. مسأله اينها فقط اين نيست كه ما مي خواهيم از دنيا عقب نباشيم به لحاظ علمي، اين تنها نيست يعني، اين هست به علاوه يك چيز مهمتر و آن اينكه ما با حركت علمي مان اسلام را سربلند مي كنيم. از اول انقلاب يكي از بمبارانهاي شديدي كه عليه ما شده اين بوده كه اسلام انقلابي كه در يك كشوري حاكم شد و مردم متعبد شدند ديگر راه علم و تمدن بسته مي شود، اين جزو تهمتهايي بوده كه از اول به ما مي زدند. خوب اوايل كار هم كه ما راهي نداشتيم براي رد اين تهمت. سالهاي اول و دهه ي شصت، هنر جوان هاي ما مجاهدت بود، ايمان بود. خوب دنيا قبول كرد، گفت: بله ايمانشان خوب است، ولي پيشرفت علم و تمدن و زندگي امكان ندارد. اين جوانها اين ادعا را باطل كردند. چه اين شهيد چه سه شهيد قبلي، جوانهايي كه عرصه هاي علمي را تصرف كردند و در آنجا حرف نو به ميدان آوردند و هويت پيشرونده و استعداد برتر خودشان را و قابليت ها و استعداد هاي خودشان را نشان دادند، اينها آبرو درست كردند براي نظام جمهوري اسلامي. اين بخش دوم فضيلت اينهاست و همين هم موجب شد خدا به اينها توفيق شهادت بدهد و درجاتشان را عالي كند.

...براي شما هم شهيد از دست نرفته؛ مثل پولي كه در بانك است. پول در خانه نيست ولي هست. مثل پولي كه گم مي شود يا دزديده مي شود نيست. شهيد شما پيش شما نيست، در خانه نيست، ديگر نميبينيدش، ولي هست و كجا به دردتان مي خورد؟ روزي كه انسان از هميشه فقيرتر است. خدا ان شاءالله بهتان صبر بدهد.»

آقا بعد از اين صحبت ها، رو به پدر شهيد كردند و گفتند: چند سالش بود؟ پدر مصطفي گفت: 32 سال. پدر و رهبر هردو مكث كردند. پدر ادامه داد: خدا انشاءالله شما را براي ما نگه دارد. ايشان ارادتمند شما بودند من هم همينطور.
آقا جواب دادند: «سلامت باشيد» و تازه برگشتند به روال گذشته شان با خانواده هاي شهدا؛ و از حاضرين در جلسه پرسيدند و نسبت هايشان با مصطفي و لابه لاي حرفها هم دعا مي كردند.

«راه مجاهدت باز است، راه خدمت باز است. هر كسي در هر جايي مي تواند خدمت كند و وقتي خدمت صادقانه شد، خدا اينجور پاداش ها را هم به بهترين ها مي دهد. حالا شنيدم من بعد از شهيد مصطفي، دانشجوهاي شريف و جاهاي ديگر نامه نوشتند و درخواست كردند تغيير رشته بدهند به اين رشته. اين بركت است. هم زندگي شان بركت داشت هم از دنيا رفتنشان كه شهادت بود پربركت بود.»

نفهميدم عليرضا كي سريده بود و از بغل رهبر درآمده بود و رفته بود بغل مادرش نشسته بود.

آقا قرآن خواستند و مثل هميشه با طمأنينه در صفحه ي اولش نوشتند: تقديم به خانواده ي شهيد مصطفي احمدي روشن. قرآن اول را دادند به پدر مصطفي. پدر مصطفي قرآن را گرفت و گفت: ما از اين اتفاق هيچ ناراحت نيستيم شما هم غم به دلتان راه ندهيد آقا.

رهبر سر از روي قرآن دوم كه داشت در آن براي همسر مصطفي چيزي به يادگار مي نوشت، برداشت و گفت: غم داريم! اين جور حوادث مثل تير به دل انسان است. منتها غم نبايد انسان را از پا بيندازد. اين حوادث علاوه بر اينكه اراده ي انسان را تقويت و به خدا نزديك مي كند يك نتيجه ي ديگر هم دارد. ما قبلاً از اهميت كار خودمان آگاه بوديم ولي آيا از اهميت آن براي دشمن هم آگاه بوديم؟ اين شهادت ها ميزان اهميت اين فعاليت ها براي دشمن را هم براي ما روشن كرد. معلوم شد نتيجه كار اينها مثل پتك توي سرشان خورده كه ديگر كارشان به اينجا كشيده كه هزينه مي كنند تا اين همه جوان هاي ما را شهيد كنند.

