«شهید داود آجرلو» از فرماندهان شهید دوران دفاع مقدس است. هم‌رزمش از او روایت می‌کند که احمد تا تهران در آمبولانس بالای پیکر برادر تازه دامادش نشسته بود و نوحه‌سرایی می‌کرد، احمد از همه بی‌تاب‌تر بود. داود هم رفت مانند تمام شهدایی که رفته بودند و فقط عکسشان برای احمد مانده بود.»

خواهر شهید عجمیان آهی کشید و گفت: «یک شب قبل از شهادتش به خانه من آمد. بهترین حس و حال را آن شب داشتم. چهره‌اش چقدر زیبا و نورانی شده بود.»

جانباز «جان‌محمد دهقان‌پور» از یادگاران دوران دفاع مقدس در یادداشتی نوشت: «تَن خونین آن یاران، به زیر تندر باران، به لب‌ها یا حسین گویان، کنار سیم‌های خاردار پشت آن میدان مین مجسم در نظر دارم...خلوص و مهربانی و صفا و ذکر یارب یا رب آنان، نوای روح‌بخش و فرح‌زا صوت قرآن و مناجات سَحَر با سوز دل، به زیر آبی این آسمان باقیست...»

شهید «محمود نریمانی» از شهدای مدافع حرم است. همسرش از او روایت می‌کند که محمود آرزوی شهادت داشت و همیشه در نماز دعای عهد را می‌خواند.

عضو تشکل راویان ایثار استان البرز از دیدار با خانواده شهید بحرانیانی روایت می‌کند: «خواهر شهید بحرانیانی در این دیدار گفت: عبدالزهرا با چهره خندان و گام‌های سبک مانند کبوتری که دوست دارد به اوج آسمان پرواز کند پر کشید و عازم جبهه شد.»

شهید «حسین نانکلی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. هم‌رزم او در خاطراتش چنین می‌نگارد: «نزدیک خط كه رسیدیم شهید نانكلی و دو نفر از هم‌رزمانش را دیدم. در یک دشت باز و بدون كمترین جان‌پناه و خاكریزی كه بتواند از اصابت تركش انسان را محافظت كند، می‌دویدند.»

شهید «احمد رستمی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. نوید شاهد البرز عکس‌نوشتی از گزیده وصیت‌نامه این شهید را منتشر می‌کند.

شهید «حمیدرضا گلکار» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او بعد از اینکه در عملیات چشمش را از دست می‌دهد، می‌گوید: «این چشم را برای خدا داده‌ایم و احتیاجی به آن نداریم همین یک چشم ما را کافی‌است.»

شهید «رمضانعلی مصباح» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او که به دنبال پسرش به جبهه می‌رود در آنجا ماندگار می‌شود و تا شهادت برنمی‌گردد.

فرزند شهید قنواتی می‌گوید: «مدافعان حرم نیز اگر شهید نشوند حداقل اسمشان در لیست مدافعان حرم زینب(س) ثبت خواهد شد.»