گزارش:

از «نوده» تا «مجلس شوراي اسلامي»

نويد شاهد: شهيد سيد رضا كامياب در جريان جشنهاي 2500 حكومت پهلوي به خاطر فعاليت هايش مورد شناسايي ماموران قرار گرفت و ساواك به منزل او هجوم برد اما موفق به دستگيريش نشد...

کد خبر: ۳۱۰۳۰۲

يکشنبه - ۰۹ مرداد ۱۳۹۰ / 1390 09 May

به گزارش خبرنگار نويد شاهد شهيد «حجه الاسلام كامياب» در مرداد ماه 1329 در روستاي «نوده» از توابع شهرستان گناباد، چشم به جهان گشود و در خانواده اي كشاورز و روحاني رشد كرد. تحصيلات اوليه را در زادگاهش به پايان رساند. سپس از 13 سالگي به شهرستان گناباد هجرت نموده؛ به تحصيل علوم و معارف اسلامي پرداخت.
جستجوگري هاي اين روحاني متعهد و تشنگي فراوانش نسبت به عمق اسلام موجب آن گشت كه در واقعة زلزلة فردوس در سال 1347 با انديشمند فرزانه و يار صديق و فداكار امام، حضرت آيت الله العظمي سيد علي خامنه اي«مد ظله العالي» آشنا شود و به خوبي دريابد كه اسلام يك نظامي براي ساختن جهان و انسان است.
اين نوع بينش نسبت به اسلام به ايشان تعهدي داد كه زيربناي همة مبارزات و مجاهدات او قرار گرفت. پس از مراجعت حضرت آيت الله خامنه اي-حفظه الله- از فردوس، شهيد به همراه همرزم هميشگي اش برادر حجه الاسلام فرزانه نزد ايشان رفته؛ تشكيل درس تفسير را به ايشان پيشنهاد مي دهند و حضرت آيت الله العظمي خامنه اي-حفظه الله- هم اين درس را شروع مي كنند كه اين جلسه تفسير سرآغاز دگرگوني نويني در حوزة علمية مشهد مي گردد.
استقبال گرم و پرشور مردم به خصوص طلبه ها و دانشجويان از اين درس تفسير، موجب وحشت ساواك و تعطيل شدن درس از طرف مزدوران شاه گرديد. اما شهيد كامياب با كنجكاوي هاي فراوان رابطه اش را با متفكر بزرگ اسلام، حضرت آيت الله العظمي سيد علي خامنه اي «مد ظله العالي» را ادامه داد. همچنين در درس آيت الله ابوالحسن شيرازي( امام جمعة مشهد) واستاد شهيد آيت الله مطهري«رحمه الله عليه» شركت كرد.
مجموعة اين آموزش ها و شناخت ها از او مبارزي خستگي ناپذير مي سازد كه قدم به ميدان مبارزه با طاغوت گذاشته؛ تمام عوامل رژيم را از خود خسته مي كند. وي در جريان جشنهاي 2500 حك.ومت پهلوي به خاطر فعاليت هايش مورد شناسايي ماموران قرار گرفت وساواك به منزل او هجوم برد اما موفق به دستگيريش نشد.
شهيد كامياب در جريان پيروزي انقلاب اسلامي نقش فعالي داشت در رمضان سال هاي 1356 و 1357 نيز با سخنراني هاي حماسي خود، مردم كرمان را به شور و هيجان درآورد. سپس مخفيانه به يزد رفت و در 19 دي 1356 در قزوين، سخنراني پرشوري بر ضد رژيم ايراد نمود كه منجر به بسته شدن بازار و تعطيلي مساجد گرديد و نامش جزء ليست سياه ساواك قرار گرفت.

شهيد كامياب با وارستگي خاصي اعتقاد داشت كه اگر در مجلس شوراي اسلامي افرادي مكتبي، سازش ناپذير، متقي، فداكار، متفكر، مبارز و در يك كلام در خط امام باشند، تحقق آرمان هاي انقلاب اسلامي امكان پذير خواهد بود و لذا براي قبول اين مسؤوليت پس از دعوتي كه از ناحية شهيد هاشمي نژاد و ديگران به عمل مي آيد، اعلام آمادگي كرد و با رأي قاطع مردم به عنوان نمايندة مردم مشهد انتخاب شد.
سرانجام در 7/5/1360 پس از ترك محل خدمتش در حالي كه روانة منزلش بود، در مشهد مقدس توسط منافقين كوردل مورد حملة مسلحانه قرار گرفت و پس از اصابت گلوله به جمجه اش، دار فاني را وداع گفت و پس از عمري تلاش و مجاهدت در راه تحقق آرمان هاي اسلام، عاشقانه شربت شهادت نوشيد. «روح بلندش مهمان بزم عرشيان باد»
وحشت ماموران از كامياب
شهيد كامياب پيشاني گشاده اي داشت. آسمان آبي از آرامش او بود و شكوفه هاي ايمان، جاري از زلال باورش. مرد غيرت بود و خطوط قرمز شرع را پاسداري متعهد. زماني در مسجد گوهرشاد زبان به وعظ گشوده بود و اسرار نظام ظلم و ستم را بر ملا مي ساخت سخنان پر جاذبه اش خشم خفاشان را برانگيخت و قرارشان را بي قرار ساخت در صدد برآمدند تا او را دستگير كنند همهمه اي در بين مردم افتاد. مردم به تكاپو افتادند و مجلس شلوغ شد شهيد بلند شد و گفت چه شده؟ جواب دادند كه مي خواهند شما را دستگير كنند. شهيد با طمأنينه اي معنادار گفت: مرا مي خواهند دستگير كنند شما چرا مي ترسيد؟ از مسجد بيرون مي آيد و سربازان مسلح آماده شليك را مي بيند؛ با رشادت به آنان مي گويد چرا اسلحه كشيده ايد. مگر خلافي مرتكب شده ام آيا سخنراني خلاف است؟ و بدين ترتيب سربازان سر اسلحه را به سمت زمين نشانه مي روند.
مرد گذشت
شهيد كامياب سعه صدري مثال زدني داشت. مرد گذشت و صبوري بود. قبل از انقلاب زماني در محل زندگي شهيد، گروهي به ايشان جسارت مي كردند آنان از طرق متخلف ايشان را مورد آزار و اذيت واقع مي ساختند، اما شهيد گويا آنان را نمي ديد و سخنان و كردارشان را احساس نمي كرد. روزي به او گفتم چرا شما عكس العملي از خود نشان نمي دهيد. شهيد با وقاري اثر گذار پاسخ داد: اينها نمي دانند اينها تحريك شده غير هستند من كه مي توانم صبر و تحمل كنم چرا چنين نكنم.
منابع:
- شهداي روحانيت شيعه در يكصد سال اخير، رباني، علي، 1368،ج 2
- سايت خبري جلوه ايثار
انتهاي گزارش/ن