مادر شهيد گفت: آقا مصطفي از ياران خيلي خيلي صديق شما بود. واقعا پيرو شما بود.
رهبر گفت: «بله مي دانم.»
... و اين موضوع را همه كساني كه او را مي شناختند، فهميده بودند؛ حتي سرويس هاي اطلاعاتي بيگانه.
آقا ادامه دادند: اهل معنويت و سلوك هم بود، با آقاي خوشوقت هم ارتباط داشتند مثل اينكه.

عليرضا جلو رفت يك بار ديگر و بي هوا رهبر و محاسن سپيدش را بوسيد.

وقتي آقا داشتند قرآني به رسم هديه به همسر شهيد مي دادند، زن جوان لبش لرزيد و بعد چشم هايش. شايد داشت فكر مي كرد اي كاش مصطفي بود و اين روز باشكوه را مي ديد كه رهبر چانه ي كوچك عليرضايشان را مي گيرد و مي بوسد و قرآن مي نويسد به يادگار و هديه مي دهدشان.

وقتي قرآن را گرفت آرام گفت: مصطفي خواب ديده بود بالاي تپه اي شما به سرش دست كشيديد. رهبر پرسيد: كي؟
همسر شهيد جواب داد: 20 روز پيش حدوداً. و بعد يك خواهش كرد از رهبر: آقا توي نماز شب هاتون عليرضا را دعا كنيد، براي صبرش!
و رهبر قول داد.

مادر مصطفي هم رفت پيش رهبر و آرام گفت: آقا دعا كنيد خدا به من صبر بده. من تا حالا عيان گريه نكردم.
آقا گفتند: نه؛ گريه كنيد.
مادر شهيد گفت: نه گريه نمي كنم نمي خوام اونها خوشحال بشن.
آقا ابرو در هم كشيدند و گفتند: غلط مي كنند خوشحال مي شوند. گريه براي مادر هيچ اشكالي ندارد. گريه كنيد و دعا كنيد هم براي اون شهيد كه الحمدلله درجاتش عاليست و از خدا بخواهيد دعاي او را شامل حال شماها و ما و همسر و فرزندش بكند.
آقا حرفش تمام شده و نشده چشم هاي مادر مصطفي خيس شد.

رهبر به مادر و همسر و پسر و خواهرهاي شهيد هديه دادند. پدر همسر مصطفي گفت: آقا سر ما فقط بي كلاه ماند. من هديه نمي خوام ولي بذاريد ببوسم تان.
اينطور شد كه او هم سرش بي كلاه نماند. همين طور شوهر خواهر و باجناق مصطفي.

رهبر انقلاب جمله معروف پايان جلساتشان با خانواده شهدا را گفتند: خوب مرخص فرموديد؟ و بلند شدند از روي صندلي. رهبر براي آنها دعا مي كردند و آنها براي رهبر. اين وسط چفيه را براي عليرضا خواستند و گرفتند. مادر مصطفي رهبر را دعوت كرد خانه شان و آقا گفتند: آمدن من زحمت زياد دارد براي شما. شما تشريف بياوريد. پدر مصطفي چشمي گفت و رهبر را بدرقه كردند تا كنار در. رهبر كه رفتند چهره هاي اهل خانه خندان بود. شايد هيچ كس نبود كه آرزو نداشته باشد جاي مصطفي باشد. خواستيم تازه گپي بزنيم با خانواده مصطفي كه راننده مان آمد بالاي سرمان و گفت: بلند بشيد كه من بايد شماها را صحيح و سالم برگردانم! بعد با همان اعتماد به نفس دشمن شكن بلندمان كرد و برد. خانواده ي شهيد هم يادشان آمد بايد برگردند امام زاده علي اكبر چيذر، پيش مصطفي و هم دانشگاهي هايش.