شهید «امجد رحیمی» در متن وصیت‌نامه‌اش آورده است: مادر مبادا گریه‌ات کفار و منافقین و بدخواهان را خوشحال کند مادر جان لباس خونینم را نگهدار تا وقتی برادرانم و خواهرانم و بچه کوچک خودم بزرگ شدند به آنها نشان دهی. مادر جان به همه تبریک بگو، به به براداران سپاه پاسداران تبریک بگو.

شهید «علی عسگر خسروی» هشتم اردیبهشت 1344 در شهرستان سنقر متولد شد و پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی، به عنوان رزمنده راهی جبهه شد. او با ایمان راسخ و اعتقاد به پیروزی اسلام، در تاریخ 6 مرداد 1367 در کرند غرب به درجه شهادت رسید.

شهید «حیدر پسندی» با حضور فعال در جبهه‌ها و در مسئولیت‌های سپاه، نقش مهمی در دفاع از کشور ایفا می‌کند. او که از سال‌های آغازین انقلاب در کنار مردم بود، در طول جنگ با فداکاری و شجاعت در راستای اهداف انقلاب تلاش کرد.

«پرستو نصوری لعل آبادی» خواهر شهید می گوید: شال سبزی که سید پوریا هر شب برای حضور در حسینیه به گردن می‌انداخت، راز عجیبی در دل داشت. شبی که آن را فراموش کرد، در خواب کسی به او یادآوری کرد که بدون شال به مجلس نرود. دو شب بعد شال را برداشت و گفت: "امام حسین (ع) منتظر من است." که بعدها این شال، کنار قاب عکسش ماند و خودش پر کشید و جاودانه شد.

شهید «کریم ویسی مارانتویی» در بخشی از وصیت‌نامه‌اش نوشته است: فرزندانم، در برابر حوادث و دشواری‌ها صبر و استقامت داشته باشید. نماز را اول وقت به‌جا آورید و در انجام واجبات کوتاهی نکنید.

شهید«نجاتعلی سیاه کمری»، جوانی فداکار و با ایمان از روستای سیاه کمر، در تاریخ 22 اسفند 1363 در عملیات بدر در جزیره مجنون مفقودالاثر شد. او که از دوران کودکی با سختی‌های فراوان روبرو بود، پس از ترک تحصیل به خدمت مقدس سربازی در سپاه پاسداران پیوست و جان خود را فدای میهن کرد. یاد و خاطره او همیشه در دل همرزمان و مردم باقی خواهد ماند.

شهید «اردشیر یارکرمی»، جوانی از گیلانغرب بود که با پیوستن به بسیج، در جریان دفاع از انقلاب اسلامی و آرمان‌های آن، جان خود را از دست داد. وی در ۱۹ شهریور ۱۳۶۲ در سنقر به شهادت رسید.

شهید امجدیان تحصیلات خود را در روستای محل تولدش آغاز کرد و پس از مهاجرت به سنقر، ضمن کار و تحصیل، با انقلاب اسلامی همراه شد. در نهایت با انتخاب داوطلبانه سربازی، به جبهه‌های جنوب اعزام شد و جان خود را در راه دفاع از میهن فدا کرد.

شهید«نازار صیادی»، بانویی پرتلاش از دیار سرپل ذهاب، که عمرش را در ساده‌زیستی، تلاش و مهرورزی گذراند، در نخستین روزهای تهاجم دشمن بعثی، در راه تأمین معاش خانواده‌اش به شهادت رسید. داستان زندگی‌اش، روایت تلخی از ایثار خاموش زنان روستایی در دل روزگار جنگ است.

در غروب یازدهم بهمن ۱۳۵۸، وقتی ضدانقلابیون مسیر سرپل‌ذهاب را به خون و اسارت آلوده کرده بودند، مردی از تبار غیرت، با دستان خالی اما ایمانی استوار، ایستاد تا زن و کودکانی بی‌پناه در میان آتش و ظلم نسوزند. شهید افشار حیاتی، نه‌تنها جان داد، بلکه جان‌های بسیاری را نجات داد.