عكس هاي بهشتي

کد خبر: ۳۰۳۹۴۳

يکشنبه - ۰۱ خرداد ۱۳۹۰ / 1390 01 March

رسول ملاقلي پور مي داند كه پل خرمشهر قرار است توسط تيپ 22 خرمشهر آزاد شود. به همين خاطر وارد آن تيپ مي شود. تعدادي از بچه هاي تيپ بدر در حال سينه زني هستند و عكاس در بين آنها از مراسمشان عكس مي گيرد. وقتي بچه هاي ديگر از عكاس درخواست مي كنند تا عكس آنها را هم بيندازد، او ممانعت كرده و از آنها مي خواهد به واحد خودشان بروند.
بچهها بغض كرده به واحد باز ميگردند. در بين آنها پسربچهاي 15 ساله به نام عباس است كه در يتيمخانه بزرگ شده است. او بيشتر از بقيه مشتاق است تا عكس يادگاري بيندازد. رسول كه هميشه دوربين دوپر8 و يك دوربين عكاسي به همراه دارد، با ديدن عباس دوربين خود را از كولهپشتياش درميآورد و تا ميخواهد عكس بگيرد يكدفعه متوجه مي¬شود، فراموش كرده از اهواز نگاتيو بخرد. براي اينكه دل عباس را نشكند با دوربين خالي شروع به گرفتن عكس ميكند. بچههاي ديگر كه در حال رفتن به سمت كاميونهاي 10 تن هستند با ديدن رسول و دوربينش، از او ميخواهند تا عكس آنها را هم بيندازد. رسول تا آخرين لحظه جرأت نميكند حقيقت را به بچهها بگويد.
بچهها از او آدرس خانهاش را ميپرسند تا بعداً بروند و عكسهايشان را بگيرند؛ اما رسول كه عكسي نگرفته است، به ذهنش ميرسد كه خودش آدرس بچهها را بگيرد. در منطقهاي كه بچهها مستقر شده¬اند، آتش دشمن زياد است چرا كه عراقيها ميدانند ايرانيها آنجا هستند؛ به همين خاطر مدام به سمتشان خمپاره پرتاب ميكنند. رسول به سنگري پناه ميبرد كه دو عراقي 10-15 روزي است كه آنجا مرده و باد كرده-اند. او به ناچار جنازهها را جلوي خود ميگيرد تا از آتش خمپارهها در امان بماند. سپيده صبح است. وقتي رسول به خود مي¬آيد، راديويي پيدا ميكند. تا آن را روشن مي¬كند، صداي عباس را ميشنود كه اسير شده و عراقيها در حال مصاحبه با او هستند. از لحن صدايش پيداست كه كتك زيادي خورده است.
رسول با يك ماشين به عقب برميگردد و در كنار رود كارون تمامي آدرسهاي بچهها را به آب ميسپارد و عكسهايي كه او از بچهها گرفته بود، براي هميشه در ذهنش باقي ميماند